2026-03-12

 

RAUL DEL POZO UN MAMPORRERO

Se me mueren los enemigos

¿Quién era Raúl del Pozo?

Un mamporrero

El que arrimaba las putas

A Emilio Romero

Lechuzo lamerón

Del poder

Toda esa maldita cáfila vertical

Del Diario Pueblo

Lamiéndole el intradós

A la peste borbónica

Venida

De la mano del dictador

Un tiempo de traidores

Y de bribones

He vivido

Chupones

Y soplapollas

Odiosos aduladores

Del Rey felón

Que muere enterrado de millones

En Abudabi

No partirá al otro mundo

Con sus petrodólares

En el embarcadero

De la laguna Estigia

Verterán lágrimas  color butano

Sus mamporreros

 

 18|LA NUEVA ESPAÑA Occidente Sábado, 17 de noviembre de 2012 Concentración ciclista Los ciclistas de la comarca se concentran mañana en Ribadeo para protestar por el mal estado de la acera izquierda del puente de los Santos en sentido Asturias. La cita será a las doce del mediodía. 12 horas, Ribadeo, mañana El grupo musical «La Cirigüeña» actuará en el Teatro Toreno, de Cangas del Narcea, mañana domingo a las siete de la tarde con su espectáculo infantil. «La Cirigüeña» actúa en Cangas Infantil Teatro Toreno, Cangas del Narcea 19:00 Envíe sus sugerencias a la dirección: comarcas.lne@epi.es La agenda del Occidente Rellayo (Cudillero), I. PULIDO «Las guerras se dirigen en los despachos y las padecen los pobrecitos», señala el periodista y escritor Antonio Parra Galindo (Segovia, 1944). Este mes, el autor, que suele residir en la localidad cudillerense de Rellayo, presenta su nuevo libro «Remenber Brunete». En su obra, ofrece un relato novelado sobre la batalla de Brunete, acaecida en julio de 1937 y que se saldó con unos 37.000 muertos y heridos. Parra Galindo ofrece una visión de lo acontecido a través de los testimonios de su padre y de otros soldados del bando sublevado. El campo de batalla de Brunete es un viejo conocido de Parra Galindo. El periodista, residente en Villafranca del Castillo, ha recorrido en varias ocasiones los restos de la contienda. Con motivo del setenta y cinco aniversario de esta ofensiva lanzada por el ejército republicano para aliviar las presiones sobre el frente de Madrid y para aliviar la situación en el frente Norte, el autor decidió embarcarse en la tarea de contar, de un modo novelado, su interpretación de lo que allí sucedió. Para ello, se ha servido de los testimonios orales transmitidos por su padre, Silvino Parra Ortega, quien fue sargento del bando rebelde.Asimismo, también ha recurrido a otros testimonios de veteranos asturianos. En «Remember Brunete», Parra Galindo denuncia el papel de las potencias internacionales en la Guerra Civil, a las cuáles culpa de utilizar el conflicto como un banco de experimentos. Asimismo, critica el papel de algunos empresarios como Juan March en la financiación del bando sublevado y plantea aspectos como supuestas diferencias en los criterios de los franquistas a la hora de diseñar la estrategia de combate. Del mismo modo, se opone a los separatismos y defiende el papel de los combatientes, a su juicio, las verdaderas víctimas. El libro puede ser adquirido en las librerías Santa Teresa y Valdés de Oviedo y en el quiosco de Soto de Luiña. El escritor y periodista Antonio Parra Galindo, afincado en Cudillero, publica un nuevo libro sobre el conocido y s

2026-03-11

 A UN SACRISTÁN

 

Come On sexton

Let us go to the belfry

And toll the bells

Glorious peels of our wedding

Spread the message to the meadows

Climb to the tower step by step

Sexton, sexton, dear man

Imagine what my feelings are

I am in love

With Suzanne

We kiss in the porch

And the parson won’t wrangle us

Love is no sin

I will invite you sexton

To the pub

You will drink till

You are drunk

You will clean the strings and the ropes

And the clapper bells

Mind you

The wind is blowing

 


 A SALAMANCA PIEDRA BLANCA 

 


Salamanca


Salamanca padrón de piedra blanca luz y guía a no sé donde


La veleta de la clerecía


Gótico florido


Luz de la sabiduría ciencia fría un sorites un silogismo el bisunto bonete de un jesuita la cogulla de un dominico


Rúas del barrio viejo ínfimos garitos sector rojo ribera del Tormes donde los estudiantes hacían la rabona


Paseos seminaristas de jueves tarde


Altas sillerías y erguidos chopos piedra a piedra se gana la batalla al aire


Balcones que hacen chaflán y rincones del amor


Hambres y sopa boba y al revolver de una esquina te encuentras con el zancarrón de Mahoma. Todo es bueno para el convento. 


Los estudiantes lo echaron al puchero ¡qué mal olía!


La sonrisa endiablada del lazarillo


Beneficiados marchan de prisa camino del coro


En un campanario tocan a clamor


¿Quién se ha muerto?


Un doctor


Galanes de monjas y señoras ninfas de toldo y arandela


Ciudad de libros y picos pardos


 Amores de Calixto y Melibea


Salamanca piedra blanca


Quereres y saberes y poderes del ancho río que hurga las muelas del molino en los albergues de la aceña


Salamanca encaramada con una escolta de chopos y de vientos alisios


Graznan las chovas


Torre augusta y barbacana


Que explayas en tus paredes gozosos vítores con uves de victorias con deles paraninfos


Consignas de unidad en ti España se mira hacia Portugal


De mazarrón imperial están escritos los nombres y los signos


Yugos y flechas arado yugo saeta y poderío


Aires a la vez guerreros y campesinos jugando al corro con el gay saber del dómine docto de las antiparras


Piedra blanca y jardín


Fray Luis diserta sobre los nombres de cristo en el herreñal de la Flecha


Ciudad fría como un concepto y dulce como el bollo maimón que saturó nuestras fames adolescentes


Beca de clérigo y esclavina


Yo por tus calles fui y quería doctorarme


Melibea se recuesta en un alfeizar de los suspiros fenecidos


Decíamos ayer...


Tú fuiste el código de nuestro ser


Compendio de todo aquello que quisimos ser 


Y no fuimos


De lo que pronto aprendimos y enseguida olvidamos


¿Quién tuvo la culpa de la desmemoria?


