2026-06-11

 29 DE SETIEMBRE EL EXCELSO SAN MIGUEL




 

SAN MIGUEL ARCANGEL


 


Septiembre se despide entre las alas del divino arcángel brazo exaltado que nos pone a cobro de los zarpazos del león a los inocentes defiende a la iglesia de Cristo la verdadera, sobreseída la sinagoga, veo el perfil de sus alas níveas y el brillo de su espada desde el autobús que me trae de vuelta a mi residencia, pasado las Rozas, localidad que honra a san Miguel como otros muchos pueblos de España fiestas devaluadas entrelubricán del otoño ya refresca y no hay ni atracciones ni caballitos como cuando residía por acá Paco Umbral recluido en su dacha en una urbanización al otro lado de la vía y donde da la vuelta el aire y los maquinistas de la general se ofuscan con el sol de poniente que ciega los ojos en ruta ascendente o descendente camino de Alcalá o de Segovia. Hermosa está la sierra en el atardecer de otoño


Sancte Michael arcángel, defende nos in proelio, contra nequitiam et insidias diaboli esto nobis praesidium, guárdanos en la lucha hoy te invocamos con más fervor que nunca los desterrados e hijos de Eva los incomprendidos los que no estamos en la pomada vamos al paro nos despiden y es como si nos dieran la absoluta de por vida no como al Gallardón ese que renuncia a la cartera de Gracia y Justicia y al otro día ya estaba colocado en uno de esos enchufes de la Administración todos los meses ocho mil pavos del ala. A Satanás y a todos los hálitos infernales que vagan por el aire y por la red mándalos al infierno.


Te pintábamos con un turibulo el casco y la galea flamígera de guerrero en perenne gesto de acometida contra la sierpe. Demuestra lo que dijiste que nadie es más que dios y confringe con tu espada a los anticristos que muerdan el polvo hazlos saber que no eres un mito. Que no se rían de nosotros. Iglesias de san Miguel encaramados en todas las colinas y cerros de España adarve y castillo en la lucha contra el sarraceno. Quis Sicut Deus?


Verdaderamente el culto migueleño que arranca de los primeros siglos de la cristiandad es anterior al de la Virgen María y todos los demás santos. O sante Michael romana que pesa las almas en el dia del juicio el heraldo de Dios el enviado del maestro de justicia que premiará a los inocentes y a los impíos dará castigo



 450 aniversario del Concilio de Trento


Concilio de Trento grandezas y mermas de la iglesia romana


 


12 de diciembre 1563: en el debate de clausura del concilio de Trento los 275 padres conciliares hablan sobre los novísimos y el debate se centra en el Purgatorio. En tema tan resbaladizo no se define al purgatorio como dogma sino como creencia y devoción piadosa alimentada por la iglesia durante siglos. Precisamente, esa preocupación por el más allá movió las bielas de los fieles cristianos. Desde el ciclo merovingio hasta el siglo XVIII fueron las oraciones por los difuntos, las donaciones pro anima de los reyes astures, leoneses y castellanos que hacen mandas para que se digan misas por sus almas, constituyeron una fuente de ingresos y la idea de las fundaciones monásticas o la erección de templos. Lo primero que llamó mi atención cuando visité por primera vez a Inglaterra fueron aquellas iglesias góticas o románicas rodeadas de cementerios abiertos como parques.


Los niños jugaban entre las tumbas y los amantes por primavera se besaban tumbados sobre el césped al pie de los mausoleos. Allí hasta hace poco a los duelos se iba de blanco y existía una sorprendente familiaridad con la muerte que los ingleses no consideran como algo demasiado trágico sino un simple acto de la naturaleza; uno de tantos.


Así eran los primitivos dormitorios del descanso eterno (que es lo que significa la palabra cementerio en griego) en toda la cristiandad. Los difuntos, siempre cerca de lugar sagrado aguardando la trompeta del Juicio. Entretanto, en cada aniversario en el día de la muerte los prestes de capa pluvial negra entonaban el dies irae o el libérame. La devoción a los que murieron en la fe, el toque de animas, las entregas de mandas, misas y bodigos arraigaron muy fuerte en la catolicidad. Había en la iglesia de San José un cuadro en relieve sonde aparecían las almas del Purgatorio implorantes y entre las llamas al Señor para que les abriera las puertas del paraíso pero el párroco mandó quitarla. Quizás las Animas Benditas no sean algo políticamente correcto en estos tiempos nuestros tan inmanentes donde se teme a la muerte aunque se la oculta.


El papa anterior suprimió el limbo de los justos o seno de Abrahán donde van los niños no bautizados según nos informaba el padre Astete en el catecismo que de niños aprendíamos de coro. Con respecto al Purgatorio, Benedicto XVI no fue demasiado preciso. Pero ¿cómo se dirime la culpa? ¿Cuál es el destino del alma cuando deja el cuerpo suponiendo que estas dos mitades del hilomorfismo aristotélico no entrañen un todo inextricable? Misterios de la existencia humana. La teología del Purgatorio en la que creían los medievales a pie juntillas se relaciona con la teoría de la reencarnación o metempsicosis. El alma tiene que andar un camino de largo recorrido pues al fin y al cabo no somos más que peregrinos hasta recabar un estado de perfección y, libre de sus impurezas y vanidades, poder contemplar el rostro de dios. El Maestro Jesús nunca habló del Purgatorio y la iglesia oriental sostiene que en el mismo instante de expirar nos presentamos ante el trono del Juez para escuchar palabras de bienaventuranza o de condena. No hay medias tintas; para los justos, el cielo. Para los pecadores la gehena.


Fue este de la sesión final uno de los debates de la mencionada reunión que marca el punto álgido de la iglesia, su plena apoteosis y en la conclusión se percibe la sabiduría de esta iglesia asistida por el Espíritu.


A instancias en 1542 del emperador Carlos V que lo convoca pensando en los electores flamencos y alemanes pero ninguno de ellos se presentó y los ingleses enviaron a uno, el cardenal Walpole que acabaría en la torre de Londres, la primera sesión no tiene lugar hasta 1545. lo abrió Paulo III un Borgia que fallece a los cinco años y el concilio cuando sobreviene la peste a esta ciudad de la Italia septentrional donde se hablaba alemán se traslada a Bolonia. A la muerte de Paulo lo reanuda Julio III y es Pío IV el que pone el broche final.


