2026-06-24

Leyendo a Gracián BAJO EL REINO DEL MAL GUSTO

 BALSAMOS Y ALQUERMES

 

San Xuan noche mágica y ya en la foguera no hay que quemar, capté la flor del agua que crecía en tu balcón y era un tréboles el clover de los celtas planta mágica que todo lo cura como el bálsamo de Ruibras con que le aplicaron los dolores a don Quijote tundido y manteado que estrelló su adarga contra las aspas de molinos de viento creyendo fuesen gigantes. 

Me viene a la memoria de aquel san Juan en San Pedro Manrique cuando el pueblo entero cruzó la hoguera pisando brasas. Fue uno de mis mejores reportajes. Emulo del Cid partí por Castilla a ganar el pan. La diosa Fortuna estuvo de mi parte la juventud y el vino. Luego bajé hasta Numancia; no sé dónde dormí donde me guarecí pero canté en letras de molde a las piedras de Numancia, corría el año 1972.

 Han pasado casi sesenta años. Lo que queda de aquel viejo reportero es el gusto por la palabra. Uno necesita alquermes y pomadas para curar aquellas heridas abiertas de antaño porque me duele España.

No hay un orden delecto, ni un plan estratégico. Como Antón pirulero cada cual atiende su juego- leo a Gracián el cual en su libro ético “El Héroe” nos dice:

─Atienda el historiador y el cronista a la dulzura y al provecho para enseñar deleitando, evitando el mal gusto que es la carcoma de las cosas porque lo aparente y especioso es engañoso, el mal gusto desazona.

Pocos leen hoy a este sabio escritor aragonés de origen morisco. Claro que es aquí premioso y sus libros no son fáciles de leer a día de hoy pero son el lenitivo para nuestros furores.  

 

