2026-08-28

sancte Agustine, ora pro nobis. MISA DE SAN AGUSTIN EL AFRICANO OBISPO RITO TRIDENTINO

 S. Augustini Episcopi et Confessoris et Ecclesiæ Doctoris ~ Duplex

Commemoratio: S. Hermetis Martyris

Sancta Missa Tridentine - 1570

CompareDivinum Officium      OrdoKalendariumOptions

Ante Missam
Incipit
In nómine Patris, et Fílii, et Spíritus Sancti. Amen.
S. Introíbo ad altáre Dei.
M. Ad Deum, qui lætíficat juventútem meam.
S. Júdica me, Deus, et discérne causam meam de gente non sancta: ab hómine iníquo et dolóso érue me.
M. Quia tu es, Deus, fortitúdo mea: quare me repulísti, et quare tristis incédo, dum afflígit me inimícus?
S. Emítte lucem tuam et veritátem tuam: ipsa me deduxérunt, et adduxérunt in montem sanctum tuum et in tabernácula tua.
M. Et introíbo ad altáre Dei: ad Deum, qui lætíficat juventútem meam.
S. Confitébor tibi in cíthara, Deus, Deus meus: quare tristis es, ánima mea, et quare contúrbas me?
M. Spera in Deo, quóniam adhuc confitébor illi: salutáre vultus mei, et Deus meus.
S. Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto.
M. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: et in sǽcula sæculórum. Amen.
S. Introíbo ad altáre Dei.
M. Ad Deum, qui lætíficat juventútem meam.
℣. Adjutórium nostrum in nómine Dómini.
℟. Qui fecit cælum et terram.
Confíteor Deo omnipoténti, beátæ Maríæ semper Vírgini, beáto Michaéli Archángelo, beáto Joánni Baptístæ, sanctis Apóstolis Petro et Paulo, ómnibus Sanctis, et vobis, fratres: quia peccávi nimis cogitatióne, verbo et ópere: mea culpa, mea culpa, mea máxima culpa. Ideo precor beátam Maríam semper Vírginem, beátum Michaélem Archángelum, beátum Joánnem Baptístam, sanctos Apóstolos Petrum et Paulum, omnes Sanctos, et vos, fratres, oráre pro me ad Dóminum, Deum nostrum.
M. Misereátur tui omnípotens Deus, et, dimíssis peccátis tuis, perdúcat te ad vitam ætérnam.
S. Amen.
M. Confíteor Deo omnipoténti, beátæ Maríæ semper Vírgini, beáto Michaéli Archángelo, beáto Joánni Baptístæ, sanctis Apóstolis Petro et Paulo, ómnibus Sanctis, et tibi, pater: quia peccávi nimis cogitatióne, verbo et ópere: mea culpa, mea culpa, mea máxima culpa. Ideo precor beátam Maríam semper Vírginem, beátum Michaélem Archángelum, beátum Joánnem Baptístam, sanctos Apóstolos Petrum et Paulum, omnes Sanctos, et te, pater, oráre pro me ad Dóminum, Deum nostrum.
S. Misereátur vestri omnípotens Deus, et, dimíssis peccátis vestris, perdúcat vos ad vitam ætérnam.
℟. Amen.
S. Indulgéntiam, absolutiónem et remissiónem peccatórum nostrórum tríbuat nobis omnípotens et miséricors Dóminus.
℟. Amen.
℣. Deus, tu convérsus vivificábis nos.
℟. Et plebs tua lætábitur in te.
℣. Osténde nobis, Dómine, misericórdiam tuam.
℟. Et salutáre tuum da nobis.
℣. Dómine, exáudi oratiónem meam.
℟. Et clamor meus ad te véniat.
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
Orémus,
Aufer a nobis, quǽsumus, Dómine, iniquitátes nostras: ut ad Sancta sanctórum puris mereámur méntibus introíre. Per Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Orámus te, Dómine, per mérita Sanctórum tuórum, quorum relíquiæ hic sunt, et ómnium Sanctórum: ut indulgére dignéris ómnia peccáta mea. Amen.
Introitus
Eccli 15:5
In médio Ecclésiæ apéruit os ejus: et implévit eum Dóminus spíritu sapiéntiæ et intelléctus: stolam glóriæ índuit eum.
Ps 91:2
Bonum est confitéri Dómino: et psállere nómini tuo, Altíssime.
℣. Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
In médio Ecclésiæ apéruit os ejus: et implévit eum Dóminus spíritu sapiéntiæ et intelléctus: stolam glóriæ índuit eum.
Kyrie
S. Kýrie, eléison.
M. Kýrie, eléison.
S. Kýrie, eléison.
M. Christe, eléison.
S. Christe, eléison.
M. Christe, eléison.
S. Kýrie, eléison.
M. Kýrie, eléison.
S. Kýrie, eléison.
Gloria
Glória in excélsis Deo. Et in terra pax homínibus bonæ voluntátis. Laudámus te. Benedícimus te. Adorámus te. Glorificámus te. Grátias ágimus tibi propter magnam glóriam tuam. Dómine Deus, Rex cæléstis, Deus Pater omnípotens. Dómine Fili unigénite, Jesu Christe. Dómine Deus, Agnus Dei, Fílius Patris. Qui tollis peccáta mundi, miserére nobis. Qui tollis peccáta mundi, súscipe deprecatiónem nostram. Qui sedes ad déxteram Patris, miserére nobis. Quóniam tu solus Sanctus. Tu solus Dóminus. Tu solus Altíssimus, Jesu Christe. Cum Sancto Spíritu in glória Dei Patris. Amen.
Oratio
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
Orémus.
Adésto supplicatiónibus nostris, omnípotens Deus: et, quibus fidúciam sperándæ pietátis indúlges, intercedénte beáto Augustíno Confessóre tuo atque Pontífice, consuétæ misericórdiæ tríbue benígnus efféctum.
Per Dóminum nostrum Jesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
℟. Amen.