Fue la belleza de un atardecer primaveral mirando hacia las torres del gótico florido que perdimos el santo y seña cuando en este pícaro mundo hay siempre que andar al santo y la limosna


Salamanca piedra blanca


 A POR LOS DACHOS


  

ESPAÑA MI NATURA ITALIA MI VENTURA Y FLANDES MI SEPULTURA. A POR LOS DUTCH. PERO SOBRE LA FINAL PLANEA LA SOMBRA DE LOS BOER Y ENCIMA UN ÁRBITRO INGLÉS.


En mis viajes por Europa, me sorprendió el odio casi africano que en los Países Bajos se alimenta todavía hacia los españoles. A los niños, para asustarles, se les dice que viene el Duque de Alba, en vez de que viene el coco. Son prejuicios raciales. Por eso yo nunca abriré una cuenta naranja porque me escuecen los recuerdos de Guillermo de Orange. Holanda es la cuna de las fementidas guerras de religión del XVI, motivadas por el fundamentalismo evangélico de Lutero, la insensibilidad de Roma al no rectificar a tiempo sus muchos errores medievales, la codicia de los electores, la animadversión hacia el emperador financiada por los banqueros de la judería de Ámsterdam, las burradas consensuales de Erasmo (“al que no le guste Erasmo o es fraile o es asno”, dicho castellano de cuando entonces), que alimentaría la hoguera de la leyenda negra cuyos rescoldos aun se atizan. Guillermo de Orange, el de la Batalla del Boyne, cuyo caballo blanco y su chambergo cual lambrequín flameante aun se puede ver en el hastial de algunas casas en el sector protestante de Belfast, al unísono con los ingleses fueron los grandes enemigos del catolicismo puro y duro y de España en general. Non placet Hispania solía repetir Erasmo. Claro el duque de Alba se encargó de suprimir a sangre y fuego los levantamientos de aquellas provincias levantiscas y que otrora fueron españolas. Yo aconsejaría a Del Bosque que alinease al Duque de alba o a don Alejandro de Farnesio en el once que se batirá mañana con Holanda en el Soccer City de Johannesburgo. Con sus tercios de Flandes serían dos medias puntas capaces de dar buen malón, tanto como Iniesta, Villa o el Niño, a los Dachos. Sin embargo, me huele a chamusquina y casi a hoguera de la noche de San Bartolomé el que la FIFA haya designado para regir este encuentro al inglés Mister Webb. Esos señores del silbato, hijos de la Gran Bretaña, por ser vos quien sois, hijos de la gran puta, siempre arbitraron contra nuestros intereses. Matías Prats estará revolviéndose seguramente en su tumba pues este Webb nos trae a la memoria de los aficionados a la Selección Española el recuerdo de aquel Mr. Illis que en un partido con Checoslovaquia nos escatomeó un penalti, no vio otro en contra y mostró la roja a Luisito Suárez en el Mundial de Chile. Puede haber gato encerrado, amaños, pucherazos y cacerolas. La intención se sospecha bajo cuerda es que la FIFA quiere que Holanda, que fue la potencia colonizadora de Sudáfrica hasta que los ingleses echaran a los Boer, cristianos fundamentalistas y racistas, de la regencia de la vieja colonia. Sería una fórmula de entendimiento y de perdón de los posibles pecados históricos donde la Gran Bretaña ha campado siempre a su aire con su típica balanza de poderes. Además, Londres sede se entendió siempre bien con Ámsterdam, las dos sedes del capitalismo, para contrarrestar el poderío de Alemania y de Francia. Balanza de poderes. A lo mejor la política acaba inmiscuyéndose en el fútbol. Bueno el fútbol es política. Sin embargo, en el otro platillo de la balanza tenemos que nuestra “Roja” va a vestir de azul. Y el azul es el color de nuestra suerte. Además, el Pulpo Pol pronostica una victoria española. Sin embargo, yo por si las moscas, eufórico como estoy de esa ilusión de españolismo que nos hicieron vivir estos muchachos y esa traca de fervor por la roja y gualda – y que se jodan los del Estatuto Prostituto y la ikurriña- alinearía de extremo izquierdo al Duque de Alba para que le achicara balones al Guaje y al gran Iniesta o a Javi que es un coloso, al grito que nos dio el triunfo en los Campeonatos de Amberes de los años 20: “ A mí, Sabino, que los arrollo”, o el de “España mi natura” que proclamaban los Tercios Viejos. Y que Dios reparta suerte.


10/07/2010






 

1966 APUNTACIONES


4 ABRIL 1966, LUNES SANTO


Hoy se ha ido maría. A estas horas maría prudhomme la canadiense estará en Florencia paseando por una de las hermosas calles de la ciudad donde nació el dante. Cuando huelo mis manos aun queda en ellas algo del perfume de las suyas. Que me acariciaron como nadie en el mundo me ha acariciado. Tu te partiras demain et tout sera oublié… alors, on verra –elle m´a repondu- je t aime jer te adore mais tu vais…… c´est posible mai pas du tout proable. Je voudrai ten donner tput mais je ne peux pas, je l´ai promise a mon dieu…. Que tu es jplie my darling. I vavent another one like you… you are the First and the last- en nuestras jaculatorias amatorias combinábamos el inglés y el francés pues ella era canadiense hasta el coitus interruptus. Fuimos a bailar el viernes. Nuestros cuerpos temblaban de felicidad y de deseo. Luego nos fuimos al retiro y ella se desprendió de los brazos de los brazos de su acompañante cuando este quiso pasar a mayores. Tiens elle es francaise

13 abril 1966 lunes de pascua

Llego del pueblo a la una. Siento igual que otras veces la felicidad de llegar del pueblo y hablar con mi madre de todo aquello que cada año que pasa se viene a menos. La gente emigra a las capitales. Cierran las portadas, venden el ganado. Pero a mi me gustan los pueblos más que la ciudad. No creo que encuentren la felicidad en Madrid. Aquí puede ganarse más pero hay mas crisis nerviosas y cunde la infelicidad – Erifos ya me atenazaba. Yo quiero irme a vivir a uno de esos pueblos cuando acabe mi carrera. Estuve trabajando en la hemeroteca toda la tarde y regresé a casa para ver el partido. Vienes más moreno. Es que estoy más en forma. Amo a Castilla, sus tesos y sus pobedas. Me parece que la enfermedad ya está pasada. Son solamente nervios. Creí que tenía cáncer. Nada he vuelto a saber de la canadiense.