miércoles, 24 de junio de 2026

EN LA NAVIDAD DEL PRECURSOR

 In Nativitate S. Joannis Baptistæ ~ I. classis

Sancta Missa Rubrics 1960 - 1960

CompareDivinum Officium      OrdoKalendariumOptions

Ante Missam
Incipit
In nómine Patris, et Fílii, et Spíritus Sancti. Amen.
S. Introíbo ad altáre Dei.
M. Ad Deum, qui lætíficat iuventútem meam.
S. Iúdica me, Deus, et discérne causam meam de gente non sancta: ab hómine iníquo et dolóso érue me.
M. Quia tu es, Deus, fortitúdo mea: quare me repulísti, et quare tristis incédo, dum afflígit me inimícus?
S. Emítte lucem tuam et veritátem tuam: ipsa me deduxérunt, et adduxérunt in montem sanctum tuum et in tabernácula tua.
M. Et introíbo ad altáre Dei: ad Deum, qui lætíficat iuventútem meam.
S. Confitébor tibi in cíthara, Deus, Deus meus: quare tristis es, ánima mea, et quare contúrbas me?
M. Spera in Deo, quóniam adhuc confitébor illi: salutáre vultus mei, et Deus meus.
S. Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto.
M. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: et in sǽcula sæculórum. Amen.
S. Introíbo ad altáre Dei.
M. Ad Deum, qui lætíficat iuventútem meam.
℣. Adiutórium nostrum in nómine Dómini.
℟. Qui fecit cælum et terram.
Confíteor Deo omnipoténti, beátæ Maríæ semper Vírgini, beáto Michaéli Archángelo, beáto Ioánni Baptístæ, sanctis Apóstolis Petro et Paulo, ómnibus Sanctis, et vobis, fratres: quia peccávi nimis cogitatióne, verbo et ópere: mea culpa, mea culpa, mea máxima culpa. Ideo precor beátam Maríam semper Vírginem, beátum Michaélem Archángelum, beátum Ioánnem Baptístam, sanctos Apóstolos Petrum et Paulum, omnes Sanctos, et vos, fratres, oráre pro me ad Dóminum, Deum nostrum.
M. Misereátur tui omnípotens Deus, et, dimíssis peccátis tuis, perdúcat te ad vitam ætérnam.
S. Amen.
M. Confíteor Deo omnipoténti, beátæ Maríæ semper Vírgini, beáto Michaéli Archángelo, beáto Ioánni Baptístæ, sanctis Apóstolis Petro et Paulo, ómnibus Sanctis, et tibi, pater: quia peccávi nimis cogitatióne, verbo et ópere: mea culpa, mea culpa, mea máxima culpa. Ideo precor beátam Maríam semper Vírginem, beátum Michaélem Archángelum, beátum Ioánnem Baptístam, sanctos Apóstolos Petrum et Paulum, omnes Sanctos, et te, pater, oráre pro me ad Dóminum, Deum nostrum.
S. Misereátur vestri omnípotens Deus, et, dimíssis peccátis vestris, perdúcat vos ad vitam ætérnam.
℟. Amen.
S. Indulgéntiam, absolutiónem et remissiónem peccatórum nostrórum tríbuat nobis omnípotens et miséricors Dóminus.
℟. Amen.
℣. Deus, tu convérsus vivificábis nos.
℟. Et plebs tua lætábitur in te.
℣. Osténde nobis, Dómine, misericórdiam tuam.
℟. Et salutáre tuum da nobis.
℣. Dómine, exáudi oratiónem meam.
℟. Et clamor meus ad te véniat.
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
Orémus,
Aufer a nobis, quǽsumus, Dómine, iniquitátes nostras: ut ad Sancta sanctórum puris mereámur méntibus introíre. Per Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Orámus te, Dómine, per mérita Sanctórum tuórum, quorum relíquiæ hic sunt, et ómnium Sanctórum: ut indulgére dignéris ómnia peccáta mea. Amen.
Introitus
Isa 49:1; 49:2
De ventre matris meæ vocávit me Dóminus in nómine meo: et pósuit os meum ut gládium acútum: sub teguménto manus suæ protéxit me, et pósuit me quasi sagíttam eléctam.
Ps 91:2
Bonum est confitéri Dómino: et psállere nómini tuo, Altíssime.
℣. Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
De ventre matris meæ vocávit me Dóminus in nómine meo: et pósuit os meum ut gládium acútum: sub teguménto manus suæ protéxit me, et pósuit me quasi sagíttam eléctam.
Kyrie
S. Kýrie, eléison.
M. Kýrie, eléison.
S. Kýrie, eléison.
M. Christe, eléison.
S. Christe, eléison.
M. Christe, eléison.
S. Kýrie, eléison.
M. Kýrie, eléison.
S. Kýrie, eléison.
Gloria
Glória in excélsis Deo. Et in terra pax homínibus bonæ voluntátis. Laudámus te. Benedícimus te. Adorámus te. Glorificámus te. Grátias ágimus tibi propter magnam glóriam tuam. Dómine Deus, Rex cæléstis, Deus Pater omnípotens. Dómine Fili unigénite, Iesu Christe. Dómine Deus, Agnus Dei, Fílius Patris. Qui tollis peccáta mundi, miserére nobis. Qui tollis peccáta mundi, súscipe deprecatiónem nostram. Qui sedes ad déxteram Patris, miserére nobis. Quóniam tu solus Sanctus. Tu solus Dóminus. Tu solus Altíssimus, Iesu Christe. Cum Sancto Spíritu in glória Dei Patris. Amen.
Oratio
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
Orémus.
Deus, qui præséntem diem honorábilem nobis in beáti Ioánnis nativitáte fecísti: da pópulis tuis spirituálium grátiam gaudiórum; et ómnium fidélium mentes dirige in viam salútis ætérnæ.
Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
℟. Amen.
Lectio
Léctio Isaíæ Prophétæ
Isa 49:1-3; 49:5-7
Audíte, ínsulæ, et atténdite, pópuli, de longe: Dóminus ab útero vocavit me, de ventre matris meæ recordátus est nóminis mei. Et pósuit os meum quasi gládium acútum: in umbra manus suæ protéxit me, et pósuit me sicut sagíttam eléctam: in pháretra sua abscóndit me. Et dixit mihi: Servus meus es tu, Israël, quia in te gloriábor. Et nunc dicit Dóminus, formans me ex útero servum sibi: Ecce, dedi te in lucem géntium, ut sis salus mea usque ad extrémum terræ. Reges vidébunt, et consúrgent príncipes, et adorábunt propter Dominum et sanctum Israël, qui elégit te.
℟. Deo grátias.
Graduale
Ier 1:5; 1:9
Priusquam te formárem in útero, novi te: et ántequam exíres de ventre, santificávi te.
℣. Misit Dóminus manum suam, et tétigit os meum, et dixit mihi.
Allelúia, allelúia.
Luc 1:76
Tu, puer, Prophéta Altíssimi vocáberis: præíbis ante Dóminum paráre vias eius. Allelúia.
Evangelium
Munda cor meum ac lábia mea, omnípotens Deus, qui lábia Isaíæ Prophétæ cálculo mundásti igníto: ita me tua grata miseratióne dignáre mundáre, ut sanctum Evangélium tuum digne váleam nuntiáre. Per Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Iube, Dómine, benedícere. Dóminus sit in corde meo et in lábiis meis: ut digne et competénter annúntiem Evangélium suum. Amen.
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
Sequéntia + sancti Evangélii secúndum Lucam
℟. Glória tibi, Dómine.
Luc 1:57-68
Elísabeth implétum est tempus pariéndi, et péperit fílium. Et audiérunt vicíni et cognáti eius, quia magnificávit Dóminus misericórdiam suam cum illa, et congratulabántur ei. Et factum est in die octávo, venérunt circumcídere púerum, et vocábant eum nómine patris sui Zacharíam. Et respóndens mater eius, dixit: Nequáquam, sed vocábitur Ioánnes. Et dixérunt ad illam: Quia nemo est in cognatióne tua, qui vocétur hoc nómine. Innuébant autem patri eius, quem vellet vocári eum. Et póstulans pugillárem, scripsit, dicens: Ioánnes est nomen eius. Et miráti sunt univérsi. Apértum est autem illico os eius et lingua eius, et loquebátur benedícens Deum. Et factus est timor super omnes vicínos eórum: et super ómnia montána Iudææ divulgabántur ómnia verba hæc: et posuérunt omnes, qui audíerant in corde suo, dicéntes: Quis, putas, puer iste erit? Etenim manus Dómini erat cum illo. Et Zacharías, pater eius, repletus est Spíritu Sancto, et prophetávit, dicens: Benedíctus Dóminus, Deus Israël, quia visitávit et fecit redemptiónem plebis suæ.
℟. Laus tibi, Christe.
S. Per Evangélica dicta, deleántur nostra delícta.
Credo
Credo in unum Deum, Patrem omnipoténtem, factórem cæli et terræ, visibílium ómnium et invisibílium. Et in unum Dóminum Iesum Christum, Fílium Dei unigénitum. Et ex Patre natum ante ómnia sǽcula. Deum de Deo, Lumen de Lúmine, Deum verum de Deo vero. Génitum, non factum, consubstantiálem Patri: per quem ómnia facta sunt. Qui propter nos hómines et propter nostram salútem descéndit de cælis. Et incarnátus est de Spíritu Sancto ex María Vírgine: Et homo factus est. Crucifíxus étiam pro nobis: sub Póntio Piláto passus, et sepúltus est. Et resurréxit tértia die, secúndum Scriptúras. Et ascéndit in cælum: sedet ad déxteram Patris. Et íterum ventúrus est cum glória iudicáre vivos et mórtuos: cuius regni non erit finis. Et in Spíritum Sanctum, Dóminum et vivificántem: qui ex Patre Filióque procédit. Qui cum Patre et Fílio simul adorátur et conglorificátur: qui locútus est per Prophétas. Et unam sanctam cathólicam et apostólicam Ecclésiam. Confíteor unum baptísma in remissiónem peccatórum. Et exspécto resurrectiónem mortuórum. Et vitam ventúri sæculi. Amen.
Offertorium
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
Orémus.
Ps 91:13
Iustus ut palma florébit: sicut cedrus, quæ in Líbano est, multiplicábitur.
Súscipe, sancte Pater, omnípotens ætérne Deus, hanc immaculátam hóstiam, quam ego indígnus fámulus tuus óffero tibi Deo meo vivo et vero, pro innumerabílibus peccátis, et offensiónibus, et neglegéntiis meis, et pro ómnibus circumstántibus, sed et pro ómnibus fidélibus christiánis vivis atque defúnctis: ut mihi, et illis profíciat ad salútem in vitam ætérnam. Amen.
Deus, qui humánæ substántiæ dignitátem mirabíliter condidísti, et mirabílius reformásti: da nobis per huius aquæ et vini mystérium, eius divinitátis esse consórtes, qui humanitátis nostræ fíeri dignátus est párticeps, Iesus Christus, Fílius tuus, Dóminus noster: Qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus: per ómnia sǽcula sæculórum. Amen.
Offérimus tibi, Dómine, cálicem salutáris, tuam deprecántes cleméntiam: ut in conspéctu divínæ maiestátis tuæ, pro nostra et totíus mundi salúte, cum odóre suavitátis ascéndat. Amen.
In spíritu humilitátis et in ánimo contríto suscipiámur a te, Dómine: et sic fiat sacrifícium nostrum in conspéctu tuo hódie, ut pláceat tibi, Dómine Deus.
Veni, sanctificátor omnípotens ætérne Deus: et béne dic hoc sacrifícium, tuo sancto nómini præparátum.
Lavábo inter innocéntes manus meas: et circúmdabo altáre tuum, Dómine: Ut áudiam vocem laudis, et enárrem univérsa mirabília tua. Dómine, diléxi decórem domus tuæ et locum habitatiónis glóriæ tuæ. Ne perdas cum ímpiis, Deus, ánimam meam, et cum viris sánguinum vitam meam: In quorum mánibus iniquitátes sunt: déxtera eórum repléta est munéribus. Ego autem in innocéntia mea ingréssus sum: rédime me et miserére mei. Pes meus stetit in dirécto: in ecclésiis benedícam te, Dómine.
℣. Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Súscipe, sancta Trínitas, hanc oblatiónem, quam tibi offérimus ob memóriam passiónis, resurrectiónis, et ascensiónis Iesu Christi, Dómini nostri: et in honórem beátæ Maríæ semper Vírginis, et beáti Ioannis Baptistæ, et sanctórum Apostolórum Petri et Pauli, et istórum et ómnium Sanctórum: ut illis profíciat ad honórem, nobis autem ad salútem: et illi pro nobis intercédere dignéntur in cælis, quorum memóriam ágimus in terris. Per eúndem Christum, Dóminum nostrum. Amen.
S. Oráte, fratres: ut meum ac vestrum sacrifícium acceptábile fiat apud Deum Patrem omnipoténtem.
M. Suscípiat Dóminus sacrifícium de mánibus tuis ad laudem et glóriam nominis sui, ad utilitátem quoque nostram, totiúsque Ecclésiæ suæ sanctæ.
S. Amen.

