2026-08-19

 KRASNOFF COMPRENDER ES PERDONAR

Veinte años más tarde vuelvo a las páginas del general Krasnoff y su gran novela de la revolución de 1917, siete días que conmovieron al mundo. “Comprender es perdonar” y su segunda parte “Rusia Soviética” constituyen uno de los mejores libros que se escribieron en el siglo XX y su autor hoy descatalogado y casi olvidado debiera figurar en el cuadro de honor de los excelsos artistas de la narración en lengua rusa: Tolstoi, Chejov, Andreiev, Turguenev, Gorki, Pyshkin, Pasternak. El Dr. Zhivago es una pálida copia de esta enorme novela río psicológicamente caudalosa por el estudio de los caracteres, la mirada interior de las almas de los protagonistas en medio de la debacle: el zarista general Kuskov y sus desventuras al lado de la Guardia Blanca de Warangel que se pasa a los rojos, las marquesas se Petersburgo seducidas y violadas que mueren de sífilis, el hambre, los asesinatos, las torturas de la cheka, la destrucción de las catedrales y la profanación de los monasterios, Lenin víctima del trepanoma venéreo que le deparó la locura; La muerte Trotsky que puso por santo y seña del ejercito rojo la estrella de cinco puntas, monograma cabalístico que representa al diablo, la familia imperial fusilada por Abraham Yurovsky, comisario judío. La caída de los Romanov fue la catástrofe.
Krasnoff (un affaire Dreyfuss al revés yo acuso y culpó a los judíos como inductores e instigadores de aquel baño de sangre) es por ello que hic et nunc es un autor maldito. Contó la verdad. El soviet no solo pretendió el exterminio del imperio, además, intentó acabar con la Cruz. Las dos grandes obsesiones de la sinagoga son Rusia y España. Esta idea fija les llevó al desencadenamiento de las dos guerras civiles en ambos países. La segunda guerra mundial tuvo pot corolario tal empeño La religión ortodoxa es su manifestación más pura y primigenia de las enseñanzas evangélicas sin las excrecencias de la paganía romana.
A mí este libro me cambió la vida. Fue el primer jalón de una vía Dolorosa de incomprensiones, persecuciones desafectos y desarraigos que me hicieron sentirme exilado en mi propio país. España ha caído bajo las garras de la marranería.
La voz profética de este gran militar blanco que acusa a los judíos de responsables de la gran catástrofe: Sverdlok y Yurovsky asesinos del zar y toda su familia en la tahona de Ipatiev el rico mercader en Yekateringrado, Kerensky judío de raza y de nación fue el hombre de paja de la sinagoga menchevique, Lenin conducido al poder de la mano de los banqueros hebreos de Frankfurt y Ginebra, Trotsky fundador del ejercito rojo bajo los auspicios de la judería internacional. La otra la de los bolcheviques estaba bajo el dominio de un tal Berenstein Trotsky un marrano de origen alemán. Lenin entró en Rusia en un mercancías. Pagó el viaje el Cajal de Frankfurt y de Berlín.
La voz de Krasnoff resuena en mi memoria cuando observo que el caos del Kommitern vuelve a repetirse en la España de 2018. un tullido y un tipo de cara desagradable y con coletas controla la oposición. En el gobierno se sienta un “putzshista” con un gabinete ministerial en el que figura una jueza antimilitarista Margarita Robles la chica de los papos caídos y en justicia rige un señor/ señora que en la jura del cargo “manda besos a su marido” y hace flamear la bandera arco iris del poder homo. ¿No es esta la estrategia del contubernio? ¿Son cosas de la extrema derecha y de los fachas? En la leal oposición quieren elegir a una chica que sufragó el auge catalanista la Sáenz de Santamaría poco más de medio metro de altura que se pega por la plaza con Loli la manchega. Resuenan las carcajadas de Israel por todo el hemiciclo como otrora hace cien años resonaron en la duma y en la rada. Los judíos en su forma de proceder buscan el desorden la confusión y la paradoja. Su lema es cuanto peor, mejor, a río revuelto ganancia de pescadores. Impera el desbarajuste del manicomio. Medran en las chaquetas vueltas del revés. Van por el mundo con las botas torcidas y este orgullo iconoclasta les hace crecer.
La única lógica es la de los orates que claman y espichan desde las tertulias sus tautologías y retruécanos con latiguillos como dicho esto y remoquetes de adjetivaciones puntuales y sostenibles con que se ganan la vida y chupan cámara, se hacen cámaras delante de todos nosotros los muy guarros y se entregan a desmesuras convencionales. Hay que hacer un calvo al oyente, al televidente y al pobre lector estos profanadores del idioma castellano. Se ríen de nosotros, lo suyo es la mofa. Krasnoff me recluyó en mi celda y desde allí rugí cual león pero para mis enemigos las feroces llamadas de atención se convirtieron en balidos y todos se reían de mí. Ahorqué los hábitos, quemé las filacterias, renuncie por amor a la verdad a una brillante carrera de propagandista y de escritor. Todos pensaban que yo era un hombre ridículo remando contra corriente y haciendo el ridículo. Pero sentí un orgullo al lanzarme al vacío desde la Roca Tarpeya de mi gran presentimiento. Así no renuncié a mis convicciones políticas ni a la rosa de los vientos con la que aprendí a navegar en medio de un mar alborotado. Ha soplado desde el 75 viento de bolina. Rusia me hizo recuperar la fe en Xto. El catolicismo en el que me eduqué gime prisionero bajo el yugo del sanedrín. Nos vienen de Roma insulsas encíclicas. Mucha iglesia muchos cánones y poco Cristo. Ya explique el busilis de tan intrincado fenómeno en mi “Rusia el molde de un enigma”, “666” y “La hora occidua del coronel Gomezov”. Estos textos me colocaron en el perfil de la vigilancia de la Casa de la Cuesta penetrada por los sabuesos del Mossad. Son las cartas pastorales ucases buenistas, dictámenes de ese obispo bonaerense que por lo que ha trascendido prefiere los capítulos del Talmud a los textos evangélicos. Este libro, insisto, me abrió los ojos. Entendí las razones por las cuales se pretende convertir al holocausto, un acto de propaganda, en un dogma de fe. ¿Acaso para lavar la culpa de los veinte mil popes asesinados durante la revolución soviética, de los treinta millones de rusos que perecieron en la guerra patria, los quince millones de alemanes y otros tantos americanos ingleses e italianos?
