https://youtu.be/BOLijcNg6Z4?si=_-KcdNGjL_bCASwW
2026-06-25
941 años de la abolición del rito mozárabe
ROMA FRENTE A TOLEDO. DIFERENCIAS ENTRE EL RITO CLUNIACENSE
Y EL MOZARABE
Martes de cuaresma de
1071. Monasterio de San Juan de la Peña doscientos monjes cantan prima y tercia
con arreglo al antifonal compuesto por san Isidoro. A la tarde fueron oficiadas
las vísperas siguiendo el misal cluniacense. Si prima, tercia, nonas y laudes
fueron toledanas al atardecer los salmos y lecciones fueron romanos. Fue sin
duda el ocaso de una civilización. El cristianismo en España llegó por el sur
en la ruta mediterránea de Bizancio. El episcopado, las parroquias, las
devociones conservan la impronta griega. El ritual mayormente es cantado y no
hay consagración sino epiclesis con incesantes invocaciones a la Trinidad y al
Espíritu Santo. Retumban bajo las bóvedas de los recoletos templos los
trisagios atanasianos… agios… agios. Dios fuerte, dios santo, dios inmortal,
ten piedad.
Y los misterios se
celebran ocultos en el reservado tras la puerta de los dones del iconostasio
que vela la visión de los fieles. como en esa pequeña catedral del rito
visigótico que es la iglesia de santa Cristina de Lena que por su recogimiento
y acústica lo que se denominaba en arquitectura ortofonía me recuerda a las
sobori o catedrales rusas, una reminiscencia de los ritos órficos
Fe es creer lo que no
vimos dice el Ripalda. Se abre la puerta y aparecen los tres diáconos. El
chantre canta la epístola y el preste bendice al pueblo revestido de ricos
ornamentos no con la mano extendida sino juntando los tres dedos de su diestra.
Las misas del Cid antes del primer canto del gallo duraban tres horas y en las
dos pascuas toda la noche. En el poema del Cid con ese verismo de la cuaderna
vía se nos advierte que el prócer besará la mano sólo a su obispo y al padre
santo romano le hará reverencia pero no le besará la mano.
Devos dios malas
gracias, ay papa romano,
Enviasteme a pedir
tributo cada año
Traerrvoslo ha el
buen rey don Fernando
Cras vos lo entregará
en buena lid en el campo
Este verso resume el
malestar que produjo entre el clero castellano la orden del papa Alejandro II
de suprimir el ceremonial antiguo. Hasta hubo una ordalía. Se encendió una
hoguera a las que fueron arrojados dos misales. El que se quemara sería el
falso. Fue pasto de las llamas el de los cluniacenses pero en Roma no hicieron
caso. Castilla había de aceptar por las bravas el mandato papal. Gregorio VII,
también llamado el monje Hildebrando, muerto Alejandro, amenaza con enviar a la
marca hispánica una cruzada bajo el mando del conde Ebles de ROUCY, hermano de
la reina Felicia de Aquitania. Sancho Ramírez de Aragón claudicó ante las reivindicaciones
de la sede apostólica que invocaban su derecho sobre la cristiandad española en
una concesión del emperador Constantino al papa Silvestre al que dona sus
posesiones en España.
El papado era una
institución merovingia donde lo temporal se confunde con lo espiritual y el
papado por eso actuó como un señor de horca y cuchillo conforme a la mentalidad
medieval. El obispo de Roma juntaba sus propias mesnadas, tenía un ejército y
salía a campaña contra los otros reinos cristianos. Mal ejemplo pero encarnaba
las dos ideas claves del poder medieval: trono y altar.
Dicha creencia- la
iglesia como institucional temporal comete fallos, no así en su calidad de
mandato divino- va a dar desembocar en los papas poco ejemplares de la edad de
hierro del pontificado, o en la lucha de las Investiduras y el escándalo de las
cruzadas, que llevarían al enfrentamiento de Roma y Bizancio. Toledo quedó
entre medias.
A este respecto los
españoles pedían dispensa alegando que ellos tenían su propia cruzada. Les bastaba
con la pelea contra el sarraceno, una empresa en la cual no participaron los
otros reinos cristiano allende el Pirineo. Lucharon ellos solos con las barras
de Aragón y el pendón castellano.
Con la proscripción
del viejo misal perdimos centenares de himnos, colectas y fórmulas de
veneración de las que se conserva alguna como el Attende, Domine et miserere
que sonaba en Cuaresma o el Rorate coeli desuper en Adviento, pero ganamos la
maravillosa polifonía del Canto Gregoriano de una tremenda solemnidad y más
austera que el ritual gótico. La iglesia fundada por Jesucristo es eterna. Y
depositaria de la fe en la resurrección y la vida perdurable. Sin embargo, a
todos los que hemos estudiado su historia nos encontramos con contradicciones e
interrogantes que son obra de los hombres – lo esotérico interior y lo
exotérico o externo que se une a lo misterioso. Una, católica, apostólica. La
barca del Pescador cruza los mares aborrascados de los tiempos y padece del
espiritu de contradicción y las contradicciones. Esa iglesia española que acató
las normas gregorianas, imbuido del espíritu profético, ha sido una de las más
grandes en extender y propagar el evangelio, sobre todo en Hispanoamérica. La
monarquía española se hizo cargo de ese espíritu mesiánico de la defensa de la
catolicidad y sigue en la brega aun hoy en día cuando arrecia la más lóbrega
persecución de los grupos protervos enemigos de la cruz. Cabe recordar que fue
bastión contra el Islam. El ritual incoado por el Vaticano II al que hemos
criticado sin entender y sin haber conocido mucho de los tesoros que guarda el
nuevo breviario no ha sido respetado en toda su grandeza. Nada tiene que ver
con sus dos precedentes, el gótico y el gregoriano, pero es faro de luz que
ilumina los nuevos tiempos, apocalípticos- los cristianos están siendo
expulsados de Jerusalén y en lugares como Pakistán se martiriza a creyentes por
recibir el bautismo y un imán saudita ha dicho que hay que asolar todas las
iglesias cristianas de Europa y sustituirlas por mezquitas- en parte, pero la
vida de la SRI ha sido una perpetua Apocalipsis un cambio incesante porque las
sociedades y las mentalidades evolucionan y se mueven. Credo in unum Deum. La
sangre de los mártires es semilla de nuevos cristianos. Hoy cuando nos sentimos
muchos de nosotros en orfandad es necesario proclamar la veneración trinitaria
frente a la molicie y la comodidad de una sociedad descreída y dominada por
medios de comunicación cristofobos.