Secreta
Tua, Dómine, munéribus altária cumulámus: illíus nativitátem honóre débito celebrántes, qui Salvatórem mundi et cécinit ad futúrum et adésse monstravit, Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum:
Qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus per ómnia sǽcula sæculórum.
℟. Amen.
Præfatio
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
℣. Sursum corda.
℟. Habémus ad Dóminum.
℣. Grátias agámus Dómino, Deo nostro.
℟. Dignum et iustum est.

de S. Ioannis Baptistæ
Vere dignum et iustum est, æquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere: Dómine, sancte Pater, omnípotens ætérne Deus: Et tuam in beáto Ioánne Bapísta Præcursóre magnificéntiam collaudáre, qui vocem Matris Dómini nondum éditus sensit, et adhuc clauso útero, advéntum salútis humánæ prophética exsulatióne significávit. Qui et genetricis sterilitátem concéptus ábstulit, et patris linguam natus absólvit, solúsque ómnium prophetárum Redemptórem mundi, quem prænuntiávit, osténdit. Et ut sacræ purificatiónis efféctum aquárum natúra concíperet, sanctificándis Iordánis fluéntis, ipsum baptísmo baptísmatis lavit auctórem. Et ídeo cum Angelis et Archángelis, cum Thronis et Dominatiónibus, cumque omni milítia cæléstis exércitus hymnum glóriæ tuæ cántimus, sine fine dicéntes:

Sanctus, Sanctus, Sanctus Dóminus, Deus Sábaoth. Pleni sunt cæli et terra glória tua. Hosánna in excélsis. Benedíctus, qui venit in nómine Dómini. Hosánna in excélsis.
Canon
Te ígitur, clementíssime Pater, per Iesum Christum, Fílium tuum, Dóminum nostrum, súpplices rogámus, ac pétimus, uti accépta hábeas et benedícas, hæc dona, hæc múnera, hæc sancta sacrifícia illibáta, in primis, quæ tibi offérimus pro Ecclésia tua sancta cathólica: quam pacificáre, custodíre, adunáre et régere dignéris toto orbe terrárum: una cum fámulo tuo Papa nostro Leone et Antístite nostro et ómnibus orthodóxis, atque cathólicæ et apostólicæ fídei cultóribus.
Meménto, Dómine, famulórum famularúmque tuarum N. et N. et ómnium circumstántium, quorum tibi fides cógnita est et nota devótio, pro quibus tibi offérimus: vel qui tibi ófferunt hoc sacrifícium laudis, pro se suísque ómnibus: pro redemptióne animárum suárum, pro spe salútis et incolumitátis suæ: tibíque reddunt vota sua ætérno Deo, vivo et vero.
Communicántes, et memóriam venerántes, in primis gloriósæ semper Vírginis Maríæ, Genetrícis Dei et Dómini nostri Iesu Christi: sed et beáti Ioseph, eiúsdem Vírginis Sponsi, et beatórum Apostolórum ac Mártyrum tuórum, Petri et Pauli, Andréæ, Iacóbi, Ioánnis, Thomæ, Iacóbi, Philíppi, Bartholomǽi, Matthǽi, Simónis et Thaddǽi: Lini, Cleti, Cleméntis, Xysti, Cornélii, Cypriáni, Lauréntii, Chrysógoni, Ioánnis et Pauli, Cosmæ et Damiáni: et ómnium Sanctórum tuórum; quorum méritis precibúsque concédas, ut in ómnibus protectiónis tuæ muniámur auxílio. Per eúndem Christum, Dóminum nostrum. Amen.

Hanc ígitur oblatiónem servitútis nostræ, sed et cunctæ famíliæ tuæ,
quǽsumus, Dómine, ut placátus accípias: diésque nostros in tua pace dispónas, atque ab ætérna damnatióne nos éripi, et in electórum tuórum iúbeas grege numerári. Per Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Quam oblatiónem tu, Deus, in ómnibus, quǽsumus, bene díctam, adscríp tam, ra tam, rationábilem, acceptabilémque fácere dignéris: ut nobis Cor pus, et San guis fiat dilectíssimi Fílii tui, Dómini nostri Iesu Christi.
Qui prídie quam paterétur, accépit panem in sanctas ac venerábiles manus suas, et elevátis óculis in cælum ad te Deum, Patrem suum omnipoténtem, tibi grátias agens, bene díxit, fregit, dedítque discípulis suis, dicens: Accípite, et manducáte ex hoc omnes.

HOC EST ENIM CORPUS MEUM.



Símili modo postquam cenátum est, accípiens et hunc præclárum Cálicem in sanctas ac venerábiles manus suas: item tibi grátias agens, bene díxit, dedítque discípulis suis, dicens: Accípite, et bíbite ex eo omnes.

HIC EST ENIM CALIX SANGUINIS MEI, NOVI ET ÆTERNI TESTAMENTI: MYSTERIUM FIDEI: QUI PRO VOBIS ET PRO MULTIS EFFUNDETUR IN REMISSIONEM PECCATORUM.


Hæc quotiescúmque fecéritis, in mei memóriam faciétis.

Unde et mémores, Dómine, nos servi tui, sed et plebs tua sancta, eiúsdem Christi Fílii tui, Dómini nostri, tam beátæ passiónis, nec non et ab ínferis resurrectiónis, sed et in cælos gloriósæ ascensiónis: offérimus præcláræ maiestáti tuæ de tuis donis ac datis, Hóstiam puram, Hóstiam sanctam, Hóstiam immaculátam, Panem sanctum vitæ ætérnæ, et Cálicem salútis perpétuæ.