16 de junio, 66,

Pasó el día de mi santo y el disgustillo ocasionado por el suspenso en la revalida, no obstante haber aprobado el curso fue todo una proeza. Los nervios y la mala suerte me tocó una bola estúpida me jugaron su coartada en el oral. Los portorriqueños de Chicago chocan con la policía. En Usa hay ocho millones de hispanos. Críticas a de gaulle que en Moscú habla de Europa de una Europa que vaya desde el pirineo a los Urales en nombre propio. Eso exaspera a los americanos los cuales empiezan a evacuar las bases militares que tenían en Francia- usa accede a las requisitorias de la grandeur gaullista sin rechistar pue4s bastante problema tienen en Vietnam. El ayuntamiento de Cádiz se incomoda con el Correo Catalán por llamarle republicano cuando es un rotativo de inclinación carlista


17 de junio 1966 viernes

Los nacionalizados españoles en Honduras pueden mantener la doble nacionalidad gracias a las gestiones del ministro de industria Gregorio López Bravo. Me parece acertado. Nuestro camino está en América. Hay que fomentar relaciones no solo comerciales sino culturales y crear cátedras, en la urss hay medio centenar de cátedras de historia de América y aquí solo una. De Gaulle habla en Moscú de una Europa desde tarifa a los Urales que grande es de gaulle. El ayuntamiento de Cádiz incomodo con el correo catalán periódico monárquico pues considera a Cádiz sede del republicanismo con vistas a la sucesión.


18 de junio sábado

Entre los jóvenes americanos a punto de graduarse en harward solo un 12 por ciento piensa dedicarse a los negocios. A los demás les trae sin cuidado esta atmósfera capitalista. No hay prisas por ingresar en la carretera de ratas- cultura jipi. Los conservadores republicanos se quejan de la crisis de valores del fundamentalismo de los padres peregrinos. Secundan a Alan ginsberg el poeta que mandó a la mierda a las armas atómicas. Cunde el pesimismo porque estan perdiendo la guerra de Vietnam. Los vietcongs siguen inmolándose a lo bozo como pasó el otro día en la ciudad de Hue. Una muchacha de 16 años ardió como una tea en Nha Trang. Hay entre los inmolados algunos monjes budistas. Antes de su holocausto se les suministran drogas para no sentir dolor.


20 de junio 1966 lunes

Quang un monje budista inicia hoy su segunda semana de huelga de hambre en protesta contra el gobierno de Saigon. Ha sido ingresado en una clínica de Hue. Lo alimentan a la fuerza.

Joaquín Balaguer gran amigo de España tomará `posesión de su gobierno en la republica dominicana. Fue colaborador de Trujillo pero se mantuvo siempre ajeno a la inmoralidad administrativa. Balaguer es poeta y novelista y tiene varios libros publicados. Estudió en la Sorbona y fue embajador en Madrid. Problemas que tiene delante: un tercio de los dominicanos se encuentra en paro. Cunde el analfabetismo y el gobierno tiene que pagar a sus funcionarios con prestamos recabados en usa.

En argentina la situación sigue confusa y a la espera de los acontecimientos los militares dirigidos por el general Onganía.


8 de agosto del 66

Como me he vuelto un ser sin intimidad reanudo mi diario. Espero decir no demasiados tonterías y ser menos gazmoño de lo habitual. Ayer escribí a Maria prudomme. Me dio por esas. Estoy seguro que esta chica de winsconsin no habrá olvidado a su españolito de Madrid… yo que sé.

Estoy liado con mis prácticas en Radio Nacional. Soy un afortunado. Entro a trabajar a las tres y hasta las nueve de la noche. Mis compañeros son Albeniz, Arozamena y el director de la Gaceta de los deportes es un arbitro que se llama Galende. El periodismo de Radio me gusta. Dicen que tengo buena voz. Hace falta soltarme y perder un poco de miedo a la alcachofa. Tambien eché la instancia para hacer un lectorado en Inglaterra. Me gustaría salir fuera pero tengo un poco de miedo. Tengo la carrera de Filología Inglesa casi acabada pero mi nivel de inglés no es muy bueno. A los españoles nos ha entrado una autentica obsesión con el inglés. No sé que haré. Largarse a la Pérfida Albión significaría renunciar a un puesto de trabajo pues me han ofrecido hacerme3 fijo. Trabajo con José Manuel Gozalo un santanderino al que llaman Kubala.

Me gasto bastante dinero en chavalas. Soy muy romántico y mi madre a fin de mes me pregunta que hay de lo mío. Pues toda la paga, mamá. Le entrego el sobre a ella y yo me quedo con dos mil pesetas para mis gastos. Y aunque soy muy espléndido es que en mis relaciones con las mujeres adolezco de una cierta timidez que arrastro desde mis años de seminario.

Hay que aprobar la revalida de periodismo sea como sea. Y6 convalidar en la escuela Oficial el titulo de la Escuela de la Iglesia que tantos sudores y trasnoches me ha costado.

11 de agosto 1966

Voy a dormir a casa de Circumspector porque hace unas noches hubo un ataque de nervios que se puso muy mal. En el patio de luces sonaba música de los Nee Gees if you go to massachuissets. Enfrente de la casa de mi amigo hay una rubia que está muy buena. Se llama Gumersinda y la vimos el otro día en viso. Madre que tetas, que canilillo. El cura don Retogenes que está aquí a pupilo con Circumspector nos echa un rapapolvo y dice que estamos un poco salidos.