Advierte don Ramón
Menéndez y Pidal que las relaciones entre Oviedo y san juan de Letrán fueron
muy escasas antes del siglo XI. Tras la conquista de Toledo van mejorar algo.
Sin embargo, los obispos españoles guardaron celosamente su autonomía.
Excomulgaban y canonizaban por sí mismos. A roma sólo se acude cuando surge un
litigio con las otras diócesis que en sus orígenes se llamaban heptarquías a la
manera griega. El recelo y las suspicacias van a ser constantes durante toda la
edad media con figuras tan impresionantes como el arzobispo Carrillo que decía
que él se pasaba por los mismísimos los rescriptos, breves y bulas de los
padres santos.
A Cisneros lo metió
en la cárcel eclesiástica de San Torcaz porque el bueno de fray francisco antes
de ser fraile se llamaba Fernando y era un cura de pueblo había peregrinado en
demanda de un beneficio que le correspondía en cierta parroquia al lado de
Alcalá. Gil de albornoz hizo lo mismo con el arcipreste de hita por su
renuencia a aceptar el celibato. El cisma de occidente y la coronación del papa
luna surge como telón de fondo a tales litigios por cuestiones de jurisdicción
y preeminencia. Se reconocía al soberano pontífice una autoridad de primus
inter pares. La reforma cluniacense va a representar empero un triunfo omnímodo
y total de la sede apostólica aunque el episcopado español siga siendo autónomo
en sus propias diócesis y el gran impulsor de la lucha contra los sarracenos
como ocurre con Cisneros, Jiménez de Rada, el arzobispo Carrillo de Alcalá, Gil
de Albornoz y otros.
El redescubrimiento
del rito mozárabe que se conservaba sólo en una capilla de la catedral toledana
donada por Cisneros es una gran riqueza para la iglesia en medio del
desbarajuste litúrgico imperante y el primer peldaño para el acercamiento de
Roma y Bizancio separadas ambos tronos desde las excomuniones de Miguel
Cerulario en 1055. oremos para que acabe el cisma. La iglesia romana y la
ortodoxa necesitan estar juntas para hacer frente a la protervia de un
anticristo que nos ataca desde todas partes.
continuará
MUSICA SACRA ORTODOXA QU CURA EL CUERPO Y ELEVA L ALMA HACIA DIOS
https://youtu.be/QmDENB0kpkQ?si=IKVaM-e1ILE4oNcA
CANTEMOS EL AKAZISTOS A LA VIRGEN SANTISIMA PARA QUE MIRE POR VENEZUELA NUESTRO PAIS HER,MANO
https://youtu.be/ekWpI9u63fA?si=kl-qVJlM5siJttn9
2026-06-24
Leyendo a Gracián BAJO EL REINO DEL MAL GUSTO
BALSAMOS Y ALQUERMES
San Xuan noche mágica y ya en la foguera no hay que quemar, capté la flor del agua que crecía en tu balcón y era un tréboles el clover de los celtas planta mágica que todo lo cura como el bálsamo de Ruibras con que le aplicaron los dolores a don Quijote tundido y manteado que estrelló su adarga contra las aspas de molinos de viento creyendo fuesen gigantes.
Me viene a la
memoria de aquel san Juan en San Pedro Manrique cuando el pueblo entero cruzó
la hoguera pisando brasas. Fue uno de mis mejores reportajes. Emulo del Cid
partí por Castilla a ganar el pan. La diosa Fortuna estuvo de mi parte la
juventud y el vino. Luego bajé hasta Numancia; no sé dónde dormí donde me
guarecí pero canté en letras de molde a las piedras de Numancia, corría el año
1972.
Han pasado casi sesenta años. Lo que queda de
aquel viejo reportero es el gusto por la palabra. Uno necesita alquermes y
pomadas para curar aquellas heridas abiertas de antaño porque me duele España.
No hay un orden
delecto, ni un plan estratégico. Como Antón pirulero cada cual atiende su
juego- leo a Gracián el cual en su libro ético “El Héroe” nos dice:
─Atienda el historiador
y el cronista a la dulzura y al provecho para enseñar deleitando, evitando el
mal gusto que es la carcoma de las cosas porque lo aparente y especioso es engañoso,
el mal gusto desazona.