Supra quæ propítio ac seréno vultu respícere dignéris: et accépta habére, sicúti accépta habére dignátus es múnera púeri tui iusti Abel, et sacrifícium Patriárchæ nostri Abrahæ: et quod tibi óbtulit summus sacérdos tuus Melchísedech, sanctum sacrifícium, immaculátam hóstiam.
Súpplices te rogámus, omnípotens Deus: iube hæc perférri per manus sancti Angeli tui in sublíme altáre tuum, in conspéctu divínæ maiestátis tuæ: ut, quotquot ex hac altáris participatióne sacrosánctum Fílii tui Cor pus, et Sán guinem sumpsérimus, omni benedictióne cælésti et grátia repleámur. Per eúndem Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Meménto étiam, Dómine, famulórum famularúmque tuárum N. et N., qui nos præcessérunt cum signo fídei, et dórmiunt in somno pacis. Ipsis, Dómine, et ómnibus in Christo quiescéntibus locum refrigérii, lucis, et pacis, ut indúlgeas, deprecámur. Per eúndem Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Nobis quoque peccatóribus fámulis tuis, de multitúdine miseratiónum tuárum sperántibus, partem áliquam et societátem donáre dignéris, cum tuis sanctis Apóstolis et Martýribus: cum Ioánne, Stéphano, Matthía, Bárnaba, Ignátio, Alexándro, Marcellíno, Petro, Felicitáte, Perpétua, Agatha, Lúcia, Agnéte, Cæcília, Anastásia, et ómnibus Sanctis tuis: intra quorum nos consórtium, non æstimátor mériti, sed véniæ, quǽsumus, largítor admítte. Per Christum, Dóminum nostrum.
Per quem hæc ómnia, Dómine, semper bona creas, sanctí ficas, viví ficas, bene dícis et præstas nobis.
Per Ip sum, et cum Ip so, et in Ip so, est tibi Deo Patri omnipoténti, in unitáte Spíritus Sancti, omnis honor, et glória.
Per ómnia sǽcula sæculórum.
℟. Amen.
Preparatio Communionis
Orémus: Præcéptis salutáribus móniti, et divína institutióne formáti audémus dícere:
Pater noster, qui es in cælis. Sanctificétur nomen tuum. Advéniat regnum tuum. Fiat volúntas tua, sicut in cælo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie. Et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris. Et ne nos indúcas in tentatiónem:
℟. Sed líbera nos a malo.
S. Amen.
Líbera nos, quǽsumus, Dómine, ab ómnibus malis, prætéritis, præséntibus et futúris: et intercedénte beáta et gloriósa semper Vírgine Dei Genetríce María, cum beátis Apóstolis tuis Petro et Paulo, atque Andréa, et ómnibus Sanctis, da propítius pacem in diébus nostris: ut, ope misericórdiæ tuæ adiúti, et a peccáto simus semper líberi et ab omni perturbatióne secúri.
Per eúndem Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum.
Qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus.
℣. Per ómnia sǽcula sæculórum.
℟. Amen.
Pax Dómini sit semper vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
Hæc commíxtio, et consecrátio Córporis et Sánguinis Dómini nostri Iesu Christi, fiat accipiéntibus nobis in vitam ætérnam. Amen.
Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi: miserére nobis.
Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi: miserére nobis.
Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi: dona nobis pacem.
Dómine Iesu Christe, qui dixísti Apóstolis tuis: Pacem relínquo vobis, pacem meam do vobis: ne respícias peccáta mea, sed fidem Ecclésiæ tuæ; eámque secúndum voluntátem tuam pacificáre et coadunáre dignéris: Qui vivis et regnas Deus per ómnia sǽcula sæculórum. Amen.
Dómine Iesu Christe, Fili Dei vivi, qui ex voluntáte Patris, cooperánte Spíritu Sancto, per mortem tuam mundum vivificásti: líbera me per hoc sacrosánctum Corpus et Sánguinem tuum ab ómnibus iniquitátibus meis, et univérsis malis: et fac me tuis semper inhærére mandátis, et a te numquam separári permíttas: Qui cum eódem Deo Patre et Spíritu Sancto vivis et regnas Deus in sǽcula sæculórum. Amen.
Percéptio Córporis tui, Dómine Iesu Christe, quod ego indígnus súmere præsúmo, non mihi provéniat in iudícium et condemnatiónem: sed pro tua pietáte prosit mihi ad tutaméntum mentis et córporis, et ad medélam percipiéndam: Qui vivis et regnas cum Deo Patre in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum. Amen.
Panem cæléstem accípiam, et nomen Dómini invocábo.
℣. Dómine, non sum dignus, ut intres sub tectum meum: sed tantum dic verbo, et sanábitur ánima mea.
℣. Dómine, non sum dignus, ut intres sub tectum meum: sed tantum dic verbo, et sanábitur ánima mea.
℣. Dómine, non sum dignus, ut intres sub tectum meum: sed tantum dic verbo, et sanábitur ánima mea.
Corpus Dómini nostri Iesu Christi custódiat ánimam meam in vitam ætérnam. Amen.
Quid retríbuam Dómino pro ómnibus, quæ retríbuit mihi? Cálicem salutáris accípiam, et nomen Dómini invocábo. Laudans invocábo Dóminum, et ab inimícis meis salvus ero.
Sanguis Dómini nostri Iesu Christi custódiat ánimam meam in vitam ætérnam. Amen.
Communio