Orémus.
Commemoratio S. Hermetis Martyris
Deus, qui beátum Hermétem Mártyrem tuum virtúte constántiæ in passióne roborásti: ex ejus nobis imitatióne tríbue; pro amóre tuo próspera mundi despícere, et nulla ejus advérsa formidáre.
Per Dóminum nostrum Jesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
℟. Amen.
Lectio
Léctio Epístolæ beáti Pauli Apóstoli ad Timótheum
2 Tim 4:1-8
Caríssime: Testíficor coram Deo, et Jesu Christo, qui judicatúrus est vivos et mórtuos, per advéntum ipsíus et regnum ejus: prǽdica verbum, insta opportúne, importune: árgue, óbsecra, íncrepa in omni patiéntia, et doctrína. Erit enim tempus, cum sanam doctrínam non sustinébunt, sed ad sua desidéria, coacervábunt sibi magistros, pruriéntes áuribus, et a veritáte quidem audítum avértent, ad fábulas autem converténtur. Tu vero vígila, in ómnibus labóra, opus fac Evangelístæ, ministérium tuum imple. Sóbrius esto. Ego enim jam delíbor, et tempus resolutiónis meæ instat. Bonum certámen certávi, cursum consummávi, fidem servávi. In réliquo repósita est mihi coróna justítiæ, quam reddet mihi Dóminus in illa die, justus judex: non solum autem mihi, sed et iis, qui díligunt advéntum ejus.
℟. Deo grátias.
Graduale
Ps 36:30-31
Os justi meditábitur sapiéntiam, et lingua ejus loquétur judícium.
℣. Lex Dei ejus in corde ipsíus: et non supplantabúntur gressus ejus.
Allelúja, allelúja.
Ps 88:21
Invéni David servum meum, óleo sancto meo unxi eum. Allelúja.
Evangelium
Munda cor meum ac lábia mea, omnípotens Deus, qui lábia Isaíæ Prophétæ cálculo mundásti igníto: ita me tua grata miseratióne dignáre mundáre, ut sanctum Evangélium tuum digne váleam nuntiáre. Per Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Jube, Dómine, benedícere. Dóminus sit in corde meo et in lábiis meis: ut digne et competénter annúntiem Evangélium suum. Amen.
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
Sequéntia + sancti Evangélii secúndum Matthǽum
℟. Glória tibi, Dómine.
Matt 5:13-19
In illo témpore: Dixit Jesus discípulis suis: Vos estis sal terræ. Quod si sal evanúerit, in quo saliétur? Ad níhilum valet ultra, nisi ut mittátur foras, et conculcétur ab homínibus. Vos estis lux mundi. Non potest cívitas abscóndi supra montem pósita. Neque accéndunt lucérnam, et ponunt eam sub módio, sed super candelábrum, ut lúceat ómnibus, qui in domo sunt. Sic luceat lux vestra coram homínibus, ut vídeant ópera vestra bona, et gloríficent Patrem vestrum, qui in cœlis est. Nolíte putáre, quóniam veni sólvere legem aut prophétas: non veni sólvere, sed adimplére. Amen, quippe dico vobis, donec tránseat cœlum et terra, jota unum aut unus apex non præteríbit a lege, donec ómnia fiant. Qui ergo sólverit unum de mandátis istis mínimis, et docúerit sic hómines, mínimus vocábitur in regno cœlórum: qui autem fécerit et docúerit, hic magnus vocábitur in regno cœlórum.
℟. Laus tibi, Christe.
S. Per Evangélica dicta, deleántur nostra delícta.
Credo