Pocos leen hoy a este
sabio escritor aragonés de origen morisco. Claro que es aquí premioso y sus
libros no son fáciles de leer a día de hoy pero son el lenitivo para nuestros
furores.
miércoles, 24 de junio
de 2026
EN LA NAVIDAD DEL PRECURSOR
In Nativitate S. Joannis Baptistæ ~ I. classis
Sancta Missa Rubrics 1960 - 1960
Compare Divinum Officium ↓ ↑ Ordo Kalendarium Options
| Ante Missam |
| Incipit In nómine Patris, ✠ et Fílii, et Spíritus Sancti. Amen. |
| S. Introíbo ad altáre Dei. M. Ad Deum, qui lætíficat iuventútem meam. S. Iúdica me, Deus, et discérne causam meam de gente non sancta: ab hómine iníquo et dolóso érue me. M. Quia tu es, Deus, fortitúdo mea: quare me repulísti, et quare tristis incédo, dum afflígit me inimícus? S. Emítte lucem tuam et veritátem tuam: ipsa me deduxérunt, et adduxérunt in montem sanctum tuum et in tabernácula tua. M. Et introíbo ad altáre Dei: ad Deum, qui lætíficat iuventútem meam. S. Confitébor tibi in cíthara, Deus, Deus meus: quare tristis es, ánima mea, et quare contúrbas me? M. Spera in Deo, quóniam adhuc confitébor illi: salutáre vultus mei, et Deus meus. S. Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. M. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: et in sǽcula sæculórum. Amen. S. Introíbo ad altáre Dei. M. Ad Deum, qui lætíficat iuventútem meam. |
| ℣. Adiutórium nostrum ✠ in nómine Dómini. ℟. Qui fecit cælum et terram. Confíteor Deo omnipoténti, beátæ Maríæ semper Vírgini, beáto Michaéli Archángelo, beáto Ioánni Baptístæ, sanctis Apóstolis Petro et Paulo, ómnibus Sanctis, et vobis, fratres: quia peccávi nimis cogitatióne, verbo et ópere: mea culpa, mea culpa, mea máxima culpa. Ideo precor beátam Maríam semper Vírginem, beátum Michaélem Archángelum, beátum Ioánnem Baptístam, sanctos Apóstolos Petrum et Paulum, omnes Sanctos, et vos, fratres, oráre pro me ad Dóminum, Deum nostrum. M. Misereátur tui omnípotens Deus, et, dimíssis peccátis tuis, perdúcat te ad vitam ætérnam. S. Amen. M. Confíteor Deo omnipoténti, beátæ Maríæ semper Vírgini, beáto Michaéli Archángelo, beáto Ioánni Baptístæ, sanctis Apóstolis Petro et Paulo, ómnibus Sanctis, et tibi, pater: quia peccávi nimis cogitatióne, verbo et ópere: mea culpa, mea culpa, mea máxima culpa. Ideo precor beátam Maríam semper Vírginem, beátum Michaélem Archángelum, beátum Ioánnem Baptístam, sanctos Apóstolos Petrum et Paulum, omnes Sanctos, et te, pater, oráre pro me ad Dóminum, Deum nostrum. S. Misereátur vestri omnípotens Deus, et, dimíssis peccátis vestris, perdúcat vos ad vitam ætérnam. ℟. Amen. S. Indulgéntiam, ✠ absolutiónem et remissiónem peccatórum nostrórum tríbuat nobis omnípotens et miséricors Dóminus. ℟. Amen. |
| ℣. Deus, tu convérsus vivificábis nos. ℟. Et plebs tua lætábitur in te. ℣. Osténde nobis, Dómine, misericórdiam tuam. ℟. Et salutáre tuum da nobis. ℣. Dómine, exáudi oratiónem meam. ℟. Et clamor meus ad te véniat. ℣. Dóminus vobíscum. ℟. Et cum spíritu tuo. Orémus, Aufer a nobis, quǽsumus, Dómine, iniquitátes nostras: ut ad Sancta sanctórum puris mereámur méntibus introíre. Per Christum, Dóminum nostrum. Amen. Orámus te, Dómine, per mérita Sanctórum tuórum, quorum relíquiæ hic sunt, et ómnium Sanctórum: ut indulgére dignéris ómnia peccáta mea. Amen. |
| Introitus Isa 49:1; 49:2 De ventre matris meæ vocávit me Dóminus in nómine meo: et pósuit os meum ut gládium acútum: sub teguménto manus suæ protéxit me, et pósuit me quasi sagíttam eléctam. Ps 91:2 Bonum est confitéri Dómino: et psállere nómini tuo, Altíssime. ℣. Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. ℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen. De ventre matris meæ vocávit me Dóminus in nómine meo: et pósuit os meum ut gládium acútum: sub teguménto manus suæ protéxit me, et pósuit me quasi sagíttam eléctam. |
| Kyrie S. Kýrie, eléison. M. Kýrie, eléison. S. Kýrie, eléison. M. Christe, eléison. S. Christe, eléison. M. Christe, eléison. S. Kýrie, eléison. M. Kýrie, eléison. S. Kýrie, eléison. |
| Gloria Glória in excélsis Deo. Et in terra pax homínibus bonæ voluntátis. Laudámus te. Benedícimus te. Adorámus te. Glorificámus te. Grátias ágimus tibi propter magnam glóriam tuam. Dómine Deus, Rex cæléstis, Deus Pater omnípotens. Dómine Fili unigénite, Iesu Christe. Dómine Deus, Agnus Dei, Fílius Patris. Qui tollis peccáta mundi, miserére nobis. Qui tollis peccáta mundi, súscipe deprecatiónem nostram. Qui sedes ad déxteram Patris, miserére nobis. Quóniam tu solus Sanctus. Tu solus Dóminus. Tu solus Altíssimus, Iesu Christe. Cum Sancto Spíritu ✠ in glória Dei Patris. Amen. |