Las vicisitudes infinitas. Siempre esperando a los alemanes a los que el pontífice envía legados y salvoconductos. La herejía luterana (en algunas cosas el rebelde fraile agustino de Erfurt llevaba razón había arraigados profundamente incendiando a toda la cristiandad. El rey de Francia Francisco I fue remiso y reluctante. Los padres franceses fueron poco. Sine embargo, España manda a sus mejores teólogos e Italia a todos. Dentro de todos estos caveats o reservas y diferenciaciones en Trento se fija la fe. Se esculpe un programa de vida, se fija el dogma como son los siete sacramentos y las siete ordenes clericales, y se reimplante el credo de Nicea (los padres griegos se querellan por una conjunción copulativa pospositiva, el famosos filioque) . la parte más banal se refiere a las porciones, beneficios, prestameras, reforma del clero regular y secular. Es la parte más árida. Los delegados españoles con el obispo de Segovia, el de Tarragona, los dos del Reino de Galicia que asistieron, Compostela y Mondoñedo se opusieron a las leyes que eliminaban el absentismo episcopal. Aquí era costumbre que los obispos no residieran en sus sedes y una de las razones por las cuales Carranza el primado de Toledo fue depuesto porque predicaba la obligatoriedad de que los prelados resistieran en sus cátedras, lo que molestó al arzobispo de Sevilla el asturiano Fernando Valdés que lo acusó de hereje y erasmista. Se condena la simonía y se recomienda el celibato sacerdotal aunque bajo cuerda no elimina ni declara irritas las órdenes de los clérigos casados a sabiendas que el ideal pese inalcanzable, cifra la vida perfecta basada en la continencia, la doma de los instintos y reconocimiento de nuestra condición pecadora. Se limita a prohibir que los curas tengan barraganas.


La SRI es un orden jerárquico pero se organiza desde una base democrática, tolera la autocritica, no se precipita en sus decisiones y en su estructura se compendia en el estudio, la sabiduría, la belleza y en todo aquello que dignifica a la persona humana como ser libre y redimido por la pasión de Cristo. Partiendo de la filosofía griega cuyos postulados son la ética y la estética. Trento representa un programa, una estructura de vida, algo a que atenerse y en este campo jugó un rol ineludible la mentalidad jesuítica cuyo Prepósito General el soriano Diego Laínez machaca en sus intersecciones el AMDG, el hombre ha nacido para amar a Dios y servir a sus semejantes proponiendo una iglesia monolítica y sin fisuras sometida a la obediencia del romano pontífice. Fueron los obispos españoles los más refractarios a dicha peculiaridad porque, decían, la iglesia es una y varia. A las disposiciones contra el absentismo de los obispos y así como a la implantación del rito romano suprimiendo el toledano o mozárabe se sumaron los titulares de la archidiócesis primada, el obispo tarraconense, el de Segorbe, el de Tuy, Segovia, Coria y Uxama (Burgo de Osma), el de Ávila y el de Córdoba. De la discusión sale la luz, reza un viejo apotegma escolástico, pero la tesis hispana no medró y todo el episcopado en bloque aceptaría la rigurosa decisión conciliar sumándose a la obediencia al Papa y al dogma de la Trinidad. Dios es uno y trino y no único como predica el mosaísmo y el Islam. No se suprime el antiguo testamento pero se mejora con el nuevo. El bautismo dirime a la circuncisión y todos los hombres tanto gentiles como judíos son hijos de Dios. He ahí una de las grandezas de Trento. España inventora del Derecho de Gentes según los postulados de la escuela salmantina hizo suya esa idea y por ella luchó en Flandes, en Alemania o contra Inglaterra y por ella envió sus misioneros a América. Es así como catolicidad e hispanidad son el vértice donde se coloca la bisagra de la entidad española como nación mesiánica, el nuevo Israel, la gloriosa utopía. Suprimido el catolicismo, España, dice Menéndez y Pelayo, se desintegrará en las taifas, volverá a la tribu, a la esclavitud, las guerras civiles incesantes, al faltarle el elemento de cohesión.


Otra gloria de Trento sería el misal romano, una verdadera obra de arte de una calidad literaria de primera magnitud que otorga una visión optimista y trascendente con su devoción a los santos y estableciendo el culto de hiperdulía. Las fuerzas diabólicas lo suprimieron con el Vaticano II.


Se proclama a la Virgen intercesora y madre de la iglesia. Merced a tan alta señora muchos nos convertimos en caballeros andantes, la invocamos en los peligros y nos empapamos de esperanza en medio de la aflicción.


El canon recoge la tradición de Oriente e incorpora a la liturgia romana homilías y antifonas de san Basilio y de San Juan Crisostomo. Define la Eucaristía como sacrificio propiciatorio, incruento, un acto impetratorio, suplicatorio y adoratorio de la presencia real de Cristo en la eucaristía, no ya meramente como una conmemoración de la cena de Jueves Santo como pretendían los protestantes. El dogma de la transubstanciación que se origina en Oriente, precisamente en Antioquía donde por primera vez los cristianos empezamos a llamarnos cristianos, pero a diferencia de los católicos los ortodoxos manducan y liban la sangre de Cristo en el sacrificio de la misa sin hacer reserva de las dos especies a causa del peligro de las profanaciones. Conservan el dogma de la Eucaristía añadiendo a la comunión la Eulogía al final de la misa. los griegos administran la comunión a los niños e incluso a los lactantes, no existiendo en aquellas iglesias la costumbre de la primera comunión que se practica entre nosotros y que es copia de la tradición hebrea del bat mitrah. Admiten el bautismo por inmersión no por efusión, el matrimonio de los clérigos, la extremaunción. En cuanto a la confesión auricular, que ha sido un pretexto con el que cargan los enemigos de la iglesia latina, por los abusos a los que ha dado lugar, ésta suele ser pública y general pero el sacerdote escucha privadamente a los fieles que lo deseen sin internarse en particularidades ni torturas psicológicas.


Este sacramento no puede convertirse en un instrumento de control y de poder sino un acto de servicio a los pecadores que quieran volver al redil libremente.


Leyendo las actas se saca la impresión de que nuestra fe es del todo optimista pese a que los católicos tengamos que pechar con la cruz, proclama la libertad y el derecho a exponer el criterio según una tradición que se remonta a la era apostólica. Excomulga a aquellos que no acepten los libros del Antiguo Testamento según la tradición de la Vulgata y los del Nuevo. Determina una disciplina y regla de vida basada en la tolerancia y la longanimidad con los enemigos de la iglesia atreviéndose a condenar los errores de Mahoma y a anatematizar al agustino de Erfurt.


Con respecto a los judíos no hay excomunión, se sostiene el criterio agustiniano del pueblo elegido y de nuestros hermanos mayores aunque no exime a los sacerdotes y jerarcas de Israel de culpables de la muerte del Señor como establece el “ordo misae” del Viernes Santo en que se piden oraciones para que Dios se aplaque ante la perfidia de los judíos de la misa de Pío V que fueron abolidas, declaradas irritas e inoperantes.