Me fui a un bailongo ayer domingo y ligué. Mis encantamientos y obsesiones con la rubia la pagó mi compañera de baile ocasional. Me dijo que me arrimaba como una lapa. Me gustan los Beatles, los be gees y Sylvie vartan. SI JE CHANTE CEST PUT TOI. VIENS DANCER AVEC MOI

postal desde fulham

 


MISA CUARESMAL POR LA PAZ DEL MUNDO Y LA CONVERSIÓN DE LOS JUDIOS

 Feria Quarta infra Hebdomadam III in Quadragesima ~ III. classis

Sancta Missa Rubrics 1960 - 1960

Compare  Divinum Officium         Ordo   Kalendarium   Options

Ante Missam
Incipit
In nómine Patris,  et Fílii, et Spíritus Sancti. Amen.
S. Introíbo ad altáre Dei.
M. Ad Deum, qui lætíficat iuventútem meam.
S. Iúdica me, Deus, et discérne causam meam de gente non sancta: ab hómine iníquo et dolóso érue me.
M. Quia tu es, Deus, fortitúdo mea: quare me repulísti, et quare tristis incédo, dum afflígit me inimícus?
S. Emítte lucem tuam et veritátem tuam: ipsa me deduxérunt, et adduxérunt in montem sanctum tuum et in tabernácula tua.
M. Et introíbo ad altáre Dei: ad Deum, qui lætíficat iuventútem meam.
S. Confitébor tibi in cíthara, Deus, Deus meus: quare tristis es, ánima mea, et quare contúrbas me?
M. Spera in Deo, quóniam adhuc confitébor illi: salutáre vultus mei, et Deus meus.
S. Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto.
M. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: et in sǽcula sæculórum. Amen.
S. Introíbo ad altáre Dei.
M. Ad Deum, qui lætíficat iuventútem meam.
℣. Adiutórium nostrum  in nómine Dómini.
℟. Qui fecit cælum et terram.
Confíteor Deo omnipoténti, beátæ Maríæ semper Vírgini, beáto Michaéli Archángelo, beáto Ioánni Baptístæ, sanctis Apóstolis Petro et Paulo, ómnibus Sanctis, et vobis, fratres: quia peccávi nimis cogitatióne, verbo et ópere: mea culpa, mea culpa, mea máxima culpa. Ideo precor beátam Maríam semper Vírginem, beátum Michaélem Archángelum, beátum Ioánnem Baptístam, sanctos Apóstolos Petrum et Paulum, omnes Sanctos, et vos, fratres, oráre pro me ad Dóminum, Deum nostrum.
M. Misereátur tui omnípotens Deus, et, dimíssis peccátis tuis, perdúcat te ad vitam ætérnam.
S. Amen.
M. Confíteor Deo omnipoténti, beátæ Maríæ semper Vírgini, beáto Michaéli Archángelo, beáto Ioánni Baptístæ, sanctis Apóstolis Petro et Paulo, ómnibus Sanctis, et tibi, pater: quia peccávi nimis cogitatióne, verbo et ópere: mea culpa, mea culpa, mea máxima culpa. Ideo precor beátam Maríam semper Vírginem, beátum Michaélem Archángelum, beátum Ioánnem Baptístam, sanctos Apóstolos Petrum et Paulum, omnes Sanctos, et te, pater, oráre pro me ad Dóminum, Deum nostrum.
S. Misereátur vestri omnípotens Deus, et, dimíssis peccátis vestris, perdúcat vos ad vitam ætérnam.
℟. Amen.
S. Indulgéntiam,  absolutiónem et remissiónem peccatórum nostrórum tríbuat nobis omnípotens et miséricors Dóminus.
℟. Amen.
℣. Deus, tu convérsus vivificábis nos.
℟. Et plebs tua lætábitur in te.
℣. Osténde nobis, Dómine, misericórdiam tuam.
℟. Et salutáre tuum da nobis.
℣. Dómine, exáudi oratiónem meam.
℟. Et clamor meus ad te véniat.
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
Orémus,
Aufer a nobis, quǽsumus, Dómine, iniquitátes nostras: ut ad Sancta sanctórum puris mereámur méntibus introíre. Per Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Orámus te, Dómine, per mérita Sanctórum tuórum, quorum relíquiæ hic sunt, et ómnium Sanctórum: ut indulgére dignéris ómnia peccáta mea. Amen.
Introitus
Ps 30:7-8.
Ego autem in Dómino sperábo: exsultábo et lætábor in tua misericórdia: quia respexísti humilitátem meam.
Ps 39:2
In te, Dómine, sperávi, non confúndar in ætérnum: in iustítia tua líbera me et éripe me.
℣. Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ego autem in Dómino sperábo: exsultábo et lætábor in tua misericórdia: quia respexísti humilitátem meam.
Kyrie
S. Kýrie, eléison.
M. Kýrie, eléison.
S. Kýrie, eléison.
M. Christe, eléison.
S. Christe, eléison.
M. Christe, eléison.
S. Kýrie, eléison.
M. Kýrie, eléison.
S. Kýrie, eléison.
Gloria
omit.
Oratio
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
Orémus.
Præsta nobis, quǽsumus, Dómine: ut salutáribus ieiúniis erudíti, a nóxiis quoque vítiis abstinéntes, propitiatiónem tuam facílius impetrémus.
Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
℟. Amen.
Lectio
Léctio libri Exodi
Exod 20:12-24
Hæc dicit Dóminus Deus: Honóra patrem tuum et matrem tuam, ut sis longǽvus super terram, quam Dóminus, Deus tuus, dabit tibi. Non occídes. Non mœcháberis. Non furtum fácies. Non loquéris contra próximum tuum falsum testimónium. Non concupísces domum próximi tui: nec desiderábis uxórem eius, non servum, non ancíllam, non bovem, non ásinum nec ómnia, quæ illíus sunt. Cunctus autem pópulus vidébat voces, et lámpades, et sónitum búccinæ, montémque fumántem: et, pertérriti ac pavóre concússi, stetérunt procul, dicéntes Móysi: Lóquere tu nobis, et audiámus: non loquátur nobis Dóminus, ne forte moriámur. Et ait Móyses ad pópulum: Nolite timére: ut enim probáret vos, venit Deus, et ut terror illíus esset in vobis, et non peccarétis. Stetítque pópulus de longe. Móyses autem accéssit ad calíginem, in qua erat Deus. Dixit prætérea Dóminus ad Móysen: Hæc dices fíliis Israël: Vos vidístis, quod de cœlo locútus sim vobis. Non faciétis deos argénteos, nec deos áureos faciétis vobis. Altáre de terra faciétis mihi, et offerétis super eo holocáusta et pacífica vestra, oves vestras et boves in omni loco, in quo memória fúerit nóminis mei.
℟. Deo grátias.
Graduale
Ps 6:3-4
Miserére mei, Dómine, quóniam infírmus sum: sana me, Dómine,
℣. Conturbáta sunt ómnia ossa mea: et ánima mea turbáta est valde.