Quod ore súmpsimus, Dómine, pura mente capiámus: et de múnere temporáli fiat nobis remédium sempitérnum.
Corpus tuum, Dómine, quod sumpsi, et Sanguis, quem potávi, adhǽreat viscéribus meis: et præsta; ut in me non remáneat scélerum mácula, quem pura et sancta refecérunt sacraménta: Qui vivis et regnas in sǽcula sæculórum. Amen.
Communio
Luc 1:76
Tu, puer, Propheta Altíssimi vocaberis: præíbis enim ante fáciem Dómini paráre vias eius.
Postcommunio
S. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
Orémus.
Sumat Ecclésia tua, Deus, beáti Ioánnis Baptístæ generatióne lætítiam: per quem suæ regeneratiónis cognóvit auctórem, Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum:
Qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus per ómnia sǽcula sæculórum.
℟. Amen.
Conclusio
S. Dóminus vobíscum.
M. Et cum spíritu tuo.
℣. Ite, Missa est.
℟. Deo grátias.
Pláceat tibi, sancta Trínitas, obséquium servitútis meæ: et præsta; ut sacrifícium, quod óculis tuæ maiestátis indígnus óbtuli, tibi sit acceptábile, mihíque et ómnibus, pro quibus illud óbtuli, sit, te miseránte, propitiábile. Per Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Benedícat vos omnípotens Deus,
Pater, et Fílius, et Spíritus Sanctus.
℟. Amen.
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
℣. Inítium + sancti Evangélii secúndum Ioánnem.
℟. Glória tibi, Dómine.
Ioann. 1, 1-14
Iunctis manibus prosequitur:
In princípio erat Verbum, et Verbum erat apud Deum, et Deus erat Verbum. Hoc erat in princípio apud Deum. Omnia per ipsum facta sunt: et sine ipso factum est nihil, quod factum est: in ipso vita erat, et vita erat lux hóminum: et lux in ténebris lucet, et ténebræ eam non comprehendérunt.
Fuit homo missus a Deo, cui nomen erat Ioánnes. Hic venit in testimónium, ut testimónium perhibéret de lúmine, ut omnes créderent per illum. Non erat ille lux, sed ut testimónium perhibéret de lúmine.
Erat lux vera, quæ illúminat omnem hóminem veniéntem in hunc mundum. In mundo erat, et mundus per ipsum factus est, et mundus eum non cognóvit. In própria venit, et sui eum non recepérunt. Quotquot autem recepérunt eum, dedit eis potestátem fílios Dei fíeri, his, qui credunt in nómine eius: qui non ex sanguínibus, neque ex voluntáte carnis, neque ex voluntáte viri, sed ex Deo nati sunt. Genuflectit dicens: Et Verbum caro factum est, Et surgens prosequitur: et habitávit in nobis: et vídimus glóriam eius, glóriam quasi Unigéniti a Patre, plenum grátiæ et veritátis.
℟. Deo grátias.
Orationes Leonis XIII
S. Ave María, grátia plena, Dóminus tecum, benedícta tu in muliéribus et benedíctus fructus ventris tui, Iesus.
O. Sancta María, Mater Dei, ora pro nobis peccatóribus, nunc et in hora mortis nostræ. Amen.
S. Ave María, grátia plena, Dóminus tecum, benedícta tu in muliéribus et benedíctus fructus ventris tui, Iesus.
O. Sancta María, Mater Dei, ora pro nobis peccatóribus, nunc et in hora mortis nostræ. Amen.
S. Ave María, grátia plena, Dóminus tecum, benedícta tu in muliéribus et benedíctus fructus ventris tui, Iesus.
O. Sancta María, Mater Dei, ora pro nobis peccatóribus, nunc et in hora mortis nostræ. Amen.

O. Salve Regína, Mater misericórdiæ, vita, dulcédo, et spes nostra, salve. Ad te clamámus, éxsules fílii Evæ. Ad te suspirámus geméntes et flentes in hac lacrymárum valle. Eia ergo, Advocáta nostra, illos tuos misericórdes óculos ad nos convérte. Et Iesum, benedíctum fructum ventris tui, nobis, post hoc exílium, osténde. O clemens, o pia, o dulcis Virgo Mária.
S. Ora pro nobis, sancta Dei Génitrix.
O. Ut digni efficiámur promissiónibus Christi.

S. Orémus. Deus, refúgium nostrum et virtus, pópulum ad te clamántem propítius réspice; et intercedénte gloriósa, et immaculáta Vírgine Dei Genitríce María, cum beáto Ioseph, eius Sponso, ac beatis Apóstolis tuis Petro et Paulo, et ómnibus Sanctis, quas pro conversióne peccatórum, pro libertáte et exaltatióne sanctæ Matris Ecclésiæ, preces effúndimus, miséricors et benígnus exáudi. Per eúndem Christum Dóminum nostrum. Amen.

O. Sancte Míchaël Archángele, defénde nos in prǽlio; contra nequítiam et insídias diáboli esto præsídium. Imperet illi Deus, súpplices deprecámur: tuque, Princeps milítiæ Cæléstis, sátanam aliósque spíritus malígnos, qui ad perditiónem animárum pervagántur in mundo, divína virtúte in inférnum detrúde. Amen.

S. Cor Iesu sacratíssimum.
O. Miserére nobis.
S. Cor Iesu sacratíssimum.
O. Miserére nobis.
S. Cor Iesu sacratíssimum.
O. Miserére nobis.

2026-06-23

LITURGIA DEL DIA MAS LARGO EN SAN ISAAC CATEDRAL DE PETERSBURGO

 https://www.youtube.com/live/CwPMmKznzxM?si=IrECzqFsEUcWB8_B

 

SEÑOR SAN JUAN QUE VIVA LA DANZA Y LOS QUE EN ELLA ESTÁN

 

NOCHE DE SAN JUAN EN  SAN PEDRO MANRIQUE

Escuchaba los cantos ataruxos

En la Soria pura cabeza de Extremadura

Pálpito de la vieja Iberia

Tierras altas

Las mozas iban a coger la flor del agua

Y España estallaba en hogueras rampantes

Recuerdo aquella de san Pedro Manrique

Los hombres pisando brasas

Con sus amantes a las costillas

Y no se quemaban

Cruzando la hoguera de san Juan a pie enjuto

Rito ancestral

Divinidades antiguas

Las estrellas asomadas al firmamento

Guardaban silencio, admiradas.

Había bebido yo vino de Cariñena

Y al husmo de los efluvios del traguillo

Mi alma rezumaba añoranzas

Por la inglesa a la que amé

Honraban todos los dioses

A la divinidad suprema, Baco.

Venus se escondía en el bosque

De laureles guardando distancias

pero vendría al cabo con las luces de la amanecida y el canto de la alondra.

Las xanas de internet

Bailaban en el corro

La danza sagrada

Y un gnomo decía

Baila, amor mío,  que la piedra sin agua

No aguza en la fragua

Mi minicooper subía y bajaba

Las cuestas de la serranía a toda velocidad

Ay ¿Suzanne, donde andarás?

Amor perdido no vuelve más

Apagose el fuego sagrado

Y en esta hoguera no hay que quemar

Pero salió el reportaje de la pisada del fuego

En la fiesta del sol triunfal

Aquella lejana noche mágica

Del gran  señor San Juan

  NOCHE DE SAN JUAN


Estruendo de danzas y canciones

En la aldea

El trébole, el mastranzo, la verbena

Risas entre la hierba

¿Cuándo el amor vendrá

Qué galán de amores

Mi cintura ceñirá?

Puse la clara de huevo en mi ventana

Y al día siguiente

aparecerá

Señor san Juan

Que viva la danza

Y los que en ellas están

Ecos perdurables 

De mi mocedad asturiana

A coger el trebole

El trébole

La noche de san Juan

Ancestrales tonadas

Música resonando triste

Sobre los campos en flor

Crepitan

En la parva

Los leños del bosque

Se escucha

El último ijuju

Luego canta

La alondra

Después

El ruiseñor

El árbol se vuelve ceniza

la flor erguida doblase por la calor

mustias esperanzas del sueño que pasó

Y mi Asturias 

Es toda ella

Perpetua brasa

De langores

Ya en la foguera

No hay que quemar

Señor San Juan

Amanece

viva la danza y cuanros en ella están

a cofer el trebole

la noche de san Xuan

La noche más corta del año

Que pasa deprisa

Como la vida misma

Dentro de seis meses, navidad

2026-06-22

Bien por Arabia Saudita perdieron con elegancia. En la mesa y en el juego se conoce al caballero

 LAMINE YAMAL UN EJEMPLO PARA LA JUVENTUD GESTO ENCOMIABLE 

 

En el encuentro España Arabia Saudita hubo un gesto que me impresionó el joven  Lamine Yamal después de marcar gol se prosternó y besó la tierra dando gracias a Alá. Algo muy edificante para la nueva juventud que nos asegura que Dios está arriba y no nos deja de su mano. El gesto me habla de la importancia que tuvo el islam en España durante ocho siglos y no digo más. 