Con respecto a la colación de ordenes sagradas, el Concilio establece los primeros seminarios aunque por el momento sólo se exige a los aspirantes al sacerdocio que sean humildes y probos, que sepan latín y canto coral. Uno de los apartados de estos cánones lidia con los curas ignorantes o imperitos que no sabían leer y escribir. Prescriben que se esfuercen y aprendan cuanto antes. Edad: la tonsura puede ser conferida a los 14 años; las otras ordenes menores, lector, acolito, exorcista y ostiario a los 18; el subdiaconado a los 21; el diaconado a los 22 y el presbiterado a los 23. con profundo rigor los arbitrios establecen que se hagan averiguaciones por el obispo sobre la vida de los aspirantes, que no hayan cometido homicidio voluntario, que no jueguen a cartas ni sean vinosos, que no asistan a las corridas de toros ni monten tenderetes en los nundinales (días de mercado cada nueve días) que no practiquen el préstamo ni la usura. Que las monjas no abandonen la clausura por ningún motivo ni viajen de aquí para allá y recomienda que los monasterios femeninos nunca estén alejados a más de media legua de las poblaciones, que los frailes estén sujetos a la voluntad del abad. Trento esa es su grandeza sistematiza el dogma, todo aquel aparato del que hay que revestirse si queremos salvarnos. “Tengan el orgullos los obispos y arzobispos de ser elegidos pastores de la grey de Dios y de no humillarse ni achantarse ante los príncipes de la tierra porque se estima que su labor es convivir pero nunca doblegarse al poder seculares. Transcurrieron 450 años y en muchos casos aquella iglesia donde todo estaba encaminado a la vida eterna confiada a una misión espiritual no se parece nada a la de hoy, muda, cariacontecida, entregada a la rutina, en manos de una asociación como Caritas que podrá ser muy filantrópica pero nada caritativa en la plena acepción cristiana de la palabra. Es la cura del cuerpo lo que preocupa, entonces los clérigos, los obispos entendían sobre todo de la salvación y de la vida eterna, alzando la voz contra los tiranos aun jugándose el pellejo. Ciertamente, Trento fue una utopía pero un católico no puede renunciar a ella. Nuestra mirada está en las estrellas pero sin perder de vista las precariedades y mermas de acá abajo. “Un ojo en el cielo y otro en el cielo” como enseñaba uno de los grandes padres del Concilio de Trento, el jesuita Diego Laínez



 14 de mayo de 2000

 

THE PREVARICATION OF A POPE ON THE          ARCANES OF FATIMA

 

His Holiness J.Paul II seems to be luckier than those poor Spanish citizens who over the years have been targets to the bandits of ETA, the last one a journalist, J.Calle, one colleague of mine. Like him, we have a long black list which include policemen, civil guards, housewives, students, city councellors. All of them innocents, elected at random by barbarians behind the scenes. The macabre roll has been increased infamously, day by day, year after year, to reach the numbers o nearly three thousand anonymous names, all shorn by the big Birch of the Hydra of the new times.

The pope is judge and party of the system. That is why, in spite of his big does and happenings, tiaras, speeches and long journeys through the world (his comparecences, travelling, populated masses recited in the explanades all over the world, congregate millions) we continue the same or even worse. The situation ahead looms apocalyptical, but all the endeavour of this pontiff has been to deny the very essence of apocalypsis.

They say he is a bit of a gaffe. His only presence brings bad luck. The 13th of May 2000 while he was at Fatima canonising the two famous shepherds of the apparitions, a whole firework plant in Endschebe (Holland) exploded. We had pirotechnics that night in TV. When he first came to New York in the autummn 1979, and I went to see him in Harlem, I got mugged on the tube on my way back, and when I reached home I discovered my wife who had just given birth to our third dauhgter, in a pool of blood. She had died if we  with the help of the neighbours did not rush her to hospital. 

There was no mercy for those victims of terrorism while he stays put, gets away with murder. In any case, the one who arrogates for himself the title of vicar of God on earth enjoyed acquittal from Heaven at the hand of Ali Agca, his merciful gunman.

To speak pontifically means to act as a bridge between the Olympus and poor mortals. It is a job only for arrogants, and it is a reflux of the heathen tides, reminiscence of the superstitious romans and his cult full of syncretism.

Those poor victims of terror did not have as a shield the finger of Our Lady from Fatima. As they did not have sponsors over the heights, there destiny was written, and they had to die, so stupidily. Could be God whimsical, moody, or prejudiced against some one?  The bullets went there, harbingers of death. They did their job.

Ali Agca, apart from the worse of marksmen, aimed really to do the Pope in with two shots? Or was he a hoax? Cant you tell him an anticlimax? A warning or rather a real attempt to the life of the bishop of Rome? Who was behind that gunman:the Bulgarian Connection, the Circus,the CIA, the KGB, the mossads?

None had explained. To me seems the subject so obscure and intriguing as the Third Secret of Fátima. The Vatican ought to shed some light on that arcanum.

The archives of the See of saint Peter in this matter so scurrilous and impermeable as ever won´t clarify our confused minds.


However, even the so called Myteries of Fátima in three parts as a serial of Apocalypsis in programme, a bar code extracted from Nostradamus for simpletons even in the unpolished style in which are drafted, show certain preferences toward America, the big capital and the jews.

That is not fair play.

On the other hand they are biased against Russia, the land of Christ.

They seem, furthermore, to oblitarate the reason why the Czar and his family were assesinated by a certain Abraham Lewinski or Liwosky- the surname leaves scarse doubts of the social extraction of the character who perpetrated such a sacrilege- commanding a squad of drunken foreign mercenaries, since no Russian could participate in such a ferocity, obeying orders from Lenin.

This Lewinski of infamous memory was perhaps an ancesstor od a certain call girl by name Monica who did naughty things with the penis of the jewish pressident in the oval room in the White House? The father of the atom bomb, Albert Einstein, belonged as well to the “elected people” and his letal invention was proved and texted in New Mexico, before they dropped it over Hirsohima and Nagasaki.

No one talks now, God bless America. over the barbarian act of the “Enola Gay”. Human memory is so fragile especially for those events out of programm!

I find cogency among all these events mentioned: the crucifixion of Christ by the deicide mob, the assesination of Nikolai II, monarch absolute, his emissary on earth, the opening of the seventh seal of Fatima, the Theology of the Shoah and the postponement of the Truth of Redemtion in the Mount Golgotha, implemented by the reigning Pope.

It is heressy, apart from a revulsion, to pretend the conversion of our Credo, to ax the Cross to put in its place the Menorah. Nobody denies he has ambition, that he is clever and audacious, but I think he has gone over the line, superseding his function of bishop to become an statesman or minister of the Trilateral. And his forgivings are going to be hindrance for catholics in the near future. Bur “apres moi le deluge” might think the Pope Sun, the new Luis XIV of the papacy. Wojtyla  turned our whole religion upside down.

One wonder whether his whole mission consisted in bringing the force of change to appease the minds of those who put the head of Our Lord in a block prompting the substitution of the Crucifixion by the Holocaust.  He quietened down the clangours of the deicidium (“crucify Him, let be that his blood may fall over us and over our children”) transforming them into the deification of the jews. Very clever. Only a demoniacal mind could have orchrestrated such a plan, but the polish pope helped by his cronies in the Curia, the mafia from Cracow and the Cia,has arranged it.The motto of the whole pontificate has been:rub the memory of the Church.