Tractus
Ps 102:10
Dómine, non secúndum peccáta nostra, quæ fécimus nos: neque secúndum iniquitátes nostras retríbuas nobis.
Ps 78:8-9
Dómine, ne memíneris iniquitátum nostrárum antiquárum: cito antícipent nos misericórdiæ tuæ, quia páuperes facti sumus nimis. Hic genuflectitur
℣. Adiuva nos, Deus, salutáris noster: et propter glóriam nóminis tui, Dómine, líbera nos: et propítius esto peccátis nostris, propter nomen tuum.
Evangelium
Munda cor meum ac lábia mea, omnípotens Deus, qui lábia Isaíæ Prophétæ cálculo mundásti igníto: ita me tua grata miseratióne dignáre mundáre, ut sanctum Evangélium tuum digne váleam nuntiáre. Per Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Iube, Dómine, benedícere. Dóminus sit in corde meo et in lábiis meis: ut digne et competénter annúntiem Evangélium suum. Amen.
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
Sequéntia + sancti Evangéliim secúndum Matthǽum.
℟. Glória tibi, Dómine.
Matt 15:1-20
In illo témpore: Accessérunt ad Iesum ab Ierosólymis scribæ et pharisǽi, dicéntes: Quare discípuli tui transgrediúntur traditiónem seniórum? Non enim lavant manus suas, cum panem mandúcant. Ipse autem respóndens, ait illis: Quare et vos transgredímini mandátum Dei propter traditiónem vestram? Nam Deus dixit: Honóra patrem et matrem. Et: Qui male díxerit patri vel matri, morte moriátur. Vos autem dícitis: Quicúmque díxerit patri vel matri: munus quodcúmque est ex me, tibi próderit: et non honorificábit patrem suum aut matrem suam: et írritum fecístis mandátum Dei propter traditiónem vestram. Hypócritæ, bene prophetávit de vobis Isaías, dicens: Pópulus hic lábiis me honórat: cor autem eórum longe est a me. Sine causa autem colunt me, docéntes doctrínas et mandáta hóminum. Et convocátis ad se turbis, dixit eis: Audíte, et intellégite. Non quod intrat in os, coínquinat hóminem: sed quod procédit ex ore, hoc coínquinat hóminem. Tunc accedéntes discípuli eius, dixérunt ei: Scis, quia pharisǽi, audíto verbo hoc, scandalizáti sunt? At ille respóndens, ait: Omnis plantátio, quam non plantávit Pater meus cœléstis, eradicábitur. Sínite illos: cæci sunt et duces cæcórum. Cæcus autem si cæco ducátum præstet, ambo in fóveam cadunt. Respóndens autem Petrus, dixit ei: Edíssere nobis parábolam istam. At ille dixit: Adhuc et vos sine intelléctu estis? Non intellégitis, quia omne, quod in os intrat, in ventrem vadit, et in secéssum emíttitur ? Quæ autem procédunt de ore, de corde éxeunt, et ea coínquinant hóminem: de corde enim éxeunt cogitatiónes malæ, homicídia, adultéria, fornicatiónes, furta, falsa testimónia, blasphémiæ. Hæc sunt, quæ coínquinant hóminem. Non lotis autem mánibus manducáre, non coínquinat hóminem.
℟. Laus tibi, Christe.
S. Per Evangélica dicta, deleántur nostra delícta.
Credo
omit.
Offertorium
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
Orémus.
Ps 108:21
Dómine, fac mecum misericórdiam tuam, propter nomen tuum: quia suávis est misericórdia tua.
Súscipe, sancte Pater, omnípotens ætérne Deus, hanc immaculátam hóstiam, quam ego indígnus fámulus tuus óffero tibi Deo meo vivo et vero, pro innumerabílibus peccátis, et offensiónibus, et neglegéntiis meis, et pro ómnibus circumstántibus, sed et pro ómnibus fidélibus christiánis vivis atque defúnctis: ut mihi, et illis profíciat ad salútem in vitam ætérnam. Amen.
Deus,  qui humánæ substántiæ dignitátem mirabíliter condidísti, et mirabílius reformásti: da nobis per huius aquæ et vini mystérium, eius divinitátis esse consórtes, qui humanitátis nostræ fíeri dignátus est párticeps, Iesus Christus, Fílius tuus, Dóminus noster: Qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus: per ómnia sǽcula sæculórum. Amen.
Offérimus tibi, Dómine, cálicem salutáris, tuam deprecántes cleméntiam: ut in conspéctu divínæ maiestátis tuæ, pro nostra et totíus mundi salúte, cum odóre suavitátis ascéndat. Amen.
In spíritu humilitátis et in ánimo contríto suscipiámur a te, Dómine: et sic fiat sacrifícium nostrum in conspéctu tuo hódie, ut pláceat tibi, Dómine Deus.
Veni, sanctificátor omnípotens ætérne Deus: et béne  dic hoc sacrifícium, tuo sancto nómini præparátum.
Lavábo inter innocéntes manus meas: et circúmdabo altáre tuum, Dómine: Ut áudiam vocem laudis, et enárrem univérsa mirabília tua. Dómine, diléxi decórem domus tuæ et locum habitatiónis glóriæ tuæ. Ne perdas cum ímpiis, Deus, ánimam meam, et cum viris sánguinum vitam meam: In quorum mánibus iniquitátes sunt: déxtera eórum repléta est munéribus. Ego autem in innocéntia mea ingréssus sum: rédime me et miserére mei. Pes meus stetit in dirécto: in ecclésiis benedícam te, Dómine.
℣. Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Súscipe, sancta Trínitas, hanc oblatiónem, quam tibi offérimus ob memóriam passiónis, resurrectiónis, et ascensiónis Iesu Christi, Dómini nostri: et in honórem beátæ Maríæ semper Vírginis, et beáti Ioannis Baptistæ, et sanctórum Apostolórum Petri et Pauli, et istórum et ómnium Sanctórum: ut illis profíciat ad honórem, nobis autem ad salútem: et illi pro nobis intercédere dignéntur in cælis, quorum memóriam ágimus in terris. Per eúndem Christum, Dóminum nostrum. Amen.
S. Oráte, fratres: ut meum ac vestrum sacrifícium acceptábile fiat apud Deum Patrem omnipoténtem.
M. Suscípiat Dóminus sacrifícium de mánibus tuis ad laudem et glóriam nominis sui, ad utilitátem quoque nostram, totiúsque Ecclésiæ suæ sanctæ.
S. Amen.