No se puede pasar página tan fácilmente. Los hechos son tercos sustancialmente inamovibles. Es más este escritor ruso me enseñó a no odiar a los israelitas con su gran frase perdonar citando una parábola de Jesús. “No quiero la condena del malvado. Quiero que el pecador se salve”. El tiempo cura todas las heridas y pone a cada uno en su sitio. Los grandes adalides de la revolución rusa (Beria, Zinoviev, Trotsky) fueron victimas de las purgas tras la revolución de los doctores en los años 50 que desencadenó las grandes persecuciones antisemitas. Fueron víctimas de su propio veneno. Dios castiga sin piedra ni palo y José Stalin pasaría a ser un nombre maldito para Israel más pernicioso que Hitler. Agente de las deportaciones masivas y el inventor del gulag. Los que profesamos la religión del amor y del perdón no podemos entregarnos a progroms intelectuales pero ello no obsta para poner en situación negro sobre blanco los hechos constantes y sonantes. Crime does not pay, dicen los ingleses. Tal vez sea verdad que no comprende matar. Y ello nos obliga a decir que los judíos tal vez hayan conseguido la victoria pero han ganado sólo aparentemente.
Krasnoff demuestra a través del sufrimiento de sus personajes ▬ la violación múltiple de Natacha la esposa del héroe el general de húsares Igor Ivanovivh Kuskov es un pasaje crudérrimo de la novela que nos acerca por su acendarda espiritualidad al modo cómo las primera cristianas en el circo de Roma recibían la palma del martirio ▬ que un día se hará justicia.
En nombre de la fraternidad la igualdad y la libertad se rompen los diques de los bajos instintos. Proliferan los partidos políticos la sopa de letras, el guirigay infame. Suprimida la palabra patria, lo importante es la democracia pero ¿qué es la democracia? Como no hay zar, tampoco Dios, todo es posible. Yodo permitido.
Hay que conquistar el poder por etapas y entre tanto los antiguos coroneles del regimiento Preobrayensky piden limosna a las puertas de las iglesias de Petersburgo. La población pasa hambre y vive hacinada en los antiguos pisos señoriales con derecho a cocina.
En virtud del tratado de paz Brest-Litwosk, Rusia se rinde al káiser. Los amos de Moscú y de Petrogrado se llaman Apfelbaum y Levi, son askenazis alemanes que rusifican sus nombres así Gutnachrichten pasa a ser Blagoviechenski. Todo el poder para el soviet todo el poder para los judíos. Que no tienen patria son mundialistas y van por la vida manejando tres o cuatro pasaportes. Por las calles de Moscú sueltan a una manada de violadores del Caúcaso (la estrategia parece repetirse en Madrid 2018) los periódicos y las radios taladran nuestras meninges con la machaconería habitual sobre el arribo de emigrantes, el alzamiento catalán, asesinatos domésticos. Ya no hay familia, los hijos pertenecen al estado. Se profesa el amor libre y la eutanasia. En la Moncloa un Soviet Supremo de cuño norteamericano ríete de los moscovitas vienen protegidos del gran capitalismo. Ostentan el poder. Aunque vayan descamisados y usen coleta. Le gusta vivir bien. En el fondo son unos señoritos burgueses se disfrazan de lobo feroz pero son solo caperucita roja
Los levitas cantan y bailan festejando su sabat. Tenéis que andar listos. Preparados para el aquelarre. Ahora es la nuestra.
Colocan letreros sacrílegos en el cancel de las catedrales. Degradación sin límites. En las noches de Madrid las estrellas parecen más lejanas que nunca como si a los astros les diera quemazón iluminar madrugadas de alcohol, de orgía y de sangre. Estamos a las puertas de un mundo que se proclama libre aunque en verdad estamos todos encadenados que se agazapada ras las parrafadas de los abstrusos y concienzudos editoriales del New York Times. Que imitan nuestros tertulianos de la telebasura.
Sin embargo, hay que vivir la vida, ser modernos, romper con el pasado, estar al día. Escuchar el canto de las sirenas con sus voces musicales en las oscuridades plateadas darle al vino y a la cocaína. Al diablo la unidad de la patria Rusia era una desde Kalish a Vladivostok y desde Tornea en la frontera sueca hasta Erzerum en el Caúcaso. España de mar a mar abarcaba desde Finisterre al cabo de Rosas y desde el Machichaco hasta Tarifa. Nuestra mapa va a quedar despedazado en retales bajo la bandera de las autonomías.
¿Y qué me importa a mí dijo Valdivieso en nuestra reunión anual que se separe Cataluña yo soy el presidente de la republica de mi casa? Era el más listo de la clase pero nos salió rana el hijo del Cabo de Vegafría al que uno llamaban Sandalio y otos zapatones. Sandio de toda la vida. Los más listos de la clase luego resultaron los más torpes. Serían unos fracasados. Irán por el mundo con las orejas de burro.
El análisis del general zarista aplicable a la Rusia de 1818 ser fiable a la España de 2018 en trance de disgregación. Comprender es perdonar pero hay crímenes que no se pueden entender ni perdonar.
¿Qué es Europa? Un frenesí. Krasnoff recuerda cómo Inglaterra dejó a Rusia en la estacada. Se negó a acoger a la familia imperial todos ellos parientes de Queen Victoria. Es más secundó el gobierno de su majestad a los bolcheviques letones estonios y lituanos contra las tropas de Wrangel. Perfidia inglesa.
Esas republicas bálticas no son sino un patatar a las puertas de San Petersburgo pero cobraron una singular importancia estratégica durante la revolución rusa.
La judía Merkel tambien apoya la independencia de Cataluña mientras Londres y Paris la reprueban con la boca pequeña. En esas estamos. Por lo demás, conviene advertir que novela épica del general ruso alianza cotas de grandeza sólo superadas por la Eneida y la Iliada. Atisbos geniales descripciones incomparables de la estepa y del carácter de los rusos a los que se nota que son rusos por el mirar. Tal vez las mujeres y los hombres que describe no se consigan entender sino bajo el prisma de una purificación romántica. Pinta un retablo de gentes enfrentados a su destino en medio del caos y del sufrimiento.
Et lux in tenebris lucet et tenebrae eam non comprehenderunt y la luz resplandece en la oscuridad y las tinieblas no pudieron apagarla. Esta oración del último evangelio de San Juan es la idea motriz con que el autor pretende aclarar el misterio de tanto desconsuelo. Dios no habló aquella noche. El silencio de Dios en Rusia el año 18 bañó el mundo de congoja.
Rusia empero resucitará de hecho ya parece haber resucitado.
La vox profética de este brillante literato parece redactar en traje de gala de oficial de la guardia vestido de dolman con un sable sobre su guerrera y luciendo la coraza de alabardero a lomos de un brioso corcel resuena por todos los ámbitos. Es un grito de advertencia. ¡Alerta centinelas!