That´s the venon who pervades the whole philosophy of the Holocaust: an intention to efface the memory of the Crucifixion of our Lord.

The real holocaust took place in Russia. There nearly thirty million people died struggling agains the nazis. Hitler was an invention of the Rothschilds, an scapegoat of the jews from Vienna. A trump card or dingdong disposable to use in their intentions of world domination.  Nazis and zionits. Birds of the same feather fly together.

That letter “z” appartaining to the word zionism and nazism is deletereous, both had the same origin and a certain ressemblance.  We hear them constantly all over again, like a cry of avengers, the muted and morbid call of the isofar. There seems not to be other subject these days in our Press. We feel at the pillory of the concentration camps.

Those names-Auschwitz,Mathausen,etc- are pointed, like a dagger, aiming at our heart and to the heart of Russia, who was the real victim of thar war. Someone has to stop them, otherwise with that z we are doomed to a inminent catastrophe. And that shall be an holocaust for real, and global.

And it is written in the Protocols. The snake will creep back East to suffocate the neck of the world. There she will be strangled by a man of God. A real primus pater of the faith, a pope, but not Pope.  The roman bishop is only an usurper o f the Holy Cross.

It is also an affront to the second person of the Holy Trinity receiving all the papal blessings. Holocaust,yes. Resurrection, no. The revolution of this pope turns over that axis.


It seems to me that in the moment of his death, when  priest in Roma say for the relief of his soul the “novenalia”, he had to give account in the tribunal of divine justice, although I doubt that “His Holiness” believes in God and afterlife, for many of his crimes. He is staunchly pitched to this terrenal life. One hardly sees any emanatism in his homilies and perfomances. Everything is now and here (hic et nunc) no trascendence at all. Like the saduceans he does not believe in resurrection Hardly talks about death, but he is a god politician.

 As a jew, he is a master of the double talk. As a priest, he does not believe in what he preaches. As a Pole, he is sttuborn like a mule.

But he is the only responsible of his  apostasies and the sin of scandal pervading the rank and file of his flock. If the master chose the way of abnegaion, selfdenial and contradiction to the mundane flatters, the servant preferes the glory and adulation of the great enemies of the Cross of Christ.

There had been many a rumour in Rome that he has made pact with the devil.

His face is rough, never seen with a smile, his voice coarse reveals a man without tenderness, somewhat obstinate, haughty, implacable. He prefers to be feared rather than to be loved. That phrase that runs “J.Pablo II te quiere todo el mundo” is only a slogan.

He had been elected by the Americans and jews to appease their own ill feeelings, their crimes against humanity. Remember Hiroshima, six million people dead, Dresde with its 300000 casualities in a night of bombardements, Almagordo, Los Alamos, the napalm bombs of Mayalai, the expulsion of the Palestinians from Cisjordania, the war of Kosovo.

The polish pope did not move a wrinkle of his big face to condemn the aggression by Turks, helped by strawmen like Solana, chief of NATO, against Methopia. During the war of aggression against Yugoslavia in the Spring of 1999, masterminded by that jewish Secretary of state, Magdalene Albright, kept and uncomfortable and guilty silence. Said nothing when old churches, craddle of the old orthodox faith preached by Cyrilus and Methodius, burned, or were destroyed entire towns inhabited by serbians, and monasteries crushed, his monks evicted or their nuns violated by the muslimic hordes.

In the name of God Allmighty, all these “trifles” must weigh over his conscience, although I doubt that Wojtyla had any. He is a man of guts but  unscrupulous, and his machiavelian profile makes one think of those popes or the Renaisance, the cruel Borgias, the incredulous Julius II, the warrior, the one who said: “The Evangelium, that fable, has made us rich”.

Looking at what he has done during his extremely long and tedious 22 years of power one thinks that Lutero was right when he saw in Rome the see of the devil and called the pope antichrist.

 He has been a hurricane, certainly, but his mandate has not opened the doors to the flood of grace and the wind of the Spirit. He is nothing but the breeze abreast of Satan.

Thanks God that the Holy Spirit blows in other parts and the essence of our faith is preserved by the good orthodox christian of Moscow, Nicosia, Athos, Constantinople. The russians are really converted to the face of our lord Jesus Christ. However, at this side of the waters we have blasfemy, fornication, atheism, apostasy, revenge, protervia and obstination.  The West has ceased to be christian, Holy Father. The churches are empty or closed, or stink to cat dejections.

In Spain the gates are open for the invasions of the moors. Then it was a libelaticus bishop by name don Opas. Now is the jewish pope the perpetrator of high treason.

Lord Jesus Christ forgive this pope. A great forsaker.  He had led the catholic believers into the shadows of error, manipulating everything, even the spirit and letter of the Message of Fatima. Beware of the false prophets. He is the prototype of the bad pastor. A good pastor gives his life for the security of his folk. But, a real wolf in desguise of lamb, John Paul has made a deal, being the pope of the big consensus, with the forces of Hell. “E  per guardare la sede perde la fede”. He has a good precedent in Pius VI, who surrendered himself to Napoleon. He lost the faith but he kept the job at  the cathedral of Saint Peter. In his heart there is a lot of evil. This son of excomunication and abomination “sit anathema”and for all eternity let him to roast in hell.

A bad man from Katowice arrived in Rome. He did not follow the wise advice “when in Rome do what the romans do”. He just and turned the whole thing upside down.     

 

     Ixθuωσ. Xρistoσ αηεσti εx ηεkρωη


 

 