 Por lo demás, quiero felicitar al equipo de Arabia Saudí que perdieron deportivamente. Fair play. Juego limpio

No hubo faltas, ni juego sucio ni agresiones. Dios bendiga a ese gran país

GALLO BLANCO GALLO NEGRO

 https://youtu.be/eFoVIOE_EXw?si=VJQr9uoajFyK6vbE

2026-06-21

MARIANO 1,85 SOBRE VASCOS

 https://youtu.be/oz93j4_X7LQ?si=b9C1HGKsjYBoPHQl

ARABIA SAUDI VERSUS ESPAÑA QUE GANE EL MEJOR. GREETINGS AL GRAN PUEBLO SAUDI. PERO ME HA SORPRENDIDO EL GRAN JUEGODE JAPÓN

dia de los enamorados

 https://youtu.be/-AaIA8EiMSM?si=lSkaVRrT6jCyDCX-

 ¿ESTÁ NUESTRO DESTINO ESCRITO EN LAS ESTRELLAS?

 

ACABO de cumplir los 82 y hay incógnitas que me enardecen, entristecen y entusiasmas. Miro hacia atrás sin ira como aquella noche en un pueblo de la paramera turolense, el de mayor altitud de la península ibérica, Manzanera, a casi dos mil metros sobre el nivel del mal.

 Me asomé al balcón y estuve un buen rato contemplando los astros filantes.

Era una bella noche de agosto y las lágrimas de san Lorenzo se derrumbaban sobre las cornisas del firmamento.

Venus y Júpiter jugaban a la taba. Más allá Saturno con su cordón de los flagelados. La luna lunita clara me miraba.

La luz del plenilunio bañaba la tierra de sombras y luces misteriosas. ¿Está mi destino escrito en las estrellas? Yo me preguntaba.

Preguntas sin respuesta.

Nunca creí en la astrología judiciaria porque en mis estudios de teología una de las tesis de santo Tomás declara que los astros mueven e inclinan pero jamás determinan porque esa manera de proceder atentaría contra las cláusulas del libre albedrío y el  principio que dice que la voluntad humana es sacrosanta.

Sin embargo, en el aula de Física don Chespi un canónigo tan sabio como desaliñado que creía no solo en los astros sino el poderío del vino (un profeso de fray Jarro) nos demostraba cómo los imanes guardan los secretos de la ley de la gravedad. Se atraen los cuerpos celestes.

Indiscutible. Abramos el libro de los horóscopos y estudiemos el comportamiento de los signos zodiacales.

 Los nacidos bajo el signo de Aries llegan al mundo investidos de la fuerza del carnero. Los géminis, dobles caras, inclinados al arte y al amor.

Soy cristiano pero dejando mis creencias sacerdotales a un lado no puedo por menos de quedar fascinados ante los dioscuros romanos un santo tutelar para cada necesidad. La devoción de un  dios o una diosa a quien suplicar.

 Sí. Sigo yo quemando incienso en los altares de Minerva. Ormuz y Ahriman ─van ganando la partida al dios judaico─ de los persas maniqueos prescriben la conducta de la vida humana, son dioses humanos a diferencia de Yahvé un dios terrible que atruena en el Sinaí.

Sin misterios eleusinos no hay religión viable.

Nadie ha visto a Dios por lo tanto nadie puede tener la exclusiva del mismo. Alá es grande desde luego, Adonai tronitonante y exclusivo un dios a medida de sus elegidos y los cristianos adoramos a un Mesías que murió en una cruz, el suplicio inferido por Roma a los esclavos.

La vida es bella, tan bella cual misteriosa pero ¿está nuestro destino brillando en un lucero? No sé. Amémonos los unos a los otros. Es lo perfecto

 

domingo, 21 de junio de 2026

2026-06-19

AGUA BIEN ESCASO EN LOS ARDIENTES VERANOS

 agua que se quema el rio

 

 

 

este blog defiende la unidad de España y a su cultura

 

 

 

 

DE TRASVASES Y OTRAS VAINAS. PERO EL EBRO ES EL RÍO PADRE DE ESPAÑA

 

 

 

 

 

 

 

 

Antonio Parra

 

 

 

 

 

 

 

 

Agua que se quema el río y cosas veredes. Los desgobiernos y despropósitos nacionalistas de esta plutocracia que está derivando en Putocracia y no hay que ver más los programas de la tele en las veladas aburridas que aquí unos pocos deciden el destino de las muchedumbres controladas por el voto y la bota de la ley de Hont, le quieren meter mano al Ebro. Esta es una de las primeras cosas que se estudia en poliorcética. Lo primero que hay que hacer cuando se asedia una plaza es cerrar la canilla y cortar el agua. El Guadalquivir por ejemplo fue desviado, cuenta un cronista, de su curso por Leovigildo cuando asediaba a Córdoba defendida por su hijo Hermengildo. Almanzor talaba campiñas y quemaba la mies pero los cristianos que tampoco eran mancos controlaban el flujo de las grandes acometidas. Así Alfonso secó las fauces del Tajo. La guerra del agua es vieja como el mundo. Era una táctica estratégica practicada por los cartagineses de Aníbal y por los romanos. Ahora el Ebro agua que se quema el río agua para Barcelona, un capricho de los nacionalistas catalinos, los españoles a pagar la obra y ellos el beneficio, cuando vienen a Madrid nunca hablan en catalán puede hacer una revirada de su curso natural. Obras y desvíos. Pero cuidado el río Ebro es el río padre de España a la cual entre unos y otros están desmembrando. Ebro. Iber. Y dice el refrán que Segre, Arga, Gallego, Zadorra, Nela y Aragón hacen al Ebro un río mayor. Es el río padre. El más caudaloso de España. Recordemos aquellos nombres que aprendimos en las lecciones de geografía en la infancia. El Ebro nace en Peña Labra y desemboca en Amposta por Tarragona. Su curso se prolonga 927 km bajo la mirada de las crestas nevadas del Pirineo. Padre de España. Ay si Gracián levantase la cabeza. Caudal libérrimo que pasa cruza españolísimo por las barras aragonesas y que ahora quieren los pruritos nacionalistas catalanes convertir en cuatricolores. Se hace grande y gana empaque en Miranda y al cruzar por Zaragoza a la Pilarica le canta una jota. Nadie ha escrito mejor sobre este tema que Pedro de Lorenzo aquel falangista placentín al que los avatares hicieron monárquico y terminó engalanando el ABC –ay aquel ABC de don Torcuato ¿adónde fuiste a parar?- en una obra cumbre que se llama Viaje a los ríos de España siguiendo los indicios de la Crónica General del Rey Sabio que llama a España “tierra de bienes favorecida y de gracias naturales bien abastada”. Ebro es río padre de España. Y madre de Aragón a libre Aragón, comentaba Gracián. No entiendo mucho esto de los trasvases. Me huelen a chamusquina pero muchos políticos y politicastros y crestas coronadas (muchos cetros derribó la ira) de la punta al pomo son unos tanarras. Los catalanes quieren volver a sacarnos los cuartos y cabe recordarles que si beben agua todavía en Barcelona lo poco que queda el chorrillo se lo deben a los pantanos de Franco. Pero claro aquella infraestructura era para un país de poco más de treinta millones de personas y hoy en las grandes megapolis del mundo entre las cuales se encuentra la capital del principado con sus casi diez millones de habitantes se está acabando lo que se daba. Se agota el surtidor. Agua que se quema el río. Guerra del agua. Aquí podemos reventar todos como el lagarto de Jaén pero uno está preparado de antemano. Me crie en un pueblo donde aun no habían hecho la traída. Si te daba un apretón había que ir a obrar a la cuadra, y de lavarse, en la palangana y vas que chutas, grifos no había. Soy de la generación que llegó la primera al bidet y al inodoro porque antes no había papel higiénico en España y las mozas se limpiaban el culo y lo otro con una teja Y mi tía Paulina me ponía en la mano un botijo:

 

 

 

 

 

-Venga, Antoñito, a por agua.

 

 

 

 

 

Estuve yendo y viniendo a la Fuente Colorada y Uy dios mío que chorro manaba en aquellos tiempos. Tenía que echar tres o cuatro viajes  con el botijo o la cántara a cuestas pero poco importaba. El sitio era agradable. Las mozas enamoradas pelaban la pava con sus pretendientes y de paso llenaban el cántaro. Yo me conformaba con mi botijo. Humilde e inocente niño me era yo. Hoy aquel lugar es un asperizo. Ya la fuente no mana. Y no es que haya venido Almanzor a sitiar el pueblo. Que va. Es la avaricia de los aldeanos que han perforado el somo con taladros kilométricos para chupar H2O para su remolacha y venga líquido elemento. La avaricia rompe el saco y no les tengo ninguna lastima a los de Fuentesoto, buen pueblo pero muy mala gente. ¿Que tienen sed? Pues que se aguanten. Que los acuíferos no son inagotables. Tiempos vienen de vacas flacas y dicen los asturianos: “ficistela en Pajares, pagastela en Campomanes”. Es el pueblo de abajo. Y en España los de arriba y los de abajo siempre anduvimos a cantazos empuñando el bichero o el garrote para deslomarle las costillas al prójimo. Agua que se quema el río. Convite de catalanes y dicen los cursis que el agua es un bien escaso. Eso ya lo sabíamos. ¡No te jode!

 

 

 

 Publicado por  la catuxia     en  19:11       

 AGATHA CHRISTIE

 

 

 

De modo y manera que doña Ágata que en paz descasen no se escapó al Yorkshire con un cabo de regulares o con un lancero escocés mejor dicho cuando las aguas fluviales de su matrimonio se salieron de madre y amenazaron desbordarse. La estuvieron buscando los bomberos por las riberas del Río Ouse donde por cierto se había ahogado aguas abajo otra escritora famosa mejor pero sin tanto éxito Virginia Wolf. Y nada. Los bobbis encontraron su automóvil un pavu-pavu de los años veinte y pensaron que la desaparición fue un suicidio. Un caso parecido al de May la niña inglesa pero sin crimen ritual. Ya desde entonces empezó a brillar doña Ágata por sus magistrales coartadas. Yo me la encontré una vez en un hotel de Doncaster atacando unas lonchas de beicon y varias tostadas de te con mantequilla. Era un comedor solitario y allí estaba la escritora de incógnito. La reconocí y tuvimos una conversación casual de punta a punta de la sala. Por entonces estaba  sorda como una tapia y me preguntó:

 

-         Are you having beef?

 

Que si me estaba tomando un bife y le dije no señora y entonces no pusimos a hablar del tiempo. Que era lo más educado y pulido.

 

-Shocking, isnt?

 

-Of course, Madam but what do you expect? It is nearly Christmas.

 

Los ingleses no tienen clima. Sólo “weather”(el tiempo) y mucho llovía en Inglaterra por aquellas calendas del sesenta. Y allí estaba doña Ágata en un hotel de provincias atacando unas lonchas de jamón y pensando en el próximo plot de su novela con su cara alargada algo caballuna su cuerpo grande y artrítico y las piernas hinchadas. Su cabeza era una máquina de crear situaciones y argumentos Una pena que me hubiera dejado la Pentax en casa. Así que se había fugado a Canarias.  Tenerife tierra de sol según el lema rezaba. Vaya. Vaya. Malahaya el caballero que sin espuelas cabalga. Maldigo al periodista que en un momento dado no porte su cámara. En cualquier momento puede saltar la liebre y hay que dar testimonio. Le pudiera haber robado unas fotos, inventarme una entrevista, embolsarme unos buenos duros. Entonces uno se dedicaba al trato del reportaje y del freelance. En una suerte de aquí te pillo aquí te mato. Hoy eso sería imposible,

 

 Tampoco decían de los ingleses que tenían o tenían mujeres. Sólo botellas de agua caliente. Ahora parece haber cambiado la cosa con esto de la sex revolución. Aun no había cambio climático. Le pedí una entrevista pero me remitió a su secretario. Escribí a su secretario pero recibí una respuesta negativa. La lady no hacía entrevistas. Una pena que no llevara  en aquel momento mi Pentax aquella mañana de niebla y de resaca. Hubiera obtenido una exclusiva.

 

 Era grande la doña con las piernas algo hinchadas y llevaba uno de esos sombreros horribles que se ponían entonces las viejas inglesas y un traje estampado con colores muy vivos. El aspecto era la de una señora de provincias que viaja a la feria de Scourborough a comer arenques, tomar las aguas y beber cerveza. El tono de su personalidad gris como sus novelas, solitaria y “elusiva”. Los que la conocían decían que la gustaba desaparecer de vez en cuando, perderse. ¿Y eso no nos pasa a todos? Se vino a Tenerife hace ahora justo ochenta años y los tinerfeños lo celebran y lo explotan. Hacen bien.

 

 Me parece de perlas. Pero antes se había dicho que la novelista desapareció víctima de una crisis de ansiedad o de amnesia. Esta noticia me ha hecho recordar cuando se murió hace 31 años y yo que estaba de corresponsal en Londres enhebrase una de esas crónicas de campanillas y hasta un cuñado mío Juanjo me felicitó. Todos se quedaron bocas y yo pasé por ser un gran entendido en Ágata Christi. Confieso y yo me acuso de que jamás he logrado terminar un libro suyo en toda mi vida pero habría que ponerle paños al pulpito e inflar un poquito el perro que a veces no viene del todo mal.