No comments yet

Be the first to comment.

2026-08-16

OLE TUS COJONES CORONEL EL ENEMIGO NUESTRO ES EL SIONISMO Y LOS QUE LO DEFIENDEN SON UNOS TGRAIDORES

 https://www.youtube.com/live/MX-Yy_E6c-8?si=UigL4-g8XDafAxp8

SAN ROQUE PEREGRINO Y CONFESOR

 Dominica XII Post Pentecosten III. Augusti ~ Semiduplex Dominica minor

Commemoratio: Secunda die infra Octavam Assumptionis B.M.V.

Sancta Missa Tridentine - 1570

CompareDivinum Officium      OrdoKalendariumOptions

Ante Missam
Incipit
In nómine Patris, et Fílii, et Spíritus Sancti. Amen.
S. Introíbo ad altáre Dei.
M. Ad Deum, qui lætíficat juventútem meam.
S. Júdica me, Deus, et discérne causam meam de gente non sancta: ab hómine iníquo et dolóso érue me.
M. Quia tu es, Deus, fortitúdo mea: quare me repulísti, et quare tristis incédo, dum afflígit me inimícus?
S. Emítte lucem tuam et veritátem tuam: ipsa me deduxérunt, et adduxérunt in montem sanctum tuum et in tabernácula tua.
M. Et introíbo ad altáre Dei: ad Deum, qui lætíficat juventútem meam.
S. Confitébor tibi in cíthara, Deus, Deus meus: quare tristis es, ánima mea, et quare contúrbas me?
M. Spera in Deo, quóniam adhuc confitébor illi: salutáre vultus mei, et Deus meus.
S. Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto.
M. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: et in sǽcula sæculórum. Amen.
S. Introíbo ad altáre Dei.
M. Ad Deum, qui lætíficat juventútem meam.
℣. Adjutórium nostrum in nómine Dómini.
℟. Qui fecit cælum et terram.
Confíteor Deo omnipoténti, beátæ Maríæ semper Vírgini, beáto Michaéli Archángelo, beáto Joánni Baptístæ, sanctis Apóstolis Petro et Paulo, ómnibus Sanctis, et vobis, fratres: quia peccávi nimis cogitatióne, verbo et ópere: mea culpa, mea culpa, mea máxima culpa. Ideo precor beátam Maríam semper Vírginem, beátum Michaélem Archángelum, beátum Joánnem Baptístam, sanctos Apóstolos Petrum et Paulum, omnes Sanctos, et vos, fratres, oráre pro me ad Dóminum, Deum nostrum.
M. Misereátur tui omnípotens Deus, et, dimíssis peccátis tuis, perdúcat te ad vitam ætérnam.
S. Amen.
M. Confíteor Deo omnipoténti, beátæ Maríæ semper Vírgini, beáto Michaéli Archángelo, beáto Joánni Baptístæ, sanctis Apóstolis Petro et Paulo, ómnibus Sanctis, et tibi, pater: quia peccávi nimis cogitatióne, verbo et ópere: mea culpa, mea culpa, mea máxima culpa. Ideo precor beátam Maríam semper Vírginem, beátum Michaélem Archángelum, beátum Joánnem Baptístam, sanctos Apóstolos Petrum et Paulum, omnes Sanctos, et te, pater, oráre pro me ad Dóminum, Deum nostrum.
S. Misereátur vestri omnípotens Deus, et, dimíssis peccátis vestris, perdúcat vos ad vitam ætérnam.
℟. Amen.
S. Indulgéntiam, absolutiónem et remissiónem peccatórum nostrórum tríbuat nobis omnípotens et miséricors Dóminus.
℟. Amen.
℣. Deus, tu convérsus vivificábis nos.
℟. Et plebs tua lætábitur in te.
℣. Osténde nobis, Dómine, misericórdiam tuam.
℟. Et salutáre tuum da nobis.
℣. Dómine, exáudi oratiónem meam.
℟. Et clamor meus ad te véniat.
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
Orémus,
Aufer a nobis, quǽsumus, Dómine, iniquitátes nostras: ut ad Sancta sanctórum puris mereámur méntibus introíre. Per Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Orámus te, Dómine, per mérita Sanctórum tuórum, quorum relíquiæ hic sunt, et ómnium Sanctórum: ut indulgére dignéris ómnia peccáta mea. Amen.
Introitus
Ps 69:2-3
Deus, in adjutórium meum inténde: Dómine, ad adjuvándum me festína: confundántur et revereántur inimíci mei, qui quærunt ánimam meam.
Ps 69:4
Avertántur retrórsum et erubéscant: qui cógitant mihi mala.
℣. Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Deus, in adjutórium meum inténde: Dómine, ad adjuvándum me festína: confundántur et revereántur inimíci mei, qui quærunt ánimam meam.
Kyrie
S. Kýrie, eléison.
M. Kýrie, eléison.
S. Kýrie, eléison.
M. Christe, eléison.
S. Christe, eléison.
M. Christe, eléison.
S. Kýrie, eléison.
M. Kýrie, eléison.
S. Kýrie, eléison.
Gloria
Glória in excélsis Deo. Et in terra pax homínibus bonæ voluntátis. Laudámus te. Benedícimus te. Adorámus te. Glorificámus te. Grátias ágimus tibi propter magnam glóriam tuam. Dómine Deus, Rex cæléstis, Deus Pater omnípotens. Dómine Fili unigénite, Jesu Christe. Dómine Deus, Agnus Dei, Fílius Patris. Qui tollis peccáta mundi, miserére nobis. Qui tollis peccáta mundi, súscipe deprecatiónem nostram. Qui sedes ad déxteram Patris, miserére nobis. Quóniam tu solus Sanctus. Tu solus Dóminus. Tu solus Altíssimus, Jesu Christe. Cum Sancto Spíritu in glória Dei Patris. Amen.
Oratio
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
Orémus.
Omnípotens et miséricors Deus, de cujus múnere venit, ut tibi a fidélibus tuis digne et laudabíliter serviátur: tríbue, quǽsumus, nobis; ut ad promissiónes tuas sine offensióne currámus.
Per Dóminum nostrum Jesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
℟. Amen.