SAN BERNABÉ APOSTOL

 S. Barnabæ Apostoli ~ III. classis

Scriptura: Feria V infra Hebdomadam II post Octavam Pentecostes

Sancta Missa Rubrics 1960 - 1960

CompareDivinum Officium      OrdoKalendariumOptions

Ante Missam
Incipit
In nómine Patris, et Fílii, et Spíritus Sancti. Amen.
S. Introíbo ad altáre Dei.
M. Ad Deum, qui lætíficat iuventútem meam.
S. Iúdica me, Deus, et discérne causam meam de gente non sancta: ab hómine iníquo et dolóso érue me.
M. Quia tu es, Deus, fortitúdo mea: quare me repulísti, et quare tristis incédo, dum afflígit me inimícus?
S. Emítte lucem tuam et veritátem tuam: ipsa me deduxérunt, et adduxérunt in montem sanctum tuum et in tabernácula tua.
M. Et introíbo ad altáre Dei: ad Deum, qui lætíficat iuventútem meam.
S. Confitébor tibi in cíthara, Deus, Deus meus: quare tristis es, ánima mea, et quare contúrbas me?
M. Spera in Deo, quóniam adhuc confitébor illi: salutáre vultus mei, et Deus meus.
S. Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto.
M. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: et in sǽcula sæculórum. Amen.
S. Introíbo ad altáre Dei.
M. Ad Deum, qui lætíficat iuventútem meam.
℣. Adiutórium nostrum in nómine Dómini.
℟. Qui fecit cælum et terram.
Confíteor Deo omnipoténti, beátæ Maríæ semper Vírgini, beáto Michaéli Archángelo, beáto Ioánni Baptístæ, sanctis Apóstolis Petro et Paulo, ómnibus Sanctis, et vobis, fratres: quia peccávi nimis cogitatióne, verbo et ópere: mea culpa, mea culpa, mea máxima culpa. Ideo precor beátam Maríam semper Vírginem, beátum Michaélem Archángelum, beátum Ioánnem Baptístam, sanctos Apóstolos Petrum et Paulum, omnes Sanctos, et vos, fratres, oráre pro me ad Dóminum, Deum nostrum.
M. Misereátur tui omnípotens Deus, et, dimíssis peccátis tuis, perdúcat te ad vitam ætérnam.
S. Amen.
M. Confíteor Deo omnipoténti, beátæ Maríæ semper Vírgini, beáto Michaéli Archángelo, beáto Ioánni Baptístæ, sanctis Apóstolis Petro et Paulo, ómnibus Sanctis, et tibi, pater: quia peccávi nimis cogitatióne, verbo et ópere: mea culpa, mea culpa, mea máxima culpa. Ideo precor beátam Maríam semper Vírginem, beátum Michaélem Archángelum, beátum Ioánnem Baptístam, sanctos Apóstolos Petrum et Paulum, omnes Sanctos, et te, pater, oráre pro me ad Dóminum, Deum nostrum.
S. Misereátur vestri omnípotens Deus, et, dimíssis peccátis vestris, perdúcat vos ad vitam ætérnam.
℟. Amen.
S. Indulgéntiam, absolutiónem et remissiónem peccatórum nostrórum tríbuat nobis omnípotens et miséricors Dóminus.
℟. Amen.
℣. Deus, tu convérsus vivificábis nos.
℟. Et plebs tua lætábitur in te.
℣. Osténde nobis, Dómine, misericórdiam tuam.
℟. Et salutáre tuum da nobis.
℣. Dómine, exáudi oratiónem meam.
℟. Et clamor meus ad te véniat.
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
Orémus,
Aufer a nobis, quǽsumus, Dómine, iniquitátes nostras: ut ad Sancta sanctórum puris mereámur méntibus introíre. Per Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Orámus te, Dómine, per mérita Sanctórum tuórum, quorum relíquiæ hic sunt, et ómnium Sanctórum: ut indulgére dignéris ómnia peccáta mea. Amen.
Introitus
Ps 138:17
Mihi autem nimis honoráti sunt amíci tui, Deus: nimis confortátus est principátus eórum.
Ps 138:1-2.
Dómine, probásti me et cognovísti me: tu cognovísti sessiónem meam et resurrectiónem meam.
℣. Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Mihi autem nimis honoráti sunt amíci tui, Deus: nimis confortátus est principátus eórum.
Kyrie
S. Kýrie, eléison.
M. Kýrie, eléison.
S. Kýrie, eléison.
M. Christe, eléison.
S. Christe, eléison.
M. Christe, eléison.
S. Kýrie, eléison.
M. Kýrie, eléison.
S. Kýrie, eléison.
Gloria
Glória in excélsis Deo. Et in terra pax homínibus bonæ voluntátis. Laudámus te. Benedícimus te. Adorámus te. Glorificámus te. Grátias ágimus tibi propter magnam glóriam tuam. Dómine Deus, Rex cæléstis, Deus Pater omnípotens. Dómine Fili unigénite, Iesu Christe. Dómine Deus, Agnus Dei, Fílius Patris. Qui tollis peccáta mundi, miserére nobis. Qui tollis peccáta mundi, súscipe deprecatiónem nostram. Qui sedes ad déxteram Patris, miserére nobis. Quóniam tu solus Sanctus. Tu solus Dóminus. Tu solus Altíssimus, Iesu Christe. Cum Sancto Spíritu in glória Dei Patris. Amen.
Oratio
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
Orémus.
Deus, qui nos beáti Bárnabæ Apóstoli tui méritis et intercessióne lætíficas: concéde propítius; ut, qui tua per eum benefícia póscimus, dono tuæ grátiæ consequámur.
Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
℟. Amen.
Lectio
Léctio Actuum Apostolórum
Act 11:21-26; 13:1-3
In diébus illis: Multus númerus credéntium Antiochíæ convérsus est ad Dóminum. Pervénit autem sermo ad aures ecclésiæ, quæ erat Ierosólymis, super istis: et misérunt Bárnabam usque ad Antiochíam. Qui cum pervenísset et vidísset grátiam Dei, gavísus est: et hortabátur omnes in propósito cordis permanére in Dómino: quia erat vir bonus, et plenus Spiritu Sancto et fide. Et appósita est multa turba Dómino. Proféctus est autem Bárnabas Tarsum, ut quæreret Saulum: quem cum invenísset, perdúxit Antiochíam. Et annum totum conversáti sunt ibi in ecclésia: et docuérunt turbam multam, ita ut cognominaréntur primum Antiochíæ discípuli Christiáni. Erant autem in ecclésia, quæ erat Antiochíæ, prophétæ et doctóres, in quibus Bárnabas, et Simon qui vocabátur Niger, et Lúcius Cyrenénsis, et Mánahen qui erat Heródis Tetrárchæ collactáneus, et Saulus. Ministrántibus autem illis Dómino et ieiunántibus, dixit illis Spíritus Sanctus: Segregáte mihi Saulum et Bárnabam in opus, ad quod assúmpsi eos. Tunc ieiunántes et orantes imponentésque eis manus, dimisérunt illos.