| Oratio ℣. Dóminus vobíscum. ℟. Et cum spíritu tuo. Orémus. Deus, qui præséntem diem honorábilem nobis in beáti Ioánnis nativitáte fecísti: da pópulis tuis spirituálium grátiam gaudiórum; et ómnium fidélium mentes dirige in viam salútis ætérnæ. Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum. ℟. Amen. |
| Lectio Léctio Isaíæ Prophétæ Isa 49:1-3; 49:5-7 Audíte, ínsulæ, et atténdite, pópuli, de longe: Dóminus ab útero vocavit me, de ventre matris meæ recordátus est nóminis mei. Et pósuit os meum quasi gládium acútum: in umbra manus suæ protéxit me, et pósuit me sicut sagíttam eléctam: in pháretra sua abscóndit me. Et dixit mihi: Servus meus es tu, Israël, quia in te gloriábor. Et nunc dicit Dóminus, formans me ex útero servum sibi: Ecce, dedi te in lucem géntium, ut sis salus mea usque ad extrémum terræ. Reges vidébunt, et consúrgent príncipes, et adorábunt propter Dominum et sanctum Israël, qui elégit te. ℟. Deo grátias. |
| Graduale Ier 1:5; 1:9 Priusquam te formárem in útero, novi te: et ántequam exíres de ventre, santificávi te. ℣. Misit Dóminus manum suam, et tétigit os meum, et dixit mihi. Allelúia, allelúia. Luc 1:76 Tu, puer, Prophéta Altíssimi vocáberis: præíbis ante Dóminum paráre vias eius. Allelúia. |
| Evangelium Munda cor meum ac lábia mea, omnípotens Deus, qui lábia Isaíæ Prophétæ cálculo mundásti igníto: ita me tua grata miseratióne dignáre mundáre, ut sanctum Evangélium tuum digne váleam nuntiáre. Per Christum, Dóminum nostrum. Amen. Iube, Dómine, benedícere. Dóminus sit in corde meo et in lábiis meis: ut digne et competénter annúntiem Evangélium suum. Amen. ℣. Dóminus vobíscum. ℟. Et cum spíritu tuo. Sequéntia + sancti Evangélii secúndum Lucam ℟. Glória tibi, Dómine. Luc 1:57-68 Elísabeth implétum est tempus pariéndi, et péperit fílium. Et audiérunt vicíni et cognáti eius, quia magnificávit Dóminus misericórdiam suam cum illa, et congratulabántur ei. Et factum est in die octávo, venérunt circumcídere púerum, et vocábant eum nómine patris sui Zacharíam. Et respóndens mater eius, dixit: Nequáquam, sed vocábitur Ioánnes. Et dixérunt ad illam: Quia nemo est in cognatióne tua, qui vocétur hoc nómine. Innuébant autem patri eius, quem vellet vocári eum. Et póstulans pugillárem, scripsit, dicens: Ioánnes est nomen eius. Et miráti sunt univérsi. Apértum est autem illico os eius et lingua eius, et loquebátur benedícens Deum. Et factus est timor super omnes vicínos eórum: et super ómnia montána Iudææ divulgabántur ómnia verba hæc: et posuérunt omnes, qui audíerant in corde suo, dicéntes: Quis, putas, puer iste erit? Etenim manus Dómini erat cum illo. Et Zacharías, pater eius, repletus est Spíritu Sancto, et prophetávit, dicens: Benedíctus Dóminus, Deus Israël, quia visitávit et fecit redemptiónem plebis suæ. ℟. Laus tibi, Christe. S. Per Evangélica dicta, deleántur nostra delícta. |
| Credo Credo in unum Deum, Patrem omnipoténtem, factórem cæli et terræ, visibílium ómnium et invisibílium. Et in unum Dóminum Iesum Christum, Fílium Dei unigénitum. Et ex Patre natum ante ómnia sǽcula. Deum de Deo, Lumen de Lúmine, Deum verum de Deo vero. Génitum, non factum, consubstantiálem Patri: per quem ómnia facta sunt. Qui propter nos hómines et propter nostram salútem descéndit de cælis. Et incarnátus est de Spíritu Sancto ex María Vírgine: Et homo factus est. Crucifíxus étiam pro nobis: sub Póntio Piláto passus, et sepúltus est. Et resurréxit tértia die, secúndum Scriptúras. Et ascéndit in cælum: sedet ad déxteram Patris. Et íterum ventúrus est cum glória iudicáre vivos et mórtuos: cuius regni non erit finis. Et in Spíritum Sanctum, Dóminum et vivificántem: qui ex Patre Filióque procédit. Qui cum Patre et Fílio simul adorátur et conglorificátur: qui locútus est per Prophétas. Et unam sanctam cathólicam et apostólicam Ecclésiam. Confíteor unum baptísma in remissiónem peccatórum. Et exspécto resurrectiónem mortuórum. Et vitam ventúri sæculi. Amen. |
| Offertorium ℣. Dóminus vobíscum. ℟. Et cum spíritu tuo. Orémus. Ps 91:13 Iustus ut palma florébit: sicut cedrus, quæ in Líbano est, multiplicábitur. |
| Súscipe, sancte Pater, omnípotens ætérne Deus, hanc immaculátam hóstiam, quam ego indígnus fámulus tuus óffero tibi Deo meo vivo et vero, pro innumerabílibus peccátis, et offensiónibus, et neglegéntiis meis, et pro ómnibus circumstántibus, sed et pro ómnibus fidélibus christiánis vivis atque defúnctis: ut mihi, et illis profíciat ad salútem in vitam ætérnam. Amen. |