Orémus.
Commemoratio Secunda die infra Octavam Assumptionis B.M.V.
Famulórum tuórum, quǽsumus, Dómine, delíctis ignósce: ut, qui tibi placére de áctibus nostris non valémus; Genitrícis Fílii tui, Dómini nostri, intercessióne salvémur:
Commemoratio Septima die infra Octavam S. Laurentii Martyris
Da nobis, quǽsumus, omnípotens Deus: vitiórum nostrorum flammas exstínguere; qui beáto Lauréntio tribuísti tormentórum suórum incéndia superáre.
Per Dóminum nostrum Jesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
℟. Amen.
Lectio
Léctio Epístolæ beáti Pauli Apóstoli ad Corínthios
2 Cor 3:4-9
Fratres: Fidúciam talem habémus per Christum ad Deum: non quod sufficiéntes simus cogitáre áliquid a nobis, quasi ex nobis: sed sufficiéntia nostra ex Deo est: qui et idóneos nos fecit minístros novi testaménti: non líttera, sed spíritu: líttera enim occídit, spíritus autem vivíficat. Quod si ministrátio mortis, lítteris deformáta in lapídibus, fuit in glória; ita ut non possent inténdere fili Israël in fáciem Moysi, propter glóriam vultus ejus, quæ evacuátur: quómodo non magis ministrátio Spíritus erit in glória? Nam si ministrátio damnatiónis glória est multo magis abúndat ministérium justítiæ in glória.
℟. Deo grátias.
Graduale
Ps 33:2-3
Benedícam Dóminum in omni témpore: semper laus ejus in ore meo.
℣. In Dómino laudábitur ánima mea: áudiant mansuéti, et læténtur. Allelúja, allelúja
Ps 87:2
Dómine, Deus salútis meæ, in die clamávi et nocte coram te. Allelúja.
Evangelium
Munda cor meum ac lábia mea, omnípotens Deus, qui lábia Isaíæ Prophétæ cálculo mundásti igníto: ita me tua grata miseratióne dignáre mundáre, ut sanctum Evangélium tuum digne váleam nuntiáre. Per Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Jube, Dómine, benedícere. Dóminus sit in corde meo et in lábiis meis: ut digne et competénter annúntiem Evangélium suum. Amen.
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
Sequéntia + sancti Evangélii secúndum Lucam
℟. Glória tibi, Dómine.
Luc 10:23-37
In illo témpore: Dixit Jesus discípulis suis: Beáti óculi, qui vident quæ vos videtis. Dico enim vobis, quod multi prophétæ et reges voluérunt vidére quæ vos videtis, et non vidérunt: et audire quæ audítis, et non audiérunt. Et ecce, quidam legisperítus surréxit, tentans illum, et dicens: Magister, quid faciéndo vitam ætérnam possidébo? At ille dixit ad eum: In lege quid scriptum est? quómodo legis? Ille respóndens, dixit: Díliges Dóminum, Deum tuum, ex toto corde tuo, et ex tota ánima tua, et ex ómnibus víribus tuis; et ex omni mente tua: et próximum tuum sicut teípsum. Dixítque illi: Recte respondísti: hoc fac, et vives. Ille autem volens justificáre seípsum, dixit ad Jesum: Et quis est meus próximus? Suscípiens autem Jesus, dixit: Homo quidam descendébat ab Jerúsalem in Jéricho, et íncidit in latrónes, qui étiam despoliavérunt eum: et plagis impósitis abiérunt, semivívo relícto. Accidit autem, ut sacerdos quidam descénderet eádem via: et viso illo præterívit. Simíliter et levíta, cum esset secus locum et vidéret eum, pertránsiit. Samaritánus autem quidam iter fáciens, venit secus eum: et videns eum, misericórdia motus est. Et apprópians, alligávit vulnera ejus, infúndens óleum et vinum: et impónens illum in juméntum suum, duxit in stábulum, et curam ejus egit. Et áltera die prótulit duos denários et dedit stabulário, et ait: Curam illíus habe: et quodcúmque supererogáveris, ego cum redíero, reddam tibi. Quis horum trium vidétur tibi próximus fuísse illi, qui íncidit in latrónes? At ille dixit: Qui fecit misericórdiam in illum. Et ait illi Jesus: Vade, et tu fac simíliter.
℟. Laus tibi, Christe.
S. Per Evangélica dicta, deleántur nostra delícta.
Credo
