2026-09-30

SAN JERÓNIMO

 

SAN JERONIMO Y EL FIN DE LA ORDEN JERÓNIOMA ¿EL FIN DEL CATOLICISMO?

 

 

Ayer presencié en facebook un post que me impresionó. Dos predicadoras que hablaban español predicaban en Mea Shearin, el barrio de los judíos ortodoxos, la llegada del Mesías, instaban al arrepentimiento y a la conversión.

Entonces he aquí que varios mequetrefes empezaron a tirarlas piedras y pegarles patadas en la espinilla o escupirlas.

Todos ellos de muy corta edad pero luciendo la yamulka en el occipucio y los aladares y coletitas cerca de la oreja. Una de ellas huyó. La otra si no hubiera intervenido un rabino que parecía un hombre de paz hubiera sido linchada por los mozalbetes. El doctor de la ley dijo:

▬Hablar de Jesua aquí son ganas de pedir gresca.

La escena me conmocionó pues pensaba en las palabras del Salvador "nadie es profeta en su tierra" y "ah Jerusalén que matas a los profetas, traté de protegerte como la gallina pone a sus polluelos bajo sus alas pero me rechazaste" etc.

Al socaire de tales intemperancias y como hoy se celebra a san Jerónimo uno de los grandes padres de la iglesia latina yo recuerdo aquellos días de mi infancia segoviana cuando acompañaba con mi madre a mi abuelo que yacía afligido en el hospital de la Misericordia. Desde la ventana de la sala se veía el monasterio del Parral y el Alcázar un paisaje de los más bellos de España. El abuelo se moría en aquella crujía y bajábamos al Parral a misa y a pedir por su salud. Decía la misa el padre fray Diego de Ajofrín con los zapatos rotos y la cogulla remendada.

 Eran cuatro o cinco los monjes que cantaban la misa conventual según el rito hierosolimitano (el de Jerusalén que incluía algunas variantes del romano)

Hoy creo que sólo queda un fraile. El ultimo de Filipinas, un fin de raza de una de las ordenes monásticas más importantes auténticamente española fundada en el siglo XIV que contó con la primacía real. Los jerónimos fueron los frailes que asistieron al emperador en Yuste en los últimos momentos. Eran los favoritos de la reina Isabel que otorgó poemática encargándolos de la evangelización del nuevo mundo. El proyecto no duró mucho porque eran contemplativos y la empresa necesitaba mucho acarreo. Así que se hicieron cargo los dominicos  posteriormente los franciscanos. Fray Juntero Serra caminó desde Nuevo México hasta Oregón a la pata coja diciendo "adonde irá el buey que no are".

Recuerdo bien aquellos días cuando mi madre y yo bajábamos a misa al Parral.

Teníamos que cruzar el puente sobre el rió Eresma y subir la cuesta frente a la alameda, cruzar la puerta de Santiago y penetrar la muralla para sentarnos a descansar en una roca donde era tradición que había posado san Juan de la Cruz cuando ascendía Segovia arriba a confesar a las monjas carmelitas de Santa Teresa. Llegábamos exhaustos y con un hambre canina mamá y yo, pero sor Conce la hermana de la Caridad que cuidaba a mi abuelo nos atendía con un desayuno de café con churos. Junto a la habitación del abuelo había un cura que se hacía cruces de lo limpio que estaba todo.

 ▬En este suelo se pueden comer sopas, sor Concepción

y la monja que era una navarra alta y muy guapa de pechos protuberantes movía la toca que era inmensa como una avión y tintineaba su rosario por toda la sala.

Pero ¿quién era san Jerónimo?

He leído varias de sus biografías sacando al respecto conclusiones encontradas.

Por una lado un escriturista dálmata quizá de origen hebreo que vertió el Viejo Testamento al latín y así nació la Vulgata y por otro un ermitaño dado a la controversia refutando a Orígenes, a Helvidio que negaba la virginidad de María, a Pelagio y tuvo sus peleas con el propio san Agustín.

Pasó la mayor parte de su vida en Belén juntando palabras.

Para un escritor una bella frase, una palabra definitiva, constituye el mayor de los deleites, dice en una de sus narraciones sobre la Trinidad.

El siglo IV es el más convulso de la iglesia cuando el cristianismo considerado por Roma como una secta judaica se abre camino y conquista autonomía.

 Nadie debe escandalizarse cuando san Jerónimo al cual el Greco pinta como un hombre hético todo huesos de mirada mirífica tuviera una manceba Patricia Paula que lo atendía.