Secreta
Súscipe, quǽsumus, Dómine, preces pópuli tui cum oblatiónibus hostiárum: et tua mystéria celebrántes, ab ómnibus nos defénde perículis.
Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
℟. Amen.
Præfatio
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
℣. Sursum corda.
℟. Habémus ad Dóminum.
℣. Grátias agámus Dómino, Deo nostro.
℟. Dignum et iustum est.

de Quadragesima
Vere dignum et iustum est, æquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere: Dómine, sancte Pater, omnípotens ætérne Deus: Qui corporáli ieiúnio vítia cómprimis, mentem élevas, virtútem largíris et prǽmia: per Christum Dóminum nostrum. Per quem maiestátem tuam laudant Angeli, adórant Dominatiónes, tremunt Potestátes. Cæli cælorúmque Virtútes, ac beáta Séraphim, sócia exsultatióne concélebrant. Cum quibus et nostras voces, ut admítti iúbeas, deprecámur, súpplici confessióne dicéntes:

Sanctus, Sanctus, Sanctus Dóminus, Deus Sábaoth. Pleni sunt cæli et terra glória tua. Hosánna in excélsis. Benedíctus, qui venit in nómine Dómini. Hosánna in excélsis.
Canon
Te ígitur, clementíssime Pater, per Iesum Christum, Fílium tuum, Dóminum nostrum, súpplices rogámus, ac pétimus, uti accépta hábeas et benedícas, hæc  dona, hæc  múnera, hæc  sancta sacrifícia illibáta, in primis, quæ tibi offérimus pro Ecclésia tua sancta cathólica: quam pacificáre, custodíre, adunáre et régere dignéris toto orbe terrárum: una cum fámulo tuo Papa nostro N. et Antístite nostro N. et ómnibus orthodóxis, atque cathólicæ et apostólicæ fídei cultóribus.
Meménto, Dómine, famulórum famularúmque tuarum N. et N. et ómnium circumstántium, quorum tibi fides cógnita est et nota devótio, pro quibus tibi offérimus: vel qui tibi ófferunt hoc sacrifícium laudis, pro se suísque ómnibus: pro redemptióne animárum suárum, pro spe salútis et incolumitátis suæ: tibíque reddunt vota sua ætérno Deo, vivo et vero.
Communicántes, et memóriam venerántes, in primis gloriósæ semper Vírginis Maríæ, Genetrícis Dei et Dómini nostri Iesu Christi: sed et beáti Ioseph, eiúsdem Vírginis Sponsi, et beatórum Apostolórum ac Mártyrum tuórum, Petri et Pauli, Andréæ, Iacóbi, Ioánnis, Thomæ, Iacóbi, Philíppi, Bartholomǽi, Matthǽi, Simónis et Thaddǽi: Lini, Cleti, Cleméntis, Xysti, Cornélii, Cypriáni, Lauréntii, Chrysógoni, Ioánnis et Pauli, Cosmæ et Damiáni: et ómnium Sanctórum tuórum; quorum méritis precibúsque concédas, ut in ómnibus protectiónis tuæ muniámur auxílio. Per eúndem Christum, Dóminum nostrum. Amen.

Hanc ígitur oblatiónem servitútis nostræ, sed et cunctæ famíliæ tuæ,
quǽsumus, Dómine, ut placátus accípias: diésque nostros in tua pace dispónas, atque ab ætérna damnatióne nos éripi, et in electórum tuórum iúbeas grege numerári. Per Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Quam oblatiónem tu, Deus, in ómnibus, quǽsumus, bene  díctam, adscríp  tam, ra  tam, rationábilem, acceptabilémque fácere dignéris: ut nobis Cor  pus, et San  guis fiat dilectíssimi Fílii tui, Dómini nostri Iesu Christi.
Qui prídie quam paterétur, accépit panem in sanctas ac venerábiles manus suas, elevátis óculis in cælum ad te Deum, Patrem suum omnipoténtem, tibi grátias agens, bene  díxit, fregit, dedítque discípulis suis, dicens: Accípite, et manducáte ex hoc omnes.

HOC EST ENIM CORPUS MEUM.



Símili modo postquam cenátum est, accípiens et hunc præclárum Cálicem in sanctas ac venerábiles manus suas: item tibi grátias agens, bene  díxit, dedítque discípulis suis, dicens: Accípite, et bíbite ex eo omnes.

HIC EST ENIM CALIX SANGUINIS MEI, NOVI ET ÆTERNI TESTAMENTI: MYSTERIUM FIDEI: QUI PRO VOBIS ET PRO MULTIS EFFUNDETUR IN REMISSIONEM PECCATORUM.


Hæc quotiescúmque fecéritis, in mei memóriam faciétis.

Unde et mémores, Dómine, nos servi tui, sed et plebs tua sancta, eiúsdem Christi Fílii tui, Dómini nostri, tam beátæ passiónis, nec non et ab ínferis resurrectiónis, sed et in cælos gloriósæ ascensiónis: offérimus præcláræ maiestáti tuæ de tuis donis ac datis, Hóstiam  puram, Hóstiam  sanctam, Hóstiam  immaculátam, Panem  sanctum vitæ ætérnæ, et Cálicem  salútis perpétuæ.