℟. Deo grátias.
Graduale
Ps 18:5; 18:2
In omnem terram exívit sonus eórum: et in fines orbis terræ verba eórum.
℣. Cœli enárrant glóriam Dei: et ópera mánuum eius annúntiat firmaméntum. Allelúia, allelúia.
Ioann 15:16
Ego vos elégi de mundo, ut eátis et fructum afferátis: et fructus vester maneat. Allelúia.
Evangelium
Munda cor meum ac lábia mea, omnípotens Deus, qui lábia Isaíæ Prophétæ cálculo mundásti igníto: ita me tua grata miseratióne dignáre mundáre, ut sanctum Evangélium tuum digne váleam nuntiáre. Per Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Iube, Dómine, benedícere. Dóminus sit in corde meo et in lábiis meis: ut digne et competénter annúntiem Evangélium suum. Amen.
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
Sequéntia + sancti Evangélii secúndum Matthǽum
℟. Glória tibi, Dómine.
Matt 10:16-22
In illo témpore: Dixit Iesus discípulis suis: Ecce, ego mitto vos sicut oves in médio lupórum. Estóte ergo prudéntes sicut serpentes, et símplices sicut colúmbæ. Cavéte autem ab homínibus. Tradent enim vos in concíliis, et in synagógis suis flagellábunt vos: et ad præsides et ad reges ducémini propter me in testimónium illis et géntibus. Cum autem tradent vos, nolíte cogitáre, quómodo aut quid loquámini: dábitur enim vobis in illa hora, quid loquámini. Non enim vos estis, qui loquímini, sed Spíritus Patris vestri, qui lóquitur in vobis. Tradet autem frater fratrem in mortem, et pater fílium: et insúrgent fílii in paréntes, et morte eos affícient: et éritis odio ómnibus propter nomen meum: qui autem perseveráverit usque in finem, hic salvus erit.
℟. Laus tibi, Christe.
S. Per Evangélica dicta, deleántur nostra delícta.
Credo
Credo in unum Deum, Patrem omnipoténtem, factórem cæli et terræ, visibílium ómnium et invisibílium. Et in unum Dóminum Iesum Christum, Fílium Dei unigénitum. Et ex Patre natum ante ómnia sǽcula. Deum de Deo, Lumen de Lúmine, Deum verum de Deo vero. Génitum, non factum, consubstantiálem Patri: per quem ómnia facta sunt. Qui propter nos hómines et propter nostram salútem descéndit de cælis. Et incarnátus est de Spíritu Sancto ex María Vírgine: Et homo factus est. Crucifíxus étiam pro nobis: sub Póntio Piláto passus, et sepúltus est. Et resurréxit tértia die, secúndum Scriptúras. Et ascéndit in cælum: sedet ad déxteram Patris. Et íterum ventúrus est cum glória iudicáre vivos et mórtuos: cuius regni non erit finis. Et in Spíritum Sanctum, Dóminum et vivificántem: qui ex Patre Filióque procédit. Qui cum Patre et Fílio simul adorátur et conglorificátur: qui locútus est per Prophétas. Et unam sanctam cathólicam et apostólicam Ecclésiam. Confíteor unum baptísma in remissiónem peccatórum. Et exspécto resurrectiónem mortuórum. Et vitam ventúri sæculi. Amen.
Offertorium
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
Orémus.
Ps 44:17-18
Constítues eos príncipes super omnem terram: mémores erunt nóminis tui, Dómine, in omni progénie et generatióne.
Súscipe, sancte Pater, omnípotens ætérne Deus, hanc immaculátam hóstiam, quam ego indígnus fámulus tuus óffero tibi Deo meo vivo et vero, pro innumerabílibus peccátis, et offensiónibus, et neglegéntiis meis, et pro ómnibus circumstántibus, sed et pro ómnibus fidélibus christiánis vivis atque defúnctis: ut mihi, et illis profíciat ad salútem in vitam ætérnam. Amen.
Deus, qui humánæ substántiæ dignitátem mirabíliter condidísti, et mirabílius reformásti: da nobis per huius aquæ et vini mystérium, eius divinitátis esse consórtes, qui humanitátis nostræ fíeri dignátus est párticeps, Iesus Christus, Fílius tuus, Dóminus noster: Qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus: per ómnia sǽcula sæculórum. Amen.
Offérimus tibi, Dómine, cálicem salutáris, tuam deprecántes cleméntiam: ut in conspéctu divínæ maiestátis tuæ, pro nostra et totíus mundi salúte, cum odóre suavitátis ascéndat. Amen.
In spíritu humilitátis et in ánimo contríto suscipiámur a te, Dómine: et sic fiat sacrifícium nostrum in conspéctu tuo hódie, ut pláceat tibi, Dómine Deus.
Veni, sanctificátor omnípotens ætérne Deus: et béne dic hoc sacrifícium, tuo sancto nómini præparátum.
Lavábo inter innocéntes manus meas: et circúmdabo altáre tuum, Dómine: Ut áudiam vocem laudis, et enárrem univérsa mirabília tua. Dómine, diléxi decórem domus tuæ et locum habitatiónis glóriæ tuæ. Ne perdas cum ímpiis, Deus, ánimam meam, et cum viris sánguinum vitam meam: In quorum mánibus iniquitátes sunt: déxtera eórum repléta est munéribus. Ego autem in innocéntia mea ingréssus sum: rédime me et miserére mei. Pes meus stetit in dirécto: in ecclésiis benedícam te, Dómine.
℣. Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Súscipe, sancta Trínitas, hanc oblatiónem, quam tibi offérimus ob memóriam passiónis, resurrectiónis, et ascensiónis Iesu Christi, Dómini nostri: et in honórem beátæ Maríæ semper Vírginis, et beáti Ioannis Baptistæ, et sanctórum Apostolórum Petri et Pauli, et istórum et ómnium Sanctórum: ut illis profíciat ad honórem, nobis autem ad salútem: et illi pro nobis intercédere dignéntur in cælis, quorum memóriam ágimus in terris. Per eúndem Christum, Dóminum nostrum. Amen.
S. Oráte, fratres: ut meum ac vestrum sacrifícium acceptábile fiat apud Deum Patrem omnipoténtem.
M. Suscípiat Dóminus sacrifícium de mánibus tuis ad laudem et glóriam nominis sui, ad utilitátem quoque nostram, totiúsque Ecclésiæ suæ sanctæ.
S. Amen.