| Deus, ✠ qui humánæ substántiæ dignitátem mirabíliter condidísti, et mirabílius reformásti: da nobis per huius aquæ et vini mystérium, eius divinitátis esse consórtes, qui humanitátis nostræ fíeri dignátus est párticeps, Iesus Christus, Fílius tuus, Dóminus noster: Qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus: per ómnia sǽcula sæculórum. Amen. |
| Offérimus tibi, Dómine, cálicem salutáris, tuam deprecántes cleméntiam: ut in conspéctu divínæ maiestátis tuæ, pro nostra et totíus mundi salúte, cum odóre suavitátis ascéndat. Amen. In spíritu humilitátis et in ánimo contríto suscipiámur a te, Dómine: et sic fiat sacrifícium nostrum in conspéctu tuo hódie, ut pláceat tibi, Dómine Deus. Veni, sanctificátor omnípotens ætérne Deus: et béne ✠ dic hoc sacrifícium, tuo sancto nómini præparátum. |
| Lavábo inter innocéntes manus meas: et circúmdabo altáre tuum, Dómine: Ut áudiam vocem laudis, et enárrem univérsa mirabília tua. Dómine, diléxi decórem domus tuæ et locum habitatiónis glóriæ tuæ. Ne perdas cum ímpiis, Deus, ánimam meam, et cum viris sánguinum vitam meam: In quorum mánibus iniquitátes sunt: déxtera eórum repléta est munéribus. Ego autem in innocéntia mea ingréssus sum: rédime me et miserére mei. Pes meus stetit in dirécto: in ecclésiis benedícam te, Dómine. ℣. Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. ℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen. |
| Súscipe, sancta Trínitas, hanc oblatiónem, quam tibi offérimus ob memóriam passiónis, resurrectiónis, et ascensiónis Iesu Christi, Dómini nostri: et in honórem beátæ Maríæ semper Vírginis, et beáti Ioannis Baptistæ, et sanctórum Apostolórum Petri et Pauli, et istórum et ómnium Sanctórum: ut illis profíciat ad honórem, nobis autem ad salútem: et illi pro nobis intercédere dignéntur in cælis, quorum memóriam ágimus in terris. Per eúndem Christum, Dóminum nostrum. Amen. |
| S. Oráte, fratres: ut meum ac vestrum sacrifícium acceptábile fiat apud Deum Patrem omnipoténtem. M. Suscípiat Dóminus sacrifícium de mánibus tuis ad laudem et glóriam nominis sui, ad utilitátem quoque nostram, totiúsque Ecclésiæ suæ sanctæ. S. Amen. Secreta Tua, Dómine, munéribus altária cumulámus: illíus nativitátem honóre débito celebrántes, qui Salvatórem mundi et cécinit ad futúrum et adésse monstravit, Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum: Qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus per ómnia sǽcula sæculórum. ℟. Amen. |
| Præfatio ℣. Dóminus vobíscum. ℟. Et cum spíritu tuo. ℣. Sursum corda. ℟. Habémus ad Dóminum. ℣. Grátias agámus Dómino, Deo nostro. ℟. Dignum et iustum est. de S. Ioannis Baptistæ Vere dignum et iustum est, æquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere: Dómine, sancte Pater, omnípotens ætérne Deus: Et tuam in beáto Ioánne Bapísta Præcursóre magnificéntiam collaudáre, qui vocem Matris Dómini nondum éditus sensit, et adhuc clauso útero, advéntum salútis humánæ prophética exsulatióne significávit. Qui et genetricis sterilitátem concéptus ábstulit, et patris linguam natus absólvit, solúsque ómnium prophetárum Redemptórem mundi, quem prænuntiávit, osténdit. Et ut sacræ purificatiónis efféctum aquárum natúra concíperet, sanctificándis Iordánis fluéntis, ipsum baptísmo baptísmatis lavit auctórem. Et ídeo cum Angelis et Archángelis, cum Thronis et Dominatiónibus, cumque omni milítia cæléstis exércitus hymnum glóriæ tuæ cántimus, sine fine dicéntes: Sanctus, Sanctus, Sanctus Dóminus, Deus Sábaoth. Pleni sunt cæli et terra glória tua. Hosánna in excélsis. Benedíctus, qui venit in nómine Dómini. Hosánna in excélsis. |
| Canon Te ígitur, clementíssime Pater, per Iesum Christum, Fílium tuum, Dóminum nostrum, súpplices rogámus, ac pétimus, uti accépta hábeas et benedícas, hæc ✠ dona, hæc ✠ múnera, hæc ✠ sancta sacrifícia illibáta, in primis, quæ tibi offérimus pro Ecclésia tua sancta cathólica: quam pacificáre, custodíre, adunáre et régere dignéris toto orbe terrárum: una cum fámulo tuo Papa nostro Leone et Antístite nostro et ómnibus orthodóxis, atque cathólicæ et apostólicæ fídei cultóribus. |
| Meménto, Dómine, famulórum famularúmque tuarum N. et N. et ómnium circumstántium, quorum tibi fides cógnita est et nota devótio, pro quibus tibi offérimus: vel qui tibi ófferunt hoc sacrifícium laudis, pro se suísque ómnibus: pro redemptióne animárum suárum, pro spe salútis et incolumitátis suæ: tibíque reddunt vota sua ætérno Deo, vivo et vero. |