Supra quæ propítio ac seréno vultu respícere dignéris: et accépta habére, sicúti accépta habére dignátus es múnera púeri tui iusti Abel, et sacrifícium Patriárchæ nostri Abrahæ: et quod tibi óbtulit summus sacérdos tuus Melchísedech, sanctum sacrifícium, immaculátam hóstiam.
Súpplices te rogámus, omnípotens Deus: iube hæc perférri per manus sancti Angeli tui in sublíme altáre tuum, in conspéctu divínæ maiestátis tuæ: ut, quotquot ex hac altáris participatióne sacrosánctum Fílii tui Cor  pus, et Sán  guinem sumpsérimus, omni benedictióne cælésti et grátia repleámur. Per eúndem Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Meménto étiam, Dómine, famulórum famularúmque tuárum N. et N., qui nos præcessérunt cum signo fídei, et dórmiunt in somno pacis. Ipsis, Dómine, et ómnibus in Christo quiescéntibus locum refrigérii, lucis, et pacis, ut indúlgeas, deprecámur. Per eúndem Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Nobis quoque peccatóribus fámulis tuis, de multitúdine miseratiónum tuárum sperántibus, partem áliquam et societátem donáre dignéris, cum tuis sanctis Apóstolis et Martýribus: cum Ioánne, Stéphano, Matthía, Bárnaba, Ignátio, Alexándro, Marcellíno, Petro, Felicitáte, Perpétua, Agatha, Lúcia, Agnéte, Cæcília, Anastásia, et ómnibus Sanctis tuis: intra quorum nos consórtium, non æstimátor mériti, sed véniæ, quǽsumus, largítor admítte. Per Christum, Dóminum nostrum.
Per quem hæc ómnia, Dómine, semper bona creas, sanctí  ficas, viví  ficas, bene  dícis et præstas nobis.
Per Ip  sum, et cum Ip  so, et in Ip  so, est tibi Deo Patri  omnipoténti, in unitáte Spíritus  Sancti, omnis honor, et glória.
Per ómnia sǽcula sæculórum.
℟. Amen.
Preparatio Communionis
Orémus: Præcéptis salutáribus móniti, et divína institutióne formáti audémus dícere:
Pater noster, qui es in cælis. Sanctificétur nomen tuum. Advéniat regnum tuum. Fiat volúntas tua, sicut in cælo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie. Et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris. Et ne nos indúcas in tentatiónem:
℟. Sed líbera nos a malo.
S. Amen.
Líbera nos, quǽsumus, Dómine, ab ómnibus malis, prætéritis, præséntibus et futúris: et intercedénte beáta et gloriósa semper Vírgine Dei Genetríce María, cum beátis Apóstolis tuis Petro et Paulo, atque Andréa, et ómnibus Sanctis, da propítius pacem in diébus nostris: ut, ope misericórdiæ tuæ adiúti, et a peccáto simus semper líberi et ab omni perturbatióne secúri.
Per eúndem Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum.
Qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus.
℣. Per ómnia sǽcula sæculórum.
℟. Amen.
Pax Dómini sit semper vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
Hæc commíxtio, et consecrátio Córporis et Sánguinis Dómini nostri Iesu Christi, fiat accipiéntibus nobis in vitam ætérnam. Amen.
Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi: miserére nobis.
Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi: miserére nobis.
Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi: dona nobis pacem.
Dómine Iesu Christe, qui dixísti Apóstolis tuis: Pacem relínquo vobis, pacem meam do vobis: ne respícias peccáta mea, sed fidem Ecclésiæ tuæ; eámque secúndum voluntátem tuam pacificáre et coadunáre dignéris: Qui vivis et regnas Deus per ómnia sǽcula sæculórum. Amen.
Dómine Iesu Christe, Fili Dei vivi, qui ex voluntáte Patris, cooperánte Spíritu Sancto, per mortem tuam mundum vivificásti: líbera me per hoc sacrosánctum Corpus et Sánguinem tuum ab ómnibus iniquitátibus meis, et univérsis malis: et fac me tuis semper inhærére mandátis, et a te numquam separári permíttas: Qui cum eódem Deo Patre et Spíritu Sancto vivis et regnas Deus in sǽcula sæculórum. Amen.
Percéptio Córporis tui, Dómine Iesu Christe, quod ego indígnus súmere præsúmo, non mihi provéniat in iudícium et condemnatiónem: sed pro tua pietáte prosit mihi ad tutaméntum mentis et córporis, et ad medélam percipiéndam: Qui vivis et regnas cum Deo Patre in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum. Amen.
Panem cæléstem accípiam, et nomen Dómini invocábo.
℣. Dómine, non sum dignus, ut intres sub tectum meum: sed tantum dic verbo, et sanábitur ánima mea.
℣. Dómine, non sum dignus, ut intres sub tectum meum: sed tantum dic verbo, et sanábitur ánima mea.
℣. Dómine, non sum dignus, ut intres sub tectum meum: sed tantum dic verbo, et sanábitur ánima mea.
Corpus Dómini nostri Iesu Christi custódiat ánimam meam in vitam ætérnam. Amen.
Quid retríbuam Dómino pro ómnibus, quæ retríbuit mihi? Cálicem salutáris accípiam, et nomen Dómini invocábo. Laudans invocábo Dóminum, et ab inimícis meis salvus ero.
Sanguis Dómini nostri Iesu Christi custódiat ánimam meam in vitam ætérnam. Amen.
Communio

Quod ore súmpsimus, Dómine, pura mente capiámus: et de múnere temporáli fiat nobis remédium sempitérnum.
Corpus tuum, Dómine, quod sumpsi, et Sanguis, quem potávi, adhǽreat viscéribus meis: et præsta; ut in me non remáneat scélerum mácula, quem pura et sancta refecérunt sacraménta: Qui vivis et regnas in sǽcula sæculórum. Amen.
Communio
Ps 15:10
Notas mihi fecísti vias vitæ: adimplébis me lætítia cum vultu tuo, Dómine.
Postcommunio
S. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
Orémus.
Sanctíficet nos, Dómine, qua pasti sumus, mensa cœléstis: et a cunctis erróribus expiátos, supérnis promissiónibus reddat accéptos.
Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
℟. Amen.


Oratio super populum
Orémus.
Humiliáte cápita vestra Deo.
Concéde, quǽsumus, omnípotens Deus: ut, qui protectiónis tuæ grátiam quǽrimus, liberáti a malis ómnibus, secúra tibi mente serviámus.
Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
℟. Amen.
Conclusio
S. Dóminus vobíscum.
M. Et cum spíritu tuo.
℣. Ite, Missa est.
℟. Deo grátias.
Pláceat tibi, sancta Trínitas, obséquium servitútis meæ: et præsta; ut sacrifícium, quod óculis tuæ maiestátis indígnus óbtuli, tibi sit acceptábile, mihíque et ómnibus, pro quibus illud óbtuli, sit, te miseránte, propitiábile. Per Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Benedícat vos omnípotens Deus,
Pater, et Fílius,  et Spíritus Sanctus.
℟. Amen.
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
℣. Inítium + sancti Evangélii secúndum Ioánnem.
℟. Glória tibi, Dómine.
Ioann. 1, 1-14
Iunctis manibus prosequitur:
In princípio erat Verbum, et Verbum erat apud Deum, et Deus erat Verbum. Hoc erat in princípio apud Deum. Omnia per ipsum facta sunt: et sine ipso factum est nihil, quod factum est: in ipso vita erat, et vita erat lux hóminum: et lux in ténebris lucet, et ténebræ eam non comprehendérunt.
Fuit homo missus a Deo, cui nomen erat Ioánnes. Hic venit in testimónium, ut testimónium perhibéret de lúmine, ut omnes créderent per illum. Non erat ille lux, sed ut testimónium perhibéret de lúmine.
Erat lux vera, quæ illúminat omnem hóminem veniéntem in hunc mundum. In mundo erat, et mundus per ipsum factus est, et mundus eum non cognóvit. In própria venit, et sui eum non recepérunt. Quotquot autem recepérunt eum, dedit eis potestátem fílios Dei fíeri, his, qui credunt in nómine eius: qui non ex sanguínibus, neque ex voluntáte carnis, neque ex voluntáte viri, sed ex Deo nati sunt. Genuflectit dicens: Et Verbum caro factum est, Et surgens prosequitur: et habitávit in nobis: et vídimus glóriam eius, glóriam quasi Unigéniti a Patre, plenum grátiæ et veritátis.
℟. Deo grátias.
Orationes Leonis XIII
S. Ave María, grátia plena, Dóminus tecum, benedícta tu in muliéribus et benedíctus fructus ventris tui, Iesus.
O. Sancta María, Mater Dei, ora pro nobis peccatóribus, nunc et in hora mortis nostræ. Amen.
S. Ave María, grátia plena, Dóminus tecum, benedícta tu in muliéribus et benedíctus fructus ventris tui, Iesus.
O. Sancta María, Mater Dei, ora pro nobis peccatóribus, nunc et in hora mortis nostræ. Amen.
S. Ave María, grátia plena, Dóminus tecum, benedícta tu in muliéribus et benedíctus fructus ventris tui, Iesus.
O. Sancta María, Mater Dei, ora pro nobis peccatóribus, nunc et in hora mortis nostræ. Amen.