Credo in unum Deum, Patrem omnipoténtem, factórem cæli et terræ, visibílium ómnium et invisibílium. Et in unum Dóminum Jesum Christum, Fílium Dei unigénitum. Et ex Patre natum ante ómnia sǽcula. Deum de Deo, Lumen de Lúmine, Deum verum de Deo vero. Génitum, non factum, consubstantiálem Patri: per quem ómnia facta sunt. Qui propter nos hómines et propter nostram salútem descéndit de cælis. Et incarnátus est de Spíritu Sancto ex María Vírgine: Et homo factus est. Crucifíxus étiam pro nobis: sub Póntio Piláto passus, et sepúltus est. Et resurréxit tértia die, secúndum Scriptúras. Et ascéndit in cælum: sedet ad déxteram Patris. Et íterum ventúrus est cum glória judicáre vivos et mórtuos: cujus regni non erit finis. Et in Spíritum Sanctum, Dóminum et vivificántem: qui ex Patre Filióque procédit. Qui cum Patre et Fílio simul adorátur et conglorificátur: qui locútus est per Prophétas. Et unam sanctam cathólicam et apostólicam Ecclésiam. Confíteor unum baptísma in remissiónem peccatórum. Et exspécto resurrectiónem mortuórum. Et vitam ventúri sæculi. Amen.
Offertorium
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
Orémus.
Ps 91:13
Justus ut palma florébit: sicut cedrus, quæ in Líbano est, multiplicábitur.
Súscipe, sancte Pater, omnípotens ætérne Deus, hanc immaculátam hóstiam, quam ego indígnus fámulus tuus óffero tibi Deo meo vivo et vero, pro innumerabílibus peccátis, et offensiónibus, et neglegéntiis meis, et pro ómnibus circumstántibus, sed et pro ómnibus fidélibus christiánis vivis atque defúnctis: ut mihi, et illis profíciat ad salútem in vitam ætérnam. Amen.
Deus, qui humánæ substántiæ dignitátem mirabíliter condidísti, et mirabílius reformásti: da nobis per hujus aquæ et vini mystérium, ejus divinitátis esse consórtes, qui humanitátis nostræ fíeri dignátus est párticeps, Jesus Christus, Fílius tuus, Dóminus noster: Qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus: per ómnia sǽcula sæculórum. Amen.
Offérimus tibi, Dómine, cálicem salutáris, tuam deprecántes cleméntiam: ut in conspéctu divínæ majestátis tuæ, pro nostra et totíus mundi salúte, cum odóre suavitátis ascéndat. Amen.
In spíritu humilitátis et in ánimo contríto suscipiámur a te, Dómine: et sic fiat sacrifícium nostrum in conspéctu tuo hódie, ut pláceat tibi, Dómine Deus.
Veni, sanctificátor omnípotens ætérne Deus: et béne dic hoc sacrifícium, tuo sancto nómini præparátum.
Lavábo inter innocéntes manus meas: et circúmdabo altáre tuum, Dómine: Ut áudiam vocem laudis, et enárrem univérsa mirabília tua. Dómine, diléxi decórem domus tuæ et locum habitatiónis glóriæ tuæ. Ne perdas cum ímpiis, Deus, ánimam meam, et cum viris sánguinum vitam meam: In quorum mánibus iniquitátes sunt: déxtera eórum repléta est munéribus. Ego autem in innocéntia mea ingréssus sum: rédime me et miserére mei. Pes meus stetit in dirécto: in ecclésiis benedícam te, Dómine.
℣. Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto.
℟. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Súscipe, sancta Trínitas, hanc oblatiónem, quam tibi offérimus ob memóriam passiónis, resurrectiónis, et ascensiónis Jesu Christi, Dómini nostri: et in honórem beátæ Maríæ semper Vírginis, et beáti Joannis Baptistæ, et sanctórum Apostolórum Petri et Pauli, et istórum et ómnium Sanctórum: ut illis profíciat ad honórem, nobis autem ad salútem: et illi pro nobis intercédere dignéntur in cælis, quorum memóriam ágimus in terris. Per eúndem Christum, Dóminum nostrum. Amen.
S. Oráte, fratres: ut meum ac vestrum sacrifícium acceptábile fiat apud Deum Patrem omnipoténtem.
M. Suscípiat Dóminus sacrifícium de mánibus tuis ad laudem et glóriam nominis sui, ad utilitátem quoque nostram, totiúsque Ecclésiæ suæ sanctæ.
S. Amen.