| Communicántes, et memóriam venerántes, in primis gloriósæ semper Vírginis Maríæ, Genetrícis Dei et Dómini nostri Iesu Christi: sed et beáti Ioseph, eiúsdem Vírginis Sponsi, et beatórum Apostolórum ac Mártyrum tuórum, Petri et Pauli, Andréæ, Iacóbi, Ioánnis, Thomæ, Iacóbi, Philíppi, Bartholomǽi, Matthǽi, Simónis et Thaddǽi: Lini, Cleti, Cleméntis, Xysti, Cornélii, Cypriáni, Lauréntii, Chrysógoni, Ioánnis et Pauli, Cosmæ et Damiáni: et ómnium Sanctórum tuórum; quorum méritis precibúsque concédas, ut in ómnibus protectiónis tuæ muniámur auxílio. Per eúndem Christum, Dóminum nostrum. Amen. |
Hanc ígitur oblatiónem servitútis nostræ, sed et cunctæ famíliæ tuæ, quǽsumus, Dómine, ut placátus accípias: diésque nostros in tua pace dispónas, atque ab ætérna damnatióne nos éripi, et in electórum tuórum iúbeas grege numerári. Per Christum, Dóminum nostrum. Amen. |
| Quam oblatiónem tu, Deus, in ómnibus, quǽsumus, bene ✠ díctam, adscríp ✠ tam, ra ✠ tam, rationábilem, acceptabilémque fácere dignéris: ut nobis Cor ✠ pus, et San ✠ guis fiat dilectíssimi Fílii tui, Dómini nostri Iesu Christi. |
| Qui prídie quam paterétur, accépit panem in sanctas ac venerábiles manus suas, et elevátis óculis in cælum ad te Deum, Patrem suum omnipoténtem, tibi grátias agens, bene ✠ díxit, fregit, dedítque discípulis suis, dicens: Accípite, et manducáte ex hoc omnes. |
HOC EST ENIM CORPUS MEUM. |
Símili modo postquam cenátum est, accípiens et hunc præclárum Cálicem in sanctas ac venerábiles manus suas: item tibi grátias agens, bene ✠ díxit, dedítque discípulis suis, dicens: Accípite, et bíbite ex eo omnes. |
HIC EST ENIM CALIX SANGUINIS MEI, NOVI ET ÆTERNI TESTAMENTI: MYSTERIUM FIDEI: QUI PRO VOBIS ET PRO MULTIS EFFUNDETUR IN REMISSIONEM PECCATORUM. Hæc quotiescúmque fecéritis, in mei memóriam faciétis. |
Unde et mémores, Dómine, nos servi tui, sed et plebs tua sancta, eiúsdem Christi Fílii tui, Dómini nostri, tam beátæ passiónis, nec non et ab ínferis resurrectiónis, sed et in cælos gloriósæ ascensiónis: offérimus præcláræ maiestáti tuæ de tuis donis ac datis, Hóstiam ✠ puram, Hóstiam ✠ sanctam, Hóstiam ✠ immaculátam, Panem ✠ sanctum vitæ ætérnæ, et Cálicem ✠ salútis perpétuæ. |
Supra quæ propítio ac seréno vultu respícere dignéris: et accépta habére, sicúti accépta habére dignátus es múnera púeri tui iusti Abel, et sacrifícium Patriárchæ nostri Abrahæ: et quod tibi óbtulit summus sacérdos tuus Melchísedech, sanctum sacrifícium, immaculátam hóstiam. |
| Súpplices te rogámus, omnípotens Deus: iube hæc perférri per manus sancti Angeli tui in sublíme altáre tuum, in conspéctu divínæ maiestátis tuæ: ut, quotquot ex hac altáris participatióne sacrosánctum Fílii tui Cor ✠ pus, et Sán ✠ guinem sumpsérimus, omni benedictióne cælésti et grátia repleámur. Per eúndem Christum, Dóminum nostrum. Amen. |
| Meménto étiam, Dómine, famulórum famularúmque tuárum N. et N., qui nos præcessérunt cum signo fídei, et dórmiunt in somno pacis. Ipsis, Dómine, et ómnibus in Christo quiescéntibus locum refrigérii, lucis, et pacis, ut indúlgeas, deprecámur. Per eúndem Christum, Dóminum nostrum. Amen. |
| Nobis quoque peccatóribus fámulis tuis, de multitúdine miseratiónum tuárum sperántibus, partem áliquam et societátem donáre dignéris, cum tuis sanctis Apóstolis et Martýribus: cum Ioánne, Stéphano, Matthía, Bárnaba, Ignátio, Alexándro, Marcellíno, Petro, Felicitáte, Perpétua, Agatha, Lúcia, Agnéte, Cæcília, Anastásia, et ómnibus Sanctis tuis: intra quorum nos consórtium, non æstimátor mériti, sed véniæ, quǽsumus, largítor admítte. Per Christum, Dóminum nostrum. |
| Per quem hæc ómnia, Dómine, semper bona creas, sanctí ✠ ficas, viví ✠ ficas, bene ✠ dícis et præstas nobis. Per Ip ✠ sum, et cum Ip ✠ so, et in Ip ✠ so, est tibi Deo Patri ✠ omnipoténti, in unitáte Spíritus ✠ Sancti, omnis honor, et glória. Per ómnia sǽcula sæculórum. ℟. Amen. |
| Preparatio Communionis Orémus: Præcéptis salutáribus móniti, et divína institutióne formáti audémus dícere: Pater noster, qui es in cælis. Sanctificétur nomen tuum. Advéniat regnum tuum. Fiat volúntas tua, sicut in cælo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie. Et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris. Et ne nos indúcas in tentatiónem: ℟. Sed líbera nos a malo. S. Amen. |
| Líbera nos, quǽsumus, Dómine, ab ómnibus malis, prætéritis, præséntibus et futúris: et intercedénte beáta et gloriósa semper Vírgine Dei Genetríce María, cum beátis Apóstolis tuis Petro et Paulo, atque Andréa, et ómnibus Sanctis, da propítius pacem in diébus nostris: ut, ope misericórdiæ tuæ adiúti, et a peccáto simus semper líberi et ab omni perturbatióne secúri. Per eúndem Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum. Qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus. ℣. Per ómnia sǽcula sæculórum. ℟. Amen. Pax Dómini sit semper vobíscum. ℟. Et cum spíritu tuo. |