Secreta
Múnera, Dómine, obláta sanctífica, et, intercedénte beáto Bárnaba Apostolo tuo, nos per hæc a peccatórum nostrórum máculis emúnda.
Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
℟. Amen.
Præfatio
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
℣. Sursum corda.
℟. Habémus ad Dóminum.
℣. Grátias agámus Dómino, Deo nostro.
℟. Dignum et iustum est.

de Apostolis
Vere dignum et iustum est, æquum et salutáre: Te, Dómine, supplíciter exoráre, ut gregem tuum, Pastor ætérne, non déseras: sed per beátos Apóstolos tuos contínua protectióne custódias. Ut iísdem rectóribus gubernétur, quos óperis tui vicários eídem contulísti præésse pastóres. Et ídeo cum Angelis et Archángelis, cum Thronis et Dominatiónibus cumque omni milítia cœléstis exércitus hymnum glóriæ tuæ cánimus, sine fine dicéntes:

Sanctus, Sanctus, Sanctus Dóminus, Deus Sábaoth. Pleni sunt cæli et terra glória tua. Hosánna in excélsis. Benedíctus, qui venit in nómine Dómini. Hosánna in excélsis.
Canon
Te ígitur, clementíssime Pater, per Iesum Christum, Fílium tuum, Dóminum nostrum, súpplices rogámus, ac pétimus, uti accépta hábeas et benedícas, hæc dona, hæc múnera, hæc sancta sacrifícia illibáta, in primis, quæ tibi offérimus pro Ecclésia tua sancta cathólica: quam pacificáre, custodíre, adunáre et régere dignéris toto orbe terrárum: una cum fámulo tuo Papa nostro Leone et Antístite nostro et ómnibus orthodóxis, atque cathólicæ et apostólicæ fídei cultóribus.
Meménto, Dómine, famulórum famularúmque tuarum N. et N. et ómnium circumstántium, quorum tibi fides cógnita est et nota devótio, pro quibus tibi offérimus: vel qui tibi ófferunt hoc sacrifícium laudis, pro se suísque ómnibus: pro redemptióne animárum suárum, pro spe salútis et incolumitátis suæ: tibíque reddunt vota sua ætérno Deo, vivo et vero.
Communicántes, et memóriam venerántes, in primis gloriósæ semper Vírginis Maríæ, Genetrícis Dei et Dómini nostri Iesu Christi: sed et beáti Ioseph, eiúsdem Vírginis Sponsi, et beatórum Apostolórum ac Mártyrum tuórum, Petri et Pauli, Andréæ, Iacóbi, Ioánnis, Thomæ, Iacóbi, Philíppi, Bartholomǽi, Matthǽi, Simónis et Thaddǽi: Lini, Cleti, Cleméntis, Xysti, Cornélii, Cypriáni, Lauréntii, Chrysógoni, Ioánnis et Pauli, Cosmæ et Damiáni: et ómnium Sanctórum tuórum; quorum méritis precibúsque concédas, ut in ómnibus protectiónis tuæ muniámur auxílio. Per eúndem Christum, Dóminum nostrum. Amen.

Hanc ígitur oblatiónem servitútis nostræ, sed et cunctæ famíliæ tuæ,
quǽsumus, Dómine, ut placátus accípias: diésque nostros in tua pace dispónas, atque ab ætérna damnatióne nos éripi, et in electórum tuórum iúbeas grege numerári. Per Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Quam oblatiónem tu, Deus, in ómnibus, quǽsumus, bene díctam, adscríp tam, ra tam, rationábilem, acceptabilémque fácere dignéris: ut nobis Cor pus, et San guis fiat dilectíssimi Fílii tui, Dómini nostri Iesu Christi.
Qui prídie quam paterétur, accépit panem in sanctas ac venerábiles manus suas, et elevátis óculis in cælum ad te Deum, Patrem suum omnipoténtem, tibi grátias agens, bene díxit, fregit, dedítque discípulis suis, dicens: Accípite, et manducáte ex hoc omnes.

HOC EST ENIM CORPUS MEUM.



Símili modo postquam cenátum est, accípiens et hunc præclárum Cálicem in sanctas ac venerábiles manus suas: item tibi grátias agens, bene díxit, dedítque discípulis suis, dicens: Accípite, et bíbite ex eo omnes.

HIC EST ENIM CALIX SANGUINIS MEI, NOVI ET ÆTERNI TESTAMENTI: MYSTERIUM FIDEI: QUI PRO VOBIS ET PRO MULTIS EFFUNDETUR IN REMISSIONEM PECCATORUM.


Hæc quotiescúmque fecéritis, in mei memóriam faciétis.

Unde et mémores, Dómine, nos servi tui, sed et plebs tua sancta, eiúsdem Christi Fílii tui, Dómini nostri, tam beátæ passiónis, nec non et ab ínferis resurrectiónis, sed et in cælos gloriósæ ascensiónis: offérimus præcláræ maiestáti tuæ de tuis donis ac datis, Hóstiam puram, Hóstiam sanctam, Hóstiam immaculátam, Panem sanctum vitæ ætérnæ, et Cálicem salútis perpétuæ.

Supra quæ propítio ac seréno vultu respícere dignéris: et accépta habére, sicúti accépta habére dignátus es múnera púeri tui iusti Abel, et sacrifícium Patriárchæ nostri Abrahæ: et quod tibi óbtulit summus sacérdos tuus Melchísedech, sanctum sacrifícium, immaculátam hóstiam.
Súpplices te rogámus, omnípotens Deus: iube hæc perférri per manus sancti Angeli tui in sublíme altáre tuum, in conspéctu divínæ maiestátis tuæ: ut, quotquot ex hac altáris participatióne sacrosánctum Fílii tui Cor pus, et Sán guinem sumpsérimus, omni benedictióne cælésti et grátia repleámur. Per eúndem Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Meménto étiam, Dómine, famulórum famularúmque tuárum N. et N., qui nos præcessérunt cum signo fídei, et dórmiunt in somno pacis. Ipsis, Dómine, et ómnibus in Christo quiescéntibus locum refrigérii, lucis, et pacis, ut indúlgeas, deprecámur. Per eúndem Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Nobis quoque peccatóribus fámulis tuis, de multitúdine miseratiónum tuárum sperántibus, partem áliquam et societátem donáre dignéris, cum tuis sanctis Apóstolis et Martýribus: cum Ioánne, Stéphano, Matthía, Bárnaba, Ignátio, Alexándro, Marcellíno, Petro, Felicitáte, Perpétua, Agatha, Lúcia, Agnéte, Cæcília, Anastásia, et ómnibus Sanctis tuis: intra quorum nos consórtium, non æstimátor mériti, sed véniæ, quǽsumus, largítor admítte. Per Christum, Dóminum nostrum.
Per quem hæc ómnia, Dómine, semper bona creas, sanctí ficas, viví ficas, bene dícis et præstas nobis.
Per Ip sum, et cum Ip so, et in Ip so, est tibi Deo Patri omnipoténti, in unitáte Spíritus Sancti, omnis honor, et glória.
Per ómnia sǽcula sæculórum.
℟. Amen.
Preparatio Communionis
Orémus: Præcéptis salutáribus móniti, et divína institutióne formáti audémus dícere:
Pater noster, qui es in cælis. Sanctificétur nomen tuum. Advéniat regnum tuum. Fiat volúntas tua, sicut in cælo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie. Et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris. Et ne nos indúcas in tentatiónem:
℟. Sed líbera nos a malo.
S. Amen.
Líbera nos, quǽsumus, Dómine, ab ómnibus malis, prætéritis, præséntibus et futúris: et intercedénte beáta et gloriósa semper Vírgine Dei Genetríce María, cum beátis Apóstolis tuis Petro et Paulo, atque Andréa, et ómnibus Sanctis, da propítius pacem in diébus nostris: ut, ope misericórdiæ tuæ adiúti, et a peccáto simus semper líberi et ab omni perturbatióne secúri.
Per eúndem Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum.
Qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus.
℣. Per ómnia sǽcula sæculórum.
℟. Amen.
Pax Dómini sit semper vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
Hæc commíxtio, et consecrátio Córporis et Sánguinis Dómini nostri Iesu Christi, fiat accipiéntibus nobis in vitam ætérnam. Amen.
Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi: miserére nobis.
Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi: miserére nobis.
Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi: dona nobis pacem.
Dómine Iesu Christe, qui dixísti Apóstolis tuis: Pacem relínquo vobis, pacem meam do vobis: ne respícias peccáta mea, sed fidem Ecclésiæ tuæ; eámque secúndum voluntátem tuam pacificáre et coadunáre dignéris: Qui vivis et regnas Deus per ómnia sǽcula sæculórum. Amen.
Dómine Iesu Christe, Fili Dei vivi, qui ex voluntáte Patris, cooperánte Spíritu Sancto, per mortem tuam mundum vivificásti: líbera me per hoc sacrosánctum Corpus et Sánguinem tuum ab ómnibus iniquitátibus meis, et univérsis malis: et fac me tuis semper inhærére mandátis, et a te numquam separári permíttas: Qui cum eódem Deo Patre et Spíritu Sancto vivis et regnas Deus in sǽcula sæculórum. Amen.
Percéptio Córporis tui, Dómine Iesu Christe, quod ego indígnus súmere præsúmo, non mihi provéniat in iudícium et condemnatiónem: sed pro tua pietáte prosit mihi ad tutaméntum mentis et córporis, et ad medélam percipiéndam: Qui vivis et regnas cum Deo Patre in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum. Amen.
Panem cæléstem accípiam, et nomen Dómini invocábo.
℣. Dómine, non sum dignus, ut intres sub tectum meum: sed tantum dic verbo, et sanábitur ánima mea.
℣. Dómine, non sum dignus, ut intres sub tectum meum: sed tantum dic verbo, et sanábitur ánima mea.
℣. Dómine, non sum dignus, ut intres sub tectum meum: sed tantum dic verbo, et sanábitur ánima mea.
Corpus Dómini nostri Iesu Christi custódiat ánimam meam in vitam ætérnam. Amen.
Quid retríbuam Dómino pro ómnibus, quæ retríbuit mihi? Cálicem salutáris accípiam, et nomen Dómini invocábo. Laudans invocábo Dóminum, et ab inimícis meis salvus ero.
Sanguis Dómini nostri Iesu Christi custódiat ánimam meam in vitam ætérnam. Amen.
Communio