Secreta
Sancti Augustíni Pontíficis tui atque Doctóris nobis, Dómine, pia non desit orátio: quæ et múnera nostra concíliet; et tuam nobis indulgéntiam semper obtíneat.
Per Dóminum nostrum Jesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
℟. Amen.
Commemoratio S. Hermetis Martyris
Sacrifícium tibi, Dómine, laudis offérimus in tuórum commemoratióne Sanctórum: da, quǽsumus; ut, quod illis cóntulit glóriam, nobis prosit ad salútem.
Per Dóminum nostrum Jesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
℟. Amen.
Præfatio
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
℣. Sursum corda.
℟. Habémus ad Dóminum.
℣. Grátias agámus Dómino, Deo nostro.
℟. Dignum et justum est.

Communis
Vere dignum et justum est, æquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere: Dómine sancte, Pater omnípotens, ætérne Deus: per Christum, Dóminum nostrum. Per quem majestátem tuam laudant Angeli, adórant Dominatiónes, tremunt Potestátes. Cæli cælorúmque Virtútes ac beáta Séraphim sócia exsultatióne concélebrant. Cum quibus et nostras voces ut admítti jubeas, deprecámur, súpplici confessione dicéntes:

Sanctus, Sanctus, Sanctus Dóminus, Deus Sábaoth. Pleni sunt cæli et terra glória tua. Hosánna in excélsis. Benedíctus, qui venit in nómine Dómini. Hosánna in excélsis.
Canon
Te ígitur, clementíssime Pater, per Jesum Christum, Fílium tuum, Dóminum nostrum, súpplices rogámus, ac pétimus, uti accépta hábeas et benedícas, hæc dona, hæc múnera, hæc sancta sacrifícia illibáta, in primis, quæ tibi offérimus pro Ecclésia tua sancta cathólica: quam pacificáre, custodíre, adunáre et régere dignéris toto orbe terrárum: una cum fámulo tuo Papa nostro Leone et Antístite nostro et ómnibus orthodóxis, atque cathólicæ et apostólicæ fídei cultóribus.
Meménto, Dómine, famulórum famularúmque tuarum N. et N. et ómnium circumstántium, quorum tibi fides cógnita est et nota devótio, pro quibus tibi offérimus: vel qui tibi ófferunt hoc sacrifícium laudis, pro se suísque ómnibus: pro redemptióne animárum suárum, pro spe salútis et incolumitátis suæ: tibíque reddunt vota sua ætérno Deo, vivo et vero.
Communicántes, et memóriam venerántes, in primis gloriósæ semper Vírginis Maríæ, Genitrícis Dei et Dómini nostri Jesu Christi: sed et beatórum Apostolórum ac Mártyrum tuórum, Petri et Pauli, Andréæ, Jacóbi, Joánnis, Thomæ, Jacóbi, Philíppi, Bartholomǽi, Matthǽi, Simónis et Thaddǽi: Lini, Cleti, Cleméntis, Xysti, Cornélii, Cypriáni, Lauréntii, Chrysógoni, Joánnis et Pauli, Cosmæ et Damiáni: et ómnium Sanctórum tuórum; quorum méritis precibúsque concédas, ut in ómnibus protectiónis tuæ muniámur auxílio. Per eúndem Christum, Dóminum nostrum. Amen.

Hanc ígitur oblatiónem servitútis nostræ, sed et cunctæ famíliæ tuæ,
quǽsumus, Dómine, ut placátus accípias: diésque nostros in tua pace dispónas, atque ab ætérna damnatióne nos éripi, et in electórum tuórum júbeas grege numerári. Per Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Quam oblatiónem tu, Deus, in ómnibus, quǽsumus, bene díctam, adscríp tam, ra tam, rationábilem, acceptabilémque fácere dignéris: ut nobis Cor pus, et San guis fiat dilectíssimi Fílii tui, Dómini nostri Jesu Christi.
Qui prídie quam paterétur, accépit panem in sanctas ac venerábiles manus suas, et elevátis óculis in cælum ad te Deum, Patrem suum omnipoténtem, tibi grátias agens, bene díxit, fregit, dedítque discípulis suis, dicens: Accípite, et manducáte ex hoc omnes.

HOC EST ENIM CORPUS MEUM.



Símili modo postquam cenátum est, accípiens et hunc præclárum Cálicem in sanctas ac venerábiles manus suas: item tibi grátias agens, bene díxit, dedítque discípulis suis, dicens: Accípite, et bíbite ex eo omnes.

HIC EST ENIM CALIX SANGUINIS MEI, NOVI ET ÆTERNI TESTAMENTI: MYSTERIUM FIDEI: QUI PRO VOBIS ET PRO MULTIS EFFUNDETUR IN REMISSIONEM PECCATORUM.


Hæc quotiescúmque fecéritis, in mei memóriam faciétis.

Unde et mémores, Dómine, nos servi tui, sed et plebs tua sancta, ejúsdem Christi Fílii tui, Dómini nostri, tam beátæ passiónis, nec non et ab ínferis resurrectiónis, sed et in cælos gloriósæ ascensiónis: offérimus præcláræ majestáti tuæ de tuis donis ac datis, Hóstiam puram, Hóstiam sanctam, Hóstiam immaculátam, Panem sanctum vitæ ætérnæ, et Cálicem salútis perpétuæ.