Credo in unum Deum, Patrem omnipoténtem, factórem cæli et terræ, visibílium ómnium et invisibílium. Et in unum Dóminum Jesum Christum, Fílium Dei unigénitum. Et ex Patre natum ante ómnia sǽcula. Deum de Deo, Lumen de Lúmine, Deum verum de Deo vero. Génitum, non factum, consubstantiálem Patri: per quem ómnia facta sunt. Qui propter nos hómines et propter nostram salútem descéndit de cælis. Et incarnátus est de Spíritu Sancto ex María Vírgine: Et homo factus est. Crucifíxus étiam pro nobis: sub Póntio Piláto passus, et sepúltus est. Et resurréxit tértia die, secúndum Scriptúras. Et ascéndit in cælum: sedet ad déxteram Patris. Et íterum ventúrus est cum glória judicáre vivos et mórtuos: cujus regni non erit finis. Et in Spíritum Sanctum, Dóminum et vivificántem: qui ex Patre Filióque procédit. Qui cum Patre et Fílio simul adorátur et conglorificátur: qui locútus est per Prophétas. Et unam sanctam cathólicam et apostólicam Ecclésiam. Confíteor unum baptísma in remissiónem peccatórum. Et exspécto resurrectiónem mortuórum. Et vitam ventúri sæculi. Amen.
Offertorium
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
Orémus.
Exod 32:11 32:13; 32:14
Precátus est Moyses in conspéctu Dómini, Dei sui, et dixit: Quare, Dómine, irásceris in pópulo tuo? Parce iræ ánimæ tuæ: meménto Abraham, Isaac et Jacob, quibus jurásti dare terram fluéntem lac et mel. Et placátus factus est Dóminus de malignitáte, quam dixit fácere pópulo suo.
Súscipe, sancte Pater, omnípotens ætérne Deus, hanc immaculátam hóstiam, quam ego indígnus fámulus tuus óffero tibi Deo meo vivo et vero, pro innumerabílibus peccátis, et offensiónibus, et neglegéntiis meis, et pro ómnibus circumstántibus, sed et pro ómnibus fidélibus christiánis vivis atque defúnctis: ut mihi, et illis profíciat ad salútem in vitam ætérnam. Amen.
Deus, qui humánæ substántiæ dignitátem mirabíliter condidísti, et mirabílius reformásti: da nobis per hujus aquæ et vini mystérium, ejus divinitátis esse consórtes, qui humanitátis nostræ fíeri dignátus est párticeps, Jesus Christus, Fílius tuus, Dóminus noster: Qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus: per ómnia sǽcula sæculórum. Amen.
Offérimus tibi, Dómine, cálicem salutáris, tuam deprecántes cleméntiam: ut in conspéctu divínæ majestátis tuæ, pro nostra et totíus mundi salúte, cum odóre suavitátis ascéndat. Amen.
In spíritu humilitátis et in ánimo contríto suscipiámur a te, Dómine: et sic fiat sacrifícium nostrum in conspéctu tuo hódie, ut pláceat tibi, Dómine Deus.
Veni, sanctificátor omnípotens ætérne Deus: et béne dic hoc sacrifícium, tuo sancto nómini præparátum.
Lavábo inter innocéntes manus meas: et circúmdabo altáre tuum, Dómine: Ut áudiam vocem laudis, et enárrem univérsa mirabília tua. Dómine, diléxi decórem domus tuæ et locum habitatiónis glóriæ tuæ. Ne perdas cum ímpiis, Deus, ánimam meam, et cum viris sánguinum vitam meam: In quorum mánibus iniquitátes sunt: déxtera eórum repléta est munéribus. Ego autem in innocéntia mea ingréssus sum: rédime me et miserére mei. Pes meus stetit in dirécto: in ecclésiis benedícam te, Dómine.
℣. Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Súscipe, sancta Trínitas, hanc oblatiónem, quam tibi offérimus ob memóriam passiónis, resurrectiónis, et ascensiónis Jesu Christi, Dómini nostri: et in honórem beátæ Maríæ semper Vírginis, et beáti Joannis Baptistæ, et sanctórum Apostolórum Petri et Pauli, et istórum et ómnium Sanctórum: ut illis profíciat ad honórem, nobis autem ad salútem: et illi pro nobis intercédere dignéntur in cælis, quorum memóriam ágimus in terris. Per eúndem Christum, Dóminum nostrum. Amen.
S. Oráte, fratres: ut meum ac vestrum sacrifícium acceptábile fiat apud Deum Patrem omnipoténtem.
M. Suscípiat Dóminus sacrifícium de mánibus tuis ad laudem et glóriam nominis sui, ad utilitátem quoque nostram, totiúsque Ecclésiæ suæ sanctæ.
S. Amen.