| Hæc commíxtio, et consecrátio Córporis et Sánguinis Dómini nostri Iesu Christi, fiat accipiéntibus nobis in vitam ætérnam. Amen. |
| Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi: miserére nobis. Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi: miserére nobis. Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi: dona nobis pacem. |
| Dómine Iesu Christe, qui dixísti Apóstolis tuis: Pacem relínquo vobis, pacem meam do vobis: ne respícias peccáta mea, sed fidem Ecclésiæ tuæ; eámque secúndum voluntátem tuam pacificáre et coadunáre dignéris: Qui vivis et regnas Deus per ómnia sǽcula sæculórum. Amen. |
| Dómine Iesu Christe, Fili Dei vivi, qui ex voluntáte Patris, cooperánte Spíritu Sancto, per mortem tuam mundum vivificásti: líbera me per hoc sacrosánctum Corpus et Sánguinem tuum ab ómnibus iniquitátibus meis, et univérsis malis: et fac me tuis semper inhærére mandátis, et a te numquam separári permíttas: Qui cum eódem Deo Patre et Spíritu Sancto vivis et regnas Deus in sǽcula sæculórum. Amen. |
| Percéptio Córporis tui, Dómine Iesu Christe, quod ego indígnus súmere præsúmo, non mihi provéniat in iudícium et condemnatiónem: sed pro tua pietáte prosit mihi ad tutaméntum mentis et córporis, et ad medélam percipiéndam: Qui vivis et regnas cum Deo Patre in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum. Amen. |
| Panem cæléstem accípiam, et nomen Dómini invocábo. ℣. Dómine, non sum dignus, ut intres sub tectum meum: sed tantum dic verbo, et sanábitur ánima mea. ℣. Dómine, non sum dignus, ut intres sub tectum meum: sed tantum dic verbo, et sanábitur ánima mea. ℣. Dómine, non sum dignus, ut intres sub tectum meum: sed tantum dic verbo, et sanábitur ánima mea. |
| Corpus Dómini nostri Iesu Christi custódiat ánimam meam in vitam ætérnam. Amen. |
| Quid retríbuam Dómino pro ómnibus, quæ retríbuit mihi? Cálicem salutáris accípiam, et nomen Dómini invocábo. Laudans invocábo Dóminum, et ab inimícis meis salvus ero. Sanguis Dómini nostri Iesu Christi custódiat ánimam meam in vitam ætérnam. Amen. |
| Communio |
| Quod ore súmpsimus, Dómine, pura mente capiámus: et de múnere temporáli fiat nobis remédium sempitérnum. Corpus tuum, Dómine, quod sumpsi, et Sanguis, quem potávi, adhǽreat viscéribus meis: et præsta; ut in me non remáneat scélerum mácula, quem pura et sancta refecérunt sacraménta: Qui vivis et regnas in sǽcula sæculórum. Amen. |
| Communio Luc 1:76 Tu, puer, Propheta Altíssimi vocaberis: præíbis enim ante fáciem Dómini paráre vias eius. |
| Postcommunio S. Dóminus vobíscum. ℟. Et cum spíritu tuo. Orémus. Sumat Ecclésia tua, Deus, beáti Ioánnis Baptístæ generatióne lætítiam: per quem suæ regeneratiónis cognóvit auctórem, Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum: Qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus per ómnia sǽcula sæculórum. ℟. Amen. |
| Conclusio S. Dóminus vobíscum. M. Et cum spíritu tuo. |
| ℣. Ite, Missa est. ℟. Deo grátias. |
| Pláceat tibi, sancta Trínitas, obséquium servitútis meæ: et præsta; ut sacrifícium, quod óculis tuæ maiestátis indígnus óbtuli, tibi sit acceptábile, mihíque et ómnibus, pro quibus illud óbtuli, sit, te miseránte, propitiábile. Per Christum, Dóminum nostrum. Amen. |
| Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, et Fílius, ✠ et Spíritus Sanctus. ℟. Amen. |
| ℣. Dóminus vobíscum. ℟. Et cum spíritu tuo. ℣. Inítium + sancti Evangélii secúndum Ioánnem. ℟. Glória tibi, Dómine. Ioann. 1, 1-14 Iunctis manibus prosequitur: In princípio erat Verbum, et Verbum erat apud Deum, et Deus erat Verbum. Hoc erat in princípio apud Deum. Omnia per ipsum facta sunt: et sine ipso factum est nihil, quod factum est: in ipso vita erat, et vita erat lux hóminum: et lux in ténebris lucet, et ténebræ eam non comprehendérunt. Fuit homo missus a Deo, cui nomen erat Ioánnes. Hic venit in testimónium, ut testimónium perhibéret de lúmine, ut omnes créderent per illum. Non erat ille lux, sed ut testimónium perhibéret de lúmine. Erat lux vera, quæ illúminat omnem hóminem veniéntem in hunc mundum. In mundo erat, et mundus per ipsum factus est, et mundus eum non cognóvit. In própria venit, et sui eum non recepérunt. Quotquot autem recepérunt eum, dedit eis potestátem fílios Dei fíeri, his, qui credunt in nómine eius: qui non ex sanguínibus, neque ex voluntáte carnis, neque ex voluntáte viri, sed ex Deo nati sunt. Genuflectit dicens: Et Verbum caro factum est, Et surgens prosequitur: et habitávit in nobis: et vídimus glóriam eius, glóriam quasi Unigéniti a Patre, plenum grátiæ et veritátis. ℟. Deo grátias. |