Supra quæ propítio ac seréno vultu respícere dignéris: et accépta habére, sicúti accépta habére dignátus es múnera púeri tui justi Abel, et sacrifícium Patriárchæ nostri Abrahæ: et quod tibi óbtulit summus sacérdos tuus Melchísedech, sanctum sacrifícium, immaculátam hóstiam.
Súpplices te rogámus, omnípotens Deus: jube hæc perférri per manus sancti Angeli tui in sublíme altáre tuum, in conspéctu divínæ majestátis tuæ: ut, quotquot ex hac altáris participatióne sacrosánctum Fílii tui Cor pus, et Sán guinem sumpsérimus, omni benedictióne cælésti et grátia repleámur. Per eúndem Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Meménto étiam, Dómine, famulórum famularúmque tuárum N. et N., qui nos præcessérunt cum signo fídei, et dórmiunt in somno pacis. Ipsis, Dómine, et ómnibus in Christo quiescéntibus locum refrigérii, lucis, et pacis, ut indúlgeas, deprecámur. Per eúndem Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Nobis quoque peccatóribus fámulis tuis, de multitúdine miseratiónum tuárum sperántibus, partem áliquam et societátem donáre dignéris, cum tuis sanctis Apóstolis et Martýribus: cum Joánne, Stéphano, Matthía, Bárnaba, Ignátio, Alexándro, Marcellíno, Petro, Felicitáte, Perpétua, Agatha, Lúcia, Agnéte, Cæcília, Anastásia, et ómnibus Sanctis tuis: intra quorum nos consórtium, non æstimátor mériti, sed véniæ, quǽsumus, largítor admítte. Per Christum, Dóminum nostrum.
Per quem hæc ómnia, Dómine, semper bona creas, sanctí ficas, viví ficas, bene dícis et præstas nobis.
Per Ip sum, et cum Ip so, et in Ip so, est tibi Deo Patri omnipoténti, in unitáte Spíritus Sancti, omnis honor, et glória.
Per ómnia sǽcula sæculórum.
℟. Amen.
Preparatio Communionis
Orémus: Præcéptis salutáribus móniti, et divína institutióne formáti audémus dícere:
Pater noster, qui es in cælis. Sanctificétur nomen tuum. Advéniat regnum tuum. Fiat volúntas tua, sicut in cælo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie. Et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris. Et ne nos indúcas in tentatiónem:
℟. Sed líbera nos a malo.
S. Amen.
Líbera nos, quǽsumus, Dómine, ab ómnibus malis, prætéritis, præséntibus et futúris: et intercedénte beáta et gloriósa semper Vírgine Dei Genitríce María, cum beátis Apóstolis tuis Petro et Paulo, atque Andréa, et ómnibus Sanctis, da propítius pacem in diébus nostris: ut, ope misericórdiæ tuæ adjúti, et a peccáto simus semper líberi et ab omni perturbatióne secúri.
Per eúndem Dóminum nostrum Jesum Christum, Fílium tuum.
Qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus.
℣. Per ómnia sǽcula sæculórum.
℟. Amen.
Pax Dómini sit semper vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
Hæc commíxtio, et consecrátio Córporis et Sánguinis Dómini nostri Jesu Christi, fiat accipiéntibus nobis in vitam ætérnam. Amen.
Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi: miserére nobis.
Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi: miserére nobis.
Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi: dona nobis pacem.
Dómine Jesu Christe, qui dixísti Apóstolis tuis: Pacem relínquo vobis, pacem meam do vobis: ne respícias peccáta mea, sed fidem Ecclésiæ tuæ; eámque secúndum voluntátem tuam pacificáre et coadunáre dignéris: Qui vivis et regnas Deus per ómnia sǽcula sæculórum. Amen.
Dómine Jesu Christe, Fili Dei vivi, qui ex voluntáte Patris, cooperánte Spíritu Sancto, per mortem tuam mundum vivificásti: líbera me per hoc sacrosánctum Corpus et Sánguinem tuum ab ómnibus iniquitátibus meis, et univérsis malis: et fac me tuis semper inhærére mandátis, et a te numquam separári permíttas: Qui cum eódem Deo Patre et Spíritu Sancto vivis et regnas Deus in sǽcula sæculórum. Amen.
Percéptio Córporis tui, Dómine Jesu Christe, quod ego indígnus súmere præsúmo, non mihi provéniat in judícium et condemnatiónem: sed pro tua pietáte prosit mihi ad tutaméntum mentis et córporis, et ad medélam percipiéndam: Qui vivis et regnas cum Deo Patre in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum. Amen.
Panem cæléstem accípiam, et nomen Dómini invocábo.
℣. Dómine, non sum dignus, ut intres sub tectum meum: sed tantum dic verbo, et sanábitur ánima mea.
℣. Dómine, non sum dignus, ut intres sub tectum meum: sed tantum dic verbo, et sanábitur ánima mea.
℣. Dómine, non sum dignus, ut intres sub tectum meum: sed tantum dic verbo, et sanábitur ánima mea.
Corpus Dómini nostri Jesu Christi custódiat ánimam meam in vitam ætérnam. Amen.
Quid retríbuam Dómino pro ómnibus, quæ retríbuit mihi? Cálicem salutáris accípiam, et nomen Dómini invocábo. Laudans invocábo Dóminum, et ab inimícis meis salvus ero.
Sanguis Dómini nostri Jesu Christi custódiat ánimam meam in vitam ætérnam. Amen.
Communio

Quod ore súmpsimus, Dómine, pura mente capiámus: et de múnere temporáli fiat nobis remédium sempitérnum.
Corpus tuum, Dómine, quod sumpsi, et Sanguis, quem potávi, adhǽreat viscéribus meis: et præsta; ut in me non remáneat scélerum mácula, quem pura et sancta refecérunt sacraménta: Qui vivis et regnas in sǽcula sæculórum. Amen.
Communio
Luc 12:42
Fidélis servus et prudens, quem constítuit dóminus super famíliam suam: ut det illis in témpore trítici mensúram.
Postcommunio
S. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
Orémus.
Ut nobis, Dómine, tua sacrifícia dent salútem: beátus Augustínus Póntifex tuus et Doctor egrégius, quǽsumus, precátor accédat.
Per Dóminum nostrum Jesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
℟. Amen.