O. Salve Regína, Mater misericórdiæ, vita, dulcédo, et spes nostra, salve. Ad te clamámus, éxsules fílii Evæ. Ad te suspirámus geméntes et flentes in hac lacrymárum valle. Eia ergo, Advocáta nostra, illos tuos misericórdes óculos ad nos convérte. Et Iesum, benedíctum fructum ventris tui, nobis, post hoc exílium, osténde. O clemens, o pia, o dulcis Virgo Mária.
S. Ora pro nobis, sancta Dei Génitrix.
O. Ut digni efficiámur promissiónibus Christi.

S. Orémus. Deus, refúgium nostrum et virtus, pópulum ad te clamántem propítius réspice; et intercedénte gloriósa, et immaculáta Vírgine Dei Genitríce María, cum beáto Ioseph, eius Sponso, ac beatis Apóstolis tuis Petro et Paulo, et ómnibus Sanctis, quas pro conversióne peccatórum, pro libertáte et exaltatióne sanctæ Matris Ecclésiæ, preces effúndimus, miséricors et benígnus exáudi. Per eúndem Christum Dóminum nostrum. Amen.

O. Sancte Míchaël Archángele, defénde nos in prǽlio; contra nequítiam et insídias diáboli esto præsídium. Imperet illi Deus, súpplices deprecámur: tuque, Princeps milítiæ Cæléstis, sátanam aliósque spíritus malígnos, qui ad perditiónem animárum pervagántur in mundo, divína virtúte in inférnum detrúde. Amen.

S. Cor Iesu sacratíssimum.
O. Miserére nobis.
S. Cor Iesu sacratíssimum.
O. Miserére nobis.
S. Cor Iesu sacratíssimum.
O. Miserére nobis.
Post Missam

     Sancta Missa Persoluta     

      

Prop

2026-03-10

iran ha ganado la guerra. David venció a goliath. Trump huele a puchero enfermo

 

ADAFINA. PUCHERO ENFERMO

 

Adafina era la comida que preparaban las amas de casa judías los viernes por la noche antes del Sabat cuando a los de la Ley Vieja no les es lícito cocinar. Era un pote de berzas y berenjenas donde las madres echaban algo de carne kosher de animales sin pezuña o peces sin escamas, sustancioso condimento hervido a fuego lento. Yahvé mandaba no manducar caracoles ni crustáceos y por supuesto carne de cerdo animal inmundo. Yo vengo de una ciudad muy judía que era Segovia donde pervive esa tradición culinaria de los hebreos. Curiosamente se transforma en puchero enfermo o por otras señas el cocido. Después de 1492 y el tan traído y llevado Decreto aparece la Castilla conversa. Los que no quisieron marcharse al extranjero que fueron los más y los que partieron que eran los menos convierten la adafina en la marmita de los godos y echan al cocido no sólo tocino  y la famosa “bola” que sabe riquísima. Todo para disimular o para aparentar que eran cristianos viejos. A partir de entonces cuando se descubre un asunto sospechoso donde nada está claro suele utilizarse una frase: “esto huele a puchero enfermo” y la guerra de Trump contra Irán huele a puchero enfermo. Los yanquis y los pretenciosos israelíes no quieren admitir que perdieron esta guerra. Que les salió el tiro por la culata. Alá es grande.

 

miércoles, 11 de marzo de 2026

  MIEDO AL MES DE MARZO

 

T.S. Elliot que en poesía fue mi padre espiritual del cual soy pedisecuo ya lo dijo. April the cruellest month of the year abril el mes más cruel del calendario. Para mí es marzo. Durante esas cuatro semanas han ocurrido las grandes crisis de mi vida un 17 de marzo abandoné el seminario y un 17 del tres de 1972 cerré mi casa de Inglaterra cargué en el coche mi guitarra y mis libros y me vine a España derrotado. Mi esposa estaba enferma, de cáncer, me arrodillé ante el altar de Teresita pidiendo la salvara e hice un conjuro “su enfermedad me la des, Señor, a mí”. Dios no me dio la enfermedad, Suzanne sanó pero yo nunca sería feliz y no dejo desde entonces ir por el mundo clamando por mi culpa por mi grandísima culpa. Marzo es un mes cruel sí.

 En la autopista fui detenido por un bobby compasivo que no me detuvo ni me multó tras cometer una infracción Where are you going pal? Home… Where is your home… I dont know.

En Londres no me quisieron recibir. Hablé con monseñor que se asustó de mi olor a ajo y con las mismas embarqué para New Haven- desembarqué y conduje a través de Francia toda la noche y al medio día siguiente estaba en la frontera.

En Irun compré una botella de vino y arranqué para Madrid, conducía bebiendo y llorando.

Marzo es un mes cruel y ahora sufro y lloro y rezo por Rusia y por Ucrania. Llevaba razón Elliot pero se equivocó en un número. Falló en una cifra. Marzo en vez de abril