Quod ore súmpsimus, Dómine, pura mente capiámus: et de múnere temporáli fiat nobis remédium sempitérnum.
Corpus tuum, Dómine, quod sumpsi, et Sanguis, quem potávi, adhǽreat viscéribus meis: et præsta; ut in me non remáneat scélerum mácula, quem pura et sancta refecérunt sacraménta: Qui vivis et regnas in sǽcula sæculórum. Amen.
Communio
Matt 19:28
Vos, qui secúti estis me, sedébitis super sedes, iudicántes duódecim tribus Israël.
Postcommunio
S. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
Orémus.
Súpplices te rogámus, omnípotens Deus: ut, quos tuis réficis sacraméntis, intercedénte beáto Bárnaba Apóstolo tuo, tibi étiam plácitis móribus dignánter tríbuas deservíre.
Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
℟. Amen.
Conclusio
S. Dóminus vobíscum.
M. Et cum spíritu tuo.
℣. Ite, Missa est.
℟. Deo grátias.
Pláceat tibi, sancta Trínitas, obséquium servitútis meæ: et præsta; ut sacrifícium, quod óculis tuæ maiestátis indígnus óbtuli, tibi sit acceptábile, mihíque et ómnibus, pro quibus illud óbtuli, sit, te miseránte, propitiábile. Per Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Benedícat vos omnípotens Deus,
Pater, et Fílius, et Spíritus Sanctus.
℟. Amen.
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
℣. Inítium + sancti Evangélii secúndum Ioánnem.
℟. Glória tibi, Dómine.
Ioann. 1, 1-14
Iunctis manibus prosequitur:
In princípio erat Verbum, et Verbum erat apud Deum, et Deus erat Verbum. Hoc erat in princípio apud Deum. Omnia per ipsum facta sunt: et sine ipso factum est nihil, quod factum est: in ipso vita erat, et vita erat lux hóminum: et lux in ténebris lucet, et ténebræ eam non comprehendérunt.
Fuit homo missus a Deo, cui nomen erat Ioánnes. Hic venit in testimónium, ut testimónium perhibéret de lúmine, ut omnes créderent per illum. Non erat ille lux, sed ut testimónium perhibéret de lúmine.
Erat lux vera, quæ illúminat omnem hóminem veniéntem in hunc mundum. In mundo erat, et mundus per ipsum factus est, et mundus eum non cognóvit. In própria venit, et sui eum non recepérunt. Quotquot autem recepérunt eum, dedit eis potestátem fílios Dei fíeri, his, qui credunt in nómine eius: qui non ex sanguínibus, neque ex voluntáte carnis, neque ex voluntáte viri, sed ex Deo nati sunt. Genuflectit dicens: Et Verbum caro factum est, Et surgens prosequitur: et habitávit in nobis: et vídimus glóriam eius, glóriam quasi Unigéniti a Patre, plenum grátiæ et veritátis.
℟. Deo grátias.
Orationes Leonis XIII
S. Ave María, grátia plena, Dóminus tecum, benedícta tu in muliéribus et benedíctus fructus ventris tui, Iesus.
O. Sancta María, Mater Dei, ora pro nobis peccatóribus, nunc et in hora mortis nostræ. Amen.
S. Ave María, grátia plena, Dóminus tecum, benedícta tu in muliéribus et benedíctus fructus ventris tui, Iesus.
O. Sancta María, Mater Dei, ora pro nobis peccatóribus, nunc et in hora mortis nostræ. Amen.
S. Ave María, grátia plena, Dóminus tecum, benedícta tu in muliéribus et benedíctus fructus ventris tui, Iesus.
O. Sancta María, Mater Dei, ora pro nobis peccatóribus, nunc et in hora mortis nostræ. Amen.

O. Salve Regína, Mater misericórdiæ, vita, dulcédo, et spes nostra, salve. Ad te clamámus, éxsules fílii Evæ. Ad te suspirámus geméntes et flentes in hac lacrymárum valle. Eia ergo, Advocáta nostra, illos tuos misericórdes óculos ad nos convérte. Et Iesum, benedíctum fructum ventris tui, nobis, post hoc exílium, osténde. O clemens, o pia, o dulcis Virgo Mária.
S. Ora pro nobis, sancta Dei Génitrix.
O. Ut digni efficiámur promissiónibus Christi.

S. Orémus. Deus, refúgium nostrum et virtus, pópulum ad te clamántem propítius réspice; et intercedénte gloriósa, et immaculáta Vírgine Dei Genitríce María, cum beáto Ioseph, eius Sponso, ac beatis Apóstolis tuis Petro et Paulo, et ómnibus Sanctis, quas pro conversióne peccatórum, pro libertáte et exaltatióne sanctæ Matris Ecclésiæ, preces effúndimus, miséricors et benígnus exáudi. Per eúndem Christum Dóminum nostrum. Amen.

O. Sancte Míchaël Archángele, defénde nos in prǽlio; contra nequítiam et insídias diáboli esto præsídium. Imperet illi Deus, súpplices deprecámur: tuque, Princeps milítiæ Cæléstis, sátanam aliósque spíritus malígnos, qui ad perditiónem animárum pervagántur in mundo, divína virtúte in inférnum detrúde. Amen.

S. Cor Iesu sacratíssimum.
O. Miserére nobis.
S. Cor Iesu sacratíssimum.
O. Miserére nobis.
S. Cor Iesu sacratíssimum.
O. Miserére nobis.
Post Missam