Secreta
Hóstias, quǽsumus, Dómine, propítius inténde, quas sacris altáribus exhibémus: ut, nobis indulgéntiam largiéndo, tuo nómini dent honórem.
Per Dóminum nostrum Jesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
℟. Amen.
Commemoratio Secunda die infra Octavam Assumptionis B.M.V.
Subvéniat, Dómine, plebi tuæ Dei Genitrícis orátio: quam etsi pro conditióne carnis migrásse cognóscimus, in cœlésti glória apud te pro nobis intercédere sentiámus.
Commemoratio Septima die infra Octavam S. Laurentii Martyris
Accipe, quǽsumus, Dómine, múnera dignánter obláta: et, beáti Lauréntii suffragántibus méritis, ad nostræ salútis auxílium proveníre concéde.
Per Dóminum nostrum Jesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
℟. Amen.
Præfatio
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
℣. Sursum corda.
℟. Habémus ad Dóminum.
℣. Grátias agámus Dómino, Deo nostro.
℟. Dignum et justum est.

de sanctissima Trinitate
Vere dignum et justum est, æquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere: Dómine sancte, Pater omnípotens, ætérne Deus: Qui cum unigénito Fílio tuo et Spíritu Sancto unus es Deus, unus es Dóminus: non in uníus singularitáte persónæ, sed in uníus Trinitáte substántiæ. Quod enim de tua glória, revelánte te, crédimus, hoc de Fílio tuo, hoc de Spíritu Sancto sine differéntia discretiónis sentímus. Ut in confessióne veræ sempiternǽque Deitátis, et in persónis propríetas, et in esséntia únitas, et in majestáte adorétur æquálitas. Quam laudant Angeli atque Archángeli, Chérubim quoque ac Séraphim: qui non cessant clamáre quotídie, una voce dicéntes:

Sanctus, Sanctus, Sanctus Dóminus, Deus Sábaoth. Pleni sunt cæli et terra glória tua. Hosánna in excélsis. Benedíctus, qui venit in nómine Dómini. Hosánna in excélsis.
Canon
Te ígitur, clementíssime Pater, per Jesum Christum, Fílium tuum, Dóminum nostrum, súpplices rogámus, ac pétimus, uti accépta hábeas et benedícas, hæc dona, hæc múnera, hæc sancta sacrifícia illibáta, in primis, quæ tibi offérimus pro Ecclésia tua sancta cathólica: quam pacificáre, custodíre, adunáre et régere dignéris toto orbe terrárum: una cum fámulo tuo Papa nostro Leone et Antístite nostro et ómnibus orthodóxis, atque cathólicæ et apostólicæ fídei cultóribus.
Meménto, Dómine, famulórum famularúmque tuarum N. et N. et ómnium circumstántium, quorum tibi fides cógnita est et nota devótio, pro quibus tibi offérimus: vel qui tibi ófferunt hoc sacrifícium laudis, pro se suísque ómnibus: pro redemptióne animárum suárum, pro spe salútis et incolumitátis suæ: tibíque reddunt vota sua ætérno Deo, vivo et vero.
Communicántes, et memóriam venerántes, in primis gloriósæ semper Vírginis Maríæ, Genitrícis Dei et Dómini nostri Jesu Christi: sed et beatórum Apostolórum ac Mártyrum tuórum, Petri et Pauli, Andréæ, Jacóbi, Joánnis, Thomæ, Jacóbi, Philíppi, Bartholomǽi, Matthǽi, Simónis et Thaddǽi: Lini, Cleti, Cleméntis, Xysti, Cornélii, Cypriáni, Lauréntii, Chrysógoni, Joánnis et Pauli, Cosmæ et Damiáni: et ómnium Sanctórum tuórum; quorum méritis precibúsque concédas, ut in ómnibus protectiónis tuæ muniámur auxílio. Per eúndem Christum, Dóminum nostrum. Amen.