 

 Pues eso que ni me gustaba doña Águeda y ese francés Hercules Poirot me parece que se pasaba de listo. Se trata de un género que tuvo su auge. Dice Navas que son la de millones de libros vendidos pues por algo será que algo tendrá el agua cuando la bendicen. Gustos del franquismo y yo que soy muy admirador de Franco pero nada franquista y entonces se llevaba mucho lo de leer a Estefanía que a mi me parecía un tipo mucho más inteligente y con mayor carpintería narrativa que la inglesa y te marcabas una del oeste. Las chavalas agarraban una de “jovencitas” y viajaban en el metro sin alzar la vista sin soltar el libro en todo trayecto de Tetúan Portazgo.. De gustos no hay nada escrito.

 

 A todo lo más que llegué yo en el subgénero fue a Roberto Alcázar y Pedrín y a la familia de los Ulises en el TBO. Pero Ágata Christie me parecía demasiada complicada por la sencillez zarrapastrosa de los diálogos, los alibis y las coartadas, los presumos y presuntos – de sus novelas viene esa maldita palabra el presunto y todos somos presuntos desde entonces hablando un mal inglés y tradiuciendolo peor:

 

-Doctor Livingston, I presume- le dijo un un inglés a otro cuando ambos se encontraron en el corazón de África.

 

-Venga esos cinco. Choca la pala,

 

 Y las trampas para jugar a ver quien es el asesino. La vida es toda ella un thriller y un esperpento pero en ella estos dos son de otra manera. A Rafa García Serrano le gustaba mucho P:G Woodhouse. Era un novelista para zamparse una novela en un cuerpo de guardia por ejemplo. En la mili se leía mucha novela de la Christie y  las del Oeste editadas por Molino abundaban.

 

 Los cuarenta y los cincuenta fueron los deudores del folletón sicalíptico de los veinte y los treinta. Al gran Pedro Mata creo que la historia de la literatura no le ha hecho justicia pero las christies me repugnan por su excesivo artificio y contribuyeron a esparcir entre nosotros mentiras piadosas: eso de la flema británica [seguramente no han visto cabreado a un estibador de Liverpool como lo he visto yo], el rito del te, las noches de mniebla cuando dan las doce en un carillón de una parroquia de Westminter, el aire grío y poco entrañable. Usted puede ser el asesino. Todo muy deductivo. Me parecían una pérdida de tiempo estas entregas. Prefería sumergirme en Chejov. Los rusos conocedores del alma humana son mis verdaderos maestros. El papanatismo español también opta por los extranjeros. España en las ultimas dos generaciones ha producido grandes novelistas mucho mejores que los ingleses pero estos que son unos vivos nos venden hasta el rosario de nuestra madre y luego nos piden cuentas y es que el verde de la cerca de mi vecino debe de ser más verde que el de la mía.

 

. No sé esto del asesinato siempre fue un negocio. La explotación del morbo es algo que llevan muy adentro los  bimanos. En la novela policiaca hay que buscar un hilo conductor de una trama para descubrir quien es el matador, algo que no suele suceder casi nunca en la vida real. Sin embargo concedido: la gente de mayor reputación, los intelectuales de alto coturno buscan quizás en el thriller una válvula de escape. Un género muy amplio porque dentro del mismo se entallan lo detectivesco, el suspense, la novela policial lo que llaman los americanos “cops” y la novela negra. Muy difícil de ser diferenciado. No nos metamos en berenjenales ni en distingos.

 

 Dicen que es la mercadería literaria más solicitada en occidente. Pulp fiction. Son los libros que venden. El nudo gordiano de la seducción.

 

 La Christie está en deuda verdaderamente con Sherlock Holmes. Es una hija literaria de Conan Doyle. Resolver crímenes tuvieron ambos anutores por oficio. Visitar las morgues y los departamentos de vivisección. El club de detectives aficionados fue fundado en 1928 poco después de la misteriosa desaparición de doña Ágata. Crearé un nombre y me echaré a dormir. Su desaparición le dio la fama como en el caso de Maddi y luego vino todo rodado. El gran público desencajado con la búsqueda de la verdad y de la belleza lo que pide es pan y circo.

 

Y el lector morboso quiso saber cómo era aquella señora tan pudiunda y victoriana que se había fugado del hogar y había abandonado a su marido.  How shocking. Ahí se asientan los cimientos del thriller. Hasta el punto que hoy en día la violencia de género es un espectáculo ¿ con quien se fugó la señora Christie? En las noveles de intriga se refleja la vida como es no como debiera de ser. No tiene que haber intervención divina ni deus ex machina. Por eso viene bien este surtido a una época laica cuando Nietzsche había anunciado la muerte de dios. Cualquier fenómeno preternatural hay que descartarlo. No cabe la fuerza de la revelación sino la de la deducción lógica. El novelista tiene que adular un poco al lector haciéndole creer que es un tipo inteligente. En realidad esto es falso. Ágata Christie siempre consideraba que sus lectores no eran más que unos pobres diablos con poco que hacer pero que siga la bola. Y ha de tener mano izquierda para que éste le haga trabajar a su magín y deduzca. No hay que ser lo que se dice un lince.

 

 Tampoco tiene que haber sexo o palabras fuertes. A todos lo más que llegan los personajes de la christie es a apostrofar a Zeus o jurar por Jingo. Está visto. El lector no quiere complicaciones y sí muchos convencionalismos. Que no le fastidien la solución de sus crucigramas con resultados al dorso. Se me viene a la memoria una imagen que tengo transfija de la escritora  por haber escrito tanto acerca de ella auque no soportara ninguno de sus libros por parecerme soporíferos. El pelo blanco o teñido de grises perla. Una gargantilla. La vida modesta en una semi en Cornualles. Las horas tranquilas. La meticulosa disciplina del horario y de los ritos como el té y la lectura de las esquelas mortuorias de The Times en el sofá. El gato dormitando junto a la chimenea.

 

Entre las nueve y las once tres lingotazos de güisqui como la reina Madre. Había tardes en que caía la botella. Vida placentera y burguesa. Algo prieta de carnes, los ojos siempre bellos pero de vieja la piel se le volvió ajada y muy rugosa como es común entre las inglesas cuya lozana mocedad se agosta al doblar la esquina de los cuarenta. Cuestión de piel. Algo artrítica, puntillosa y superferolítica  y una señora muy pensada y con escaso sentido del humor que se tomaba su oficio muy en serio.

 

Escribía siempre a mano y tenía un secretario que le pasaba los trabajos a maquina. Ágata Christie era una aldeana de la Inglaterra feliz de la Merry old England tratando de conservar su ritmo de vida y su decencia en medio de los grandes traumáticos cambios que ha experimentado Gran Bretaña y el mundo a lo largo del pasado siglo. Las novelas de Ágata busines as usual.  La literatura de consumo. Llegó a hacer de los libros un producto de exportación que equilibraron la balanza de pagos en los difíciles tiempos del laborismo. No nos compliquemos demasiado la vida. Aquella señora era una inglesa muy lista