Orémus.
Commemoratio S. Hermetis Martyris
Repleti, Dómine, benedictióne cœlésti, quǽsumus cleméntiam tuam: ut, intercedénte beáto Herméte Mártyre tuo, quæ humíliter gérimus, salúbriter sentiámus.
Per Dóminum nostrum Jesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
℟. Amen.
Conclusio
S. Dóminus vobíscum.
M. Et cum spíritu tuo.
℣. Ite, Missa est.
℟. Deo grátias.
Pláceat tibi, sancta Trínitas, obséquium servitútis meæ: et præsta; ut sacrifícium, quod óculis tuæ majestátis indígnus óbtuli, tibi sit acceptábile, mihíque et ómnibus, pro quibus illud óbtuli, sit, te miseránte, propitiábile. Per Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Benedícat vos omnípotens Deus,
Pater, et Fílius, et Spíritus Sanctus.
℟. Amen.
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
℣. Inítium + sancti Evangélii secúndum Joánnem.
℟. Glória tibi, Dómine.
Joann. 1, 1-14
Junctis manibus prosequitur:
In princípio erat Verbum, et Verbum erat apud Deum, et Deus erat Verbum. Hoc erat in princípio apud Deum. Omnia per ipsum facta sunt: et sine ipso factum est nihil, quod factum est: in ipso vita erat, et vita erat lux hóminum: et lux in ténebris lucet, et ténebræ eam non comprehendérunt.
Fuit homo missus a Deo, cui nomen erat Joánnes. Hic venit in testimónium, ut testimónium perhibéret de lúmine, ut omnes créderent per illum. Non erat ille lux, sed ut testimónium perhibéret de lúmine.
Erat lux vera, quæ illúminat omnem hóminem veniéntem in hunc mundum. In mundo erat, et mundus per ipsum factus est, et mundus eum non cognóvit. In própria venit, et sui eum non recepérunt. Quotquot autem recepérunt eum, dedit eis potestátem fílios Dei fíeri, his, qui credunt in nómine ejus: qui non ex sanguínibus, neque ex voluntáte carnis, neque ex voluntáte viri, sed ex Deo nati sunt. Genuflectit dicens: Et Verbum caro factum est, Et surgens prosequitur: et habitávit in nobis: et vídimus glóriam ejus, glóriam quasi Unigéniti a Patre, plenum grátiæ et veritátis.
℟. Deo grátias.

  SAN AGUSTÍN Y LOS CURAS CASADOS

Antonio Parra

San Agustín todos mis males se lleve, cantaba El Presi el gran coplero astur en una de sus tonadas que aludían al final de las romerías. El verano ya va de vencida y la fiesta de este gran santo que yo creo que es el fautor del Catolicismo tal y como lo entendemos de la misma forma en que Pablo de Tarso dio cuerpo vital al Cristianismo coincide con los hermosos días en que amanece más tarde, las auras vienen embalsamadas de sazón, están apunto de madurar las nueces, las ciruelas dieron ya su rendimiento y los perales cargan su rama de granazón y de fruto. En el Cantábrico tienen lugar las grandes mareas denominadas mareonas, para diferenciarlas de las de febrero  con pleamares menos vivas aunque quizás más violentas. Son hermosas las noches de agosto  de tibio relente el firmamento hecho un agujero de punticos brillantes. Son días de reflexión para decir adiós a otro verano que se esfuma, preparar el regreso a la rutina. Se acaba lo  bueno. Hay que volver al tajo.

Pues san Agustín todos mis males se lleve. En otro orden de cosas, la figura de este Padre de la Iglesia de Occidente cobra alta prestancia porque no fue célibe. Estuvo casado con una hermosa mujer nubia, de raza negra, cuyo nombre desconocemos que le dio un hijo por nombre Adeodato, y a la que amó verdaderamente y a la que nunca dejó de querer en medio del llanto por los pecados de la vida y la expiación de la culpa. ¿Pecados de sexo? De cualquier manera los que conocemos un poco los escritos del Obispo de Tagaste nos ufanamos de su brillante manejo del Latín (aquí La Retórica representa  un primordial papel), de la profundidad de su pensamiento teológico, de la suavidad excelsa de su verbo, pero al lado de esto un cierto complejo de Edipo.

Su madre en cierto modo lo anuló haciendo renunciar al amor de aquella esclava al objeto de, pues debió de ser hembra ambiciosa y de armas tomar, seguir adelante en su carrera eclesiástica hasta alcanzar las dignidades de la silla episcopal. Fue un pensador, un gran escritor pero al mismo tiempo un santo muy humano, sujeto a las contradicciones e interrogantes de nuestra condición, fraguada en el barro pero que aspira a las alturas. Representa el ápice del refinamiento que había alcanzado la cultura romana. La sobrenatural excelencia. Él escuchó el piafar de los caballos de Alarico. Lloró cuando el heraldo le anunció la caída de Roma. Se refugió en sus libros. En la especulación teológica.

Los años en que militó en las filas del maniqueísmo le ayudaron en su lucha para combatir y esclarecer la presencia del mal en la Tierra. Fue una vocación tardía pues no recibió las aguas bautismales sino a los 34 años cuando ya era un hombre maduro. La Iglesia sostiene que esta milagrosa conversión fue el resultado de las plegarias de su madre santa Mónica pero a mí me parece el desenlace de un proceso natural de búsqueda, de hastío de las cosas del mundo, de ese taedium vitae al que alude con frecuencia en sus escritos.