| Orationes Leonis XIII S. Ave María, grátia plena, Dóminus tecum, benedícta tu in muliéribus et benedíctus fructus ventris tui, Iesus. O. Sancta María, Mater Dei, ora pro nobis peccatóribus, nunc et in hora mortis nostræ. Amen. S. Ave María, grátia plena, Dóminus tecum, benedícta tu in muliéribus et benedíctus fructus ventris tui, Iesus. O. Sancta María, Mater Dei, ora pro nobis peccatóribus, nunc et in hora mortis nostræ. Amen. S. Ave María, grátia plena, Dóminus tecum, benedícta tu in muliéribus et benedíctus fructus ventris tui, Iesus. O. Sancta María, Mater Dei, ora pro nobis peccatóribus, nunc et in hora mortis nostræ. Amen. O. Salve Regína, Mater misericórdiæ, vita, dulcédo, et spes nostra, salve. Ad te clamámus, éxsules fílii Evæ. Ad te suspirámus geméntes et flentes in hac lacrymárum valle. Eia ergo, Advocáta nostra, illos tuos misericórdes óculos ad nos convérte. Et Iesum, benedíctum fructum ventris tui, nobis, post hoc exílium, osténde. O clemens, o pia, o dulcis Virgo Mária. S. Ora pro nobis, sancta Dei Génitrix. O. Ut digni efficiámur promissiónibus Christi. S. Orémus. Deus, refúgium nostrum et virtus, pópulum ad te clamántem propítius réspice; et intercedénte gloriósa, et immaculáta Vírgine Dei Genitríce María, cum beáto Ioseph, eius Sponso, ac beatis Apóstolis tuis Petro et Paulo, et ómnibus Sanctis, quas pro conversióne peccatórum, pro libertáte et exaltatióne sanctæ Matris Ecclésiæ, preces effúndimus, miséricors et benígnus exáudi. Per eúndem Christum Dóminum nostrum. Amen. O. Sancte Míchaël Archángele, defénde nos in prǽlio; contra nequítiam et insídias diáboli esto præsídium. Imperet illi Deus, súpplices deprecámur: tuque, Princeps milítiæ Cæléstis, sátanam aliósque spíritus malígnos, qui ad perditiónem animárum pervagántur in mundo, divína virtúte in inférnum detrúde. Amen. S. Cor Iesu sacratíssimum. O. Miserére nobis. S. Cor Iesu sacratíssimum. O. Miserére nobis. S. Cor Iesu sacratíssimum. O. Miserére nobis. |
2026-06-23
LITURGIA DEL DIA MAS LARGO EN SAN ISAAC CATEDRAL DE PETERSBURGO
https://www.youtube.com/live/CwPMmKznzxM?si=IrECzqFsEUcWB8_B
SEÑOR SAN JUAN QUE VIVA LA DANZA Y LOS QUE EN ELLA ESTÁN
NOCHE DE SAN JUAN EN SAN PEDRO MANRIQUE
Escuchaba los cantos ataruxos
En la Soria pura cabeza de Extremadura
Pálpito de la vieja Iberia
Tierras altas
Las mozas iban a coger la flor del agua
Y España estallaba en hogueras rampantes
Recuerdo aquella de san Pedro Manrique
Los hombres pisando brasas
Con sus amantes a las costillas
Y no se quemaban
Cruzando la hoguera de san Juan a pie enjuto
Rito ancestral
Divinidades antiguas
Las estrellas asomadas al firmamento
Guardaban silencio, admiradas.
Había bebido yo vino de Cariñena
Y al husmo de los efluvios del traguillo
Mi alma rezumaba añoranzas
Por la inglesa a la que amé
Honraban todos los dioses
A la divinidad suprema, Baco.
Venus se escondía en el bosque
De laureles guardando distancias
pero vendría al cabo con las luces de la amanecida y el canto de la alondra.
Las xanas de internet
Bailaban en el corro
La danza sagrada
Y un gnomo decía
Baila, amor mío, que la piedra sin agua
No aguza en la fragua
Mi minicooper subía y bajaba
Las cuestas de la serranía a toda velocidad
Ay ¿Suzanne, donde andarás?
Amor perdido no vuelve más
Apagose el fuego sagrado
Y en esta hoguera no hay que quemar
Pero salió el reportaje de la pisada del fuego
En la fiesta del sol triunfal
Aquella lejana noche mágica
Del gran señor San Juan
NOCHE DE SAN JUAN
Estruendo de danzas y canciones
En la aldea
El trébole, el mastranzo, la verbena
Risas entre la hierba
¿Cuándo el amor vendrá
Qué galán de amores
Mi cintura ceñirá?
Puse la clara de huevo en mi ventana
Y al día siguiente
aparecerá
Señor san Juan
Que viva la danza
Y los que en ellas están
Ecos perdurables
De mi mocedad asturiana
A coger el trebole
El trébole
La noche de san Juan
Ancestrales tonadas
Música resonando triste
Sobre los campos en flor
Crepitan
En la parva
Los leños del bosque
Se escucha
El último ijuju
Luego canta
La alondra
Después
El ruiseñor
El árbol se vuelve ceniza
la flor erguida doblase por la calor
mustias esperanzas del sueño que pasó
Y mi Asturias
Es toda ella
Perpetua brasa
De langores
Ya en la foguera
No hay que quemar
Señor San Juan
Amanece
viva la danza y cuanros en ella están
a cofer el trebole
la noche de san Xuan
La noche más corta del año
Que pasa deprisa
Como la vida misma
Dentro de seis meses, navidad