Hanc ígitur oblatiónem servitútis nostræ, sed et cunctæ famíliæ tuæ,
quǽsumus, Dómine, ut placátus accípias: diésque nostros in tua pace dispónas, atque ab ætérna damnatióne nos éripi, et in electórum tuórum júbeas grege numerári. Per Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Quam oblatiónem tu, Deus, in ómnibus, quǽsumus, bene díctam, adscríp tam, ra tam, rationábilem, acceptabilémque fácere dignéris: ut nobis Cor pus, et San guis fiat dilectíssimi Fílii tui, Dómini nostri Jesu Christi.
Qui prídie quam paterétur, accépit panem in sanctas ac venerábiles manus suas, et elevátis óculis in cælum ad te Deum, Patrem suum omnipoténtem, tibi grátias agens, bene díxit, fregit, dedítque discípulis suis, dicens: Accípite, et manducáte ex hoc omnes.

HOC EST ENIM CORPUS MEUM.



Símili modo postquam cenátum est, accípiens et hunc præclárum Cálicem in sanctas ac venerábiles manus suas: item tibi grátias agens, bene díxit, dedítque discípulis suis, dicens: Accípite, et bíbite ex eo omnes.

HIC EST ENIM CALIX SANGUINIS MEI, NOVI ET ÆTERNI TESTAMENTI: MYSTERIUM FIDEI: QUI PRO VOBIS ET PRO MULTIS EFFUNDETUR IN REMISSIONEM PECCATORUM.


Hæc quotiescúmque fecéritis, in mei memóriam faciétis.

Unde et mémores, Dómine, nos servi tui, sed et plebs tua sancta, ejúsdem Christi Fílii tui, Dómini nostri, tam beátæ passiónis, nec non et ab ínferis resurrectiónis, sed et in cælos gloriósæ ascensiónis: offérimus præcláræ majestáti tuæ de tuis donis ac datis, Hóstiam puram, Hóstiam sanctam, Hóstiam immaculátam, Panem sanctum vitæ ætérnæ, et Cálicem salútis perpétuæ.

Supra quæ propítio ac seréno vultu respícere dignéris: et accépta habére, sicúti accépta habére dignátus es múnera púeri tui justi Abel, et sacrifícium Patriárchæ nostri Abrahæ: et quod tibi óbtulit summus sacérdos tuus Melchísedech, sanctum sacrifícium, immaculátam hóstiam.
Súpplices te rogámus, omnípotens Deus: jube hæc perférri per manus sancti Angeli tui in sublíme altáre tuum, in conspéctu divínæ majestátis tuæ: ut, quotquot ex hac altáris participatióne sacrosánctum Fílii tui Cor pus, et Sán guinem sumpsérimus, omni benedictióne cælésti et grátia repleámur. Per eúndem Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Meménto étiam, Dómine, famulórum famularúmque tuárum N. et N., qui nos præcessérunt cum signo fídei, et dórmiunt in somno pacis. Ipsis, Dómine, et ómnibus in Christo quiescéntibus locum refrigérii, lucis, et pacis, ut indúlgeas, deprecámur. Per eúndem Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Nobis quoque peccatóribus fámulis tuis, de multitúdine miseratiónum tuárum sperántibus, partem áliquam et societátem donáre dignéris, cum tuis sanctis Apóstolis et Martýribus: cum Joánne, Stéphano, Matthía, Bárnaba, Ignátio, Alexándro, Marcellíno, Petro, Felicitáte, Perpétua, Agatha, Lúcia, Agnéte, Cæcília, Anastásia, et ómnibus Sanctis tuis: intra quorum nos consórtium, non æstimátor mériti, sed véniæ, quǽsumus, largítor admítte. Per Christum, Dóminum nostrum.
Per quem hæc ómnia, Dómine, semper bona creas, sanctí ficas, viví ficas, bene dícis et præstas nobis.
Per Ip sum, et cum Ip so, et in Ip so, est tibi Deo Patri omnipoténti, in unitáte Spíritus Sancti, omnis honor, et glória.
Per ómnia sǽcula sæculórum.
℟. Amen.
Preparatio Communionis
Orémus: Præcéptis salutáribus móniti, et divína institutióne formáti audémus dícere:
Pater noster, qui es in cælis. Sanctificétur nomen tuum. Advéniat regnum tuum. Fiat volúntas tua, sicut in cælo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie. Et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris. Et ne nos indúcas in tentatiónem:
℟. Sed líbera nos a malo.
S. Amen.
Líbera nos, quǽsumus, Dómine, ab ómnibus malis, prætéritis, præséntibus et futúris: et intercedénte beáta et gloriósa semper Vírgine Dei Genitríce María, cum beátis Apóstolis tuis Petro et Paulo, atque Andréa, et ómnibus Sanctis, da propítius pacem in diébus nostris: ut, ope misericórdiæ tuæ adjúti, et a peccáto simus semper líberi et ab omni perturbatióne secúri.
Per eúndem Dóminum nostrum Jesum Christum, Fílium tuum.
Qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus.
℣. Per ómnia sǽcula sæculórum.
℟. Amen.
Pax Dómini sit semper vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
Hæc commíxtio, et consecrátio Córporis et Sánguinis Dómini nostri Jesu Christi, fiat accipiéntibus nobis in vitam ætérnam. Amen.
Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi: miserére nobis.
Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi: miserére nobis.
Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi: dona nobis pacem.
Dómine Jesu Christe, qui dixísti Apóstolis tuis: Pacem relínquo vobis, pacem meam do vobis: ne respícias peccáta mea, sed fidem Ecclésiæ tuæ; eámque secúndum voluntátem tuam pacificáre et coadunáre dignéris: Qui vivis et regnas Deus per ómnia sǽcula sæculórum. Amen.
Dómine Jesu Christe, Fili Dei vivi, qui ex voluntáte Patris, cooperánte Spíritu Sancto, per mortem tuam mundum vivificásti: líbera me per hoc sacrosánctum Corpus et Sánguinem tuum ab ómnibus iniquitátibus meis, et univérsis malis: et fac me tuis semper inhærére mandátis, et a te numquam separári permíttas: Qui cum eódem Deo Patre et Spíritu Sancto vivis et regnas Deus in sǽcula sæculórum. Amen.
Percéptio Córporis tui, Dómine Jesu Christe, quod ego indígnus súmere præsúmo, non mihi provéniat in judícium et condemnatiónem: sed pro tua pietáte prosit mihi ad tutaméntum mentis et córporis, et ad medélam percipiéndam: Qui vivis et regnas cum Deo Patre in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum. Amen.
Panem cæléstem accípiam, et nomen Dómini invocábo.
℣. Dómine, non sum dignus, ut intres sub tectum meum: sed tantum dic verbo, et sanábitur ánima mea.
℣. Dómine, non sum dignus, ut intres sub tectum meum: sed tantum dic verbo, et sanábitur ánima mea.
℣. Dómine, non sum dignus, ut intres sub tectum meum: sed tantum dic verbo, et sanábitur ánima mea.
Corpus Dómini nostri Jesu Christi custódiat ánimam meam in vitam ætérnam. Amen.
Quid retríbuam Dómino pro ómnibus, quæ retríbuit mihi? Cálicem salutáris accípiam, et nomen Dómini invocábo. Laudans invocábo Dóminum, et ab inimícis meis salvus ero.
Sanguis Dómini nostri Jesu Christi custódiat ánimam meam in vitam ætérnam. Amen.
Communio