Y otra contradicción: El gran mundano que fue este cartaginés abandona las pompas del siglo y se convierte en el introductor del monacato en el cristianismo occidental, fundando la orden de la OSA que tanta gloria ha dado a la Iglesia, inspirándose en los estatutos del cenobismo de san Basilio, el padre de la Tebaida en el desierto de Anatolia (hoy sería un turco) para el cristianismo occidental. Recomienda para sus súbditos la oración en común y propugna que los monjes vivan recogidos pero no hace del celibato un casus belli. No es más que una opción. Seguir a Jesús no es un problema de bragueta como aseguran los enemigos de la Fe. Continencia y castidad corren parejas pero el matrimonio de los curas no es un dogma sino una medida interdisciplinar que en España aunque sancionada en el Concilio de Elvira no se implementa hasta once siglos más tarde que ya es decir.

¿curas casados? ¿Por qué no? Si el Obispo de Hipona viviera hoy seguramente la aplaudiría para paliar el inmenso problema de despoblación que padece la atención al culto, las aberraciones de uno y otro signo. El catolicismo es una religión viril y son hombres y no beatas lo que necesita la Iglesia, hombres leídos, que prediquen, que sepan, que amen, que renuncien y que ayuden a los demás a portar la cruz. Desde luego, desde un cierto ángulo de vista es mucho más fácil la soltería de los clérigos que se convierte en poltronería y  viene a ser una gran verdad lo que decía el Arcipreste de Hita uno de los defensores del matrimonio en la clerecía en una carta a su Arzobispo. Gil de Albornoz, un jerarca de armas tomar y que tenía mucha mano en la Curia de Aviñón, el Vaticano a la sazón: Santidad, ¿ por qué nos quita las buenas, para que nos vayamos con las malas? Se refería a mujeres, claro está.

La lucha que tiene que tener un padre de familia es una brega mucho más dura y difícil al compás de como van los tiempos que la comodidad de una rectoral. Fue un tema que dejó en el aire el Vaticano II, con sus discusiones sobre laicos y jerarquía, una auténtica petición de principio, y la escuela de asesores franceses de Pablo VI, de origen converso o profesos de la religión judía, y a la que seguramente este gran pontífice, Benedicto XVI, que ha sido un verdadero regalo para la Iglesia, tratará de dar solución para paliar la carestía de pastores, la penuria intelectual, la mariconería, la confusión moral (confundimos las churras con las merinas y el culo con las cuatro témporas) o la rutinaria postración moral en que languidecen nuestras diócesis. Ésta es una religión viril, de mílites, no de currutacos pederastas. Sopla el viento del Espíritu. Se escucha sobre el horizonte el tintineo de los incensarios de los diáconos.

Lo anunciaba en una artículo en esta misma güeb criticando algunos modismos en cierto modo obsoletos del anterior pontífice, al fin y al cabo un polaco, arrasador y todo un éxito pero sin solidez, un verdadero prodigio de comunicación de masas. Su sucesor haciendo gala de una tremenda sabiduría y como inspirado por el Santiespíritu condenó el Nazismo, el Shoah y el totalitarismo de hoy en una y otra escala, lanzando una advertencia a los prebostes de la corte dañada que la Iglesia no está en venta y que un pontífice ha de conservar su independencia. A Rätzinger no será fácil manipularlo. Es evidente que quieren un Papa a su medida que comulgue con ruedas de molino que cohoneste su hoguera de vanidades y sus estropicios.


Pues bien me excomulgaron por decirlo y hubo un magister sinister que se atrevió a expulsarme de una Iglesia a la que amo tanto y para la cual fui entrenado a defender contra viento y marea desde mi adolescencia. Padre, perdonalos. La obra iniciada por Wojtyla genial en algunos aspectos, pero a veces demasiado sometida a las apetencias de los jaiques de la información y las finanzas, la rematará Rätzinger, un hombre que transmite seguridad y benevolencia - este bávaro tiene un rostro de una gran dulzura y comunica paz- si le dejan y no lo matan. Ha de cuidarse tanto del veneno como de los atentados.

Yo creo que es un continuador asimismo del espíritu de Agustín y depositario de la gran teología que animó la escuela de Tubinga en las escuelas catedralicias de Colonia que dieron nada menos que a un Alberto Magno, maestro de Tomás de Aquino. Será seguramente un cultivador de la belleza de la inteligencia y también de la otra belleza, la formal. La de la música, la pintura, la literatura. El obispo de Hipona rindió culto a la filocalía (amor a la hermosura) de la cual está tan necesitada esta sociedad que al revés honra lo feo, lo estridente, cuanto peor se escriba mejor, lo vulgarote, aunque se hinque de hinojos a los pies del hedonismo. Lo importante es el cuerpo. ¿Y el alma? Dejeme de historias. Aquí a lo positivo.

Desde luego en la obra del santo se aprecia una gran sensualidad, el choque contra las potencias carnales, la pugna para meter en brida a su concupiscencia de africano. La prosa de la “Ciudad de Dios” recuerda por su vehemencia, lirismo y carnalidad a la de las “Mil y una Noches”. Por eso entusiasma a otro gran libidinoso de la inteligencia y que lo conoce muy que fue Papini.

La inmanencia actual y el relativismo contrasta con la trascendencia agustiniana. “Oh, señor, cuán tarde te conocí”, lloraba al final de sus días. Su pensamiento es uno de los que más ha influido en nuestra concepción del Ser a lo largo de veinte siglos.

-Por supuesto. No hay puchero sin tocino ni sermón sin agustino.

Algunos predicadores de vereda mal interpretaron sus libros pero ha sido uno de los autores mayores. Quizá el más citado y uno de los más leídos. Sus Confesiones siguen vendiendose en las listas de bestseller. A él recurren los pintores renacentistas. No hace falta más que contemplar el entierro del Conde Orgaz. Con que primor lo dibuja el Greco, con qué galanura se entretiene en el pergeño de su pluvial. A él debemos en Occidente ese espíritu de introspección que se compadece con el espíritu crítico, pero ese entusiasmo o endiosamiento, ese optimismo que brinda nuestra religión.

Adeodato murió a los 18 años, de la amante nubia nunca más se supo pues en el conflicto de intereses Mónica gana la partida. Por cierto es un paradigma de sentimiento de amor filial las líneas que le dedica a su madre en sus Confesiones muerta en Ostia poco antes de embarcar para Numidia, dechado de perfecciones cristianas esta mujer aunque también debió de tener que someter su naturaleza a férula las llamadas de la naturaleza. Al quedar viuda se dio a la bebida y le gustaba bajar a la bodega a echar un traguillo. Corrigió sus inclinaciones y hoy es una santa de las más celebradas.


Por lo que toca a Hipona hoy es un enclave en el Túnez actual de cuyo nombre no me acuerdo en árabe. El caballo de Alarico arrasó Roma pero lo que vino después con el islam sería mucho peor. Bajo el casco de los caballos beréberes no volvería a crecer la hierba. Aquellas florecientes comunidades de África que fueron el primer vergel donde floreciera el primitivo cristianismo quedaron perdidas para siempre. Uno a veces se enfrenta en la historia a hechos que no se comprenden y éste acaso sea uno de ellos. Sin embargo, el espíritu de Agustín de culto a la palabra, de amor- ama et fac quod vis- pervive en nosotros para siempre. En sus libros la caída del imperio romano es profecía de la devastación de las iglesias fundadas por Pablo de Tarso.

 

Pero en fin, sufrir y padecer. Ese es el signo de nuestra fe. Abrazamos nuestra cruz pero, Señor, aumenta nuestra fe para comprender lo que no se entiende aunque estamos seguros que sobre estos misterios flota el aura de tus designios divinos. Y san Agustín todos mis males se lleve, que cantara el Presi. ¡Feliz fiesta!

 

CABALLITOS DE CARTON RESUMEN DE MI INFANCIA YO CON MI PRIMO AGUSTIN RIP UN SAN PEDRO LA FOTO TOMOLA RETRATISTA AMBULANTE QUE PASÓ POR FUENTESOTO


 NOVELA BIZANTINA SOY UN CABALLERO ANDANTE DE LA PALABRA

Creo no pertenecer a esta España acurrucada y maldita de los derechos inhumanos, la ley del embudo, las mentiras, las falacias, los maricones las bolleras y otras yerbas. 

Yo pertenezco a la España de los caballeros andantes, cuando los españoles éramos temidos y respetados y no éramos esos bufones del sanchismo  marginados por los descalabros entreguistas que se lanza a los brazos del enemigo para sobrevivir. 

Yo siempre quise ser un caballero andante de la palabra, abomino de las novelas en inglés, soy prorruso a lo Dostoyevski, me gustan las mujeres straight tendidas en el lecho y no este recuaje de tortilleras sáficas.

 Por eso he vuekto a leer “El Caballero del Verde gabán”, “Tirant lo Blanc”, “Sergas de Esplandián” “Amadís de Gaula”, “Palmerín de Inglaterra”.

 Los españoles inventamos las novelas de caballerías, salimos al campo a desfacer entuertos, hemos peleado contra los molinos de viento. No me gusta demasiado Cervantes que ridiculiza a los vasallos de estas ideas, porque la verdad es que Pizarro, Hernán Cortés, Alvarado, Menéndez de Avilés, Ercilla, Pedro de Valdivia,  Cabeza de Vaca fueron la resultante de esta mentalidad de fábula. 

Todos ellos fueron hijos de los libros de caballerías. 

Iban a la búsqueda de las fuentes de la eterna juventud, enarbolando el pendón de Castilla y la cruz de Cristo, para descontaminarme de la suciedad que envuelve mi ánimo tras la invasión  de Ceuta por la morisma echo mano de una novela bizantina llena anacrónias y de disparates increíbles, amores de locura y príncipes y reyes como Teoduardo que persiguiendo a su dulcinea cruza los mares y sus ardores amorosos le llevan ora a Londres ora Constantinopla y después a Paris donde tiene un duelo, mata a su rival y se cosa con Briana que le da diez hijos. 

La trama es difícil de seguir y el libro muy duro de pergeñar puesto que la mentalidad medieval contrasta con la nuestra al cabo de seis siglos. 

Espejo de príncipes y caballeros de Diego de Ortuño de Calahorra vio la luz en Logroño el año 1555. 

No he podido hincarle el diente del todo, lo dejé a la mitad pero he pasado un par de horas melancólicas con esta novela bizantina entre las manos, aquejado de la pesadumbre de los actuales tiempos que convirtieron a mi patria en una caricatura hoy de lo que fue ayer.

28 agosto 2026 viernes