Quod ore súmpsimus, Dómine, pura mente capiámus: et de múnere temporáli fiat nobis remédium sempitérnum.
Corpus tuum, Dómine, quod sumpsi, et Sanguis, quem potávi, adhǽreat viscéribus meis: et præsta; ut in me non remáneat scélerum mácula, quem pura et sancta refecérunt sacraménta: Qui vivis et regnas in sǽcula sæculórum. Amen.
Communio
Ps 103:13; 103:14-15
De fructu óperum tuórum, Dómine, satiábitur terra: ut edúcas panem de terra, et vinum lætíficet cor hóminis: ut exhílaret fáciem in óleo, et panis cor hóminis confírmet.
Postcommunio
S. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
Orémus.
Vivíficet nos, quǽsumus, Dómine, hujus participátio sancta mystérii: et páriter nobis expiatiónem tríbuat et múnimen.
Per Dóminum nostrum Jesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
℟. Amen.

Orémus.
Commemoratio Secunda die infra Octavam Assumptionis B.M.V.
Mensæ cœléstis partícipes effécti, implorámus cleméntiam tuam, Dómine, Deus noster: ut, qui Assumptiónem Dei Genitrícis cólimus, a cunctis malis imminéntibus, ejus intercessióne, liberémur.
Commemoratio Septima die infra Octavam S. Laurentii Martyris
Sacro múnere satiáti, súpplices te, Dómine, deprecámur: ut, quod débitæ servitútis celebrámus offício, intercedénte beáto Lauréntio Mártyre tuo, salvatiónis tuæ sentiámus augméntum.
Per Dóminum nostrum Jesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
℟. Amen.
Conclusio
S. Dóminus vobíscum.
M. Et cum spíritu tuo.
℣. Ite, Missa est.
℟. Deo grátias.
Pláceat tibi, sancta Trínitas, obséquium servitútis meæ: et præsta; ut sacrifícium, quod óculis tuæ majestátis indígnus óbtuli, tibi sit acceptábile, mihíque et ómnibus, pro quibus illud óbtuli, sit, te miseránte, propitiábile. Per Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Benedícat vos omnípotens Deus,
Pater, et Fílius, et Spíritus Sanctus.
℟. Amen.
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
℣. Inítium + sancti Evangélii secúndum Joánnem.
℟. Glória tibi, Dómine.
Joann. 1, 1-14
Junctis manibus prosequitur:
In princípio erat Verbum, et Verbum erat apud Deum, et Deus erat Verbum. Hoc erat in princípio apud Deum. Omnia per ipsum facta sunt: et sine ipso factum est nihil, quod factum est: in ipso vita erat, et vita erat lux hóminum: et lux in ténebris lucet, et ténebræ eam non comprehendérunt.
Fuit homo missus a Deo, cui nomen erat Joánnes. Hic venit in testimónium, ut testimónium perhibéret de lúmine, ut omnes créderent per illum. Non erat ille lux, sed ut testimónium perhibéret de lúmine.
Erat lux vera, quæ illúminat omnem hóminem veniéntem in hunc mundum. In mundo erat, et mundus per ipsum factus est, et mundus eum non cognóvit. In própria venit, et sui eum non recepérunt. Quotquot autem recepérunt eum, dedit eis potestátem fílios Dei fíeri, his, qui credunt in nómine ejus: qui non ex sanguínibus, neque ex voluntáte carnis, neque ex voluntáte viri, sed ex Deo nati sunt. Genuflectit dicens: Et Verbum caro factum est, Et surgens prosequitur: et habitávit in nobis: et vídimus glóriam ejus, glóriam quasi Unigéniti a Patre, plenum grátiæ et veritátis.
℟. Deo grátias.