 El fundador cenobita creía en los monasterios mixtos. Fray Diego de Ajofrín con aquellos sus zapatos rotos, la cogulla remendad y el cerquillo bien rapado como recién salido de la barbería que yo conocí en el Paular de mi infancia debe partirse de risa cuando lea esto. La Biblia puede que fuese escrita por Dios pero ha sido utilizada por Satanás para incoar todas las guerras del mundo. Mucha sangre ha sido derramada por causa de este libro que dicen divino. ¿Quién de los dos lleva la razón: los cristianos o los judíos? Yo por mi parte sigo pidiendo a san Jerónimo que a ese mequetrefe que pegaba patadas en la espinilla a la pobre misionera le abra los ojos. Me da pena que lo estén educando en el odio al dulce Jesús. Por más que lo intenten▬ es más▬ no podrán echarlo de la historia.

 

 miércoles, 30 de septiembre de 2026

2026-09-29

 In Dedicatione S. Michaëlis Archangelis ~ I. classis

Sancta Missa Rubrics 1960 - 1960

Compare  Divinum Officium    ↓  ↑   Ordo   Kalendarium   Options  

Ante Missam
Incipit
In nómine Patris, + et Fílii, et Spíritus Sancti. Amen.
S. Introíbo ad altáre Dei.
M. Ad Deum, qui lætíficat iuventútem meam.
S. Iúdica me, Deus, et discérne causam meam de gente non sancta: ab hómine iníquo et dolóso érue me.
M. Quia tu es, Deus, fortitúdo mea: quare me repulísti, et quare tristis incédo, dum afflígit me inimícus?
S. Emítte lucem tuam et veritátem tuam: ipsa me deduxérunt, et adduxérunt in montem sanctum tuum et in tabernácula tua.
M. Et introíbo ad altáre Dei: ad Deum, qui lætíficat iuventútem meam.
S. Confitébor tibi in cíthara, Deus, Deus meus: quare tristis es, ánima mea, et quare contúrbas me?
M. Spera in Deo, quóniam adhuc confitébor illi: salutáre vultus mei, et Deus meus.
S. Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto.
M. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: et in sǽcula sæculórum. Amen.
S. Introíbo ad altáre Dei.
M. Ad Deum, qui lætíficat iuventútem meam.
V. Adiutórium nostrum + in nómine Dómini.
R. Qui fecit cælum et terram.
Confíteor Deo omnipoténti, beátæ Maríæ semper Vírgini, beáto Michaéli Archángelo, beáto Ioánni Baptístæ, sanctis Apóstolis Petro et Paulo, ómnibus Sanctis, et vobis, fratres: quia peccávi nimis cogitatióne, verbo et ópere: mea culpa, mea culpa, mea máxima culpa. Ideo precor beátam Maríam semper Vírginem, beátum Michaélem Archángelum, beátum Ioánnem Baptístam, sanctos Apóstolos Petrum et Paulum, omnes Sanctos, et vos, fratres, oráre pro me ad Dóminum, Deum nostrum.
M. Misereátur tui omnípotens Deus, et, dimíssis peccátis tuis, perdúcat te ad vitam ætérnam.
S. Amen.
M. Confíteor Deo omnipoténti, beátæ Maríæ semper Vírgini, beáto Michaéli Archángelo, beáto Ioánni Baptístæ, sanctis Apóstolis Petro et Paulo, ómnibus Sanctis, et tibi, pater: quia peccávi nimis cogitatióne, verbo et ópere: mea culpa, mea culpa, mea máxima culpa. Ideo precor beátam Maríam semper Vírginem, beátum Michaélem Archángelum, beátum Ioánnem Baptístam, sanctos Apóstolos Petrum et Paulum, omnes Sanctos, et te, pater, oráre pro me ad Dóminum, Deum nostrum.
S. Misereátur vestri omnípotens Deus, et, dimíssis peccátis vestris, perdúcat vos ad vitam ætérnam.
R. Amen.
S. Indulgéntiam, + absolutiónem et remissiónem peccatórum nostrórum tríbuat nobis omnípotens et miséricors Dóminus.
R. Amen.
V. Deus, tu convérsus vivificábis nos.
R. Et plebs tua lætábitur in te.
V. Osténde nobis, Dómine, misericórdiam tuam.
R. Et salutáre tuum da nobis.
V. Dómine, exáudi oratiónem meam.
R. Et clamor meus ad te véniat.
V. Dóminus vobíscum.
R. Et cum spíritu tuo.
Orémus,
Aufer a nobis, quǽsumus, Dómine, iniquitátes nostras: ut ad Sancta sanctórum puris mereámur méntibus introíre. Per Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Orámus te, Dómine, per mérita Sanctórum tuórum, quorum relíquiæ hic sunt, et ómnium Sanctórum: ut indulgére dignéris ómnia peccáta mea. Amen.
Introitus
Ps 102:20
Benedícite Dóminum, omnes Angeli eius: poténtes virtúte, qui fácitis verbum eius, ad audiéndam vocem sermónum eius.
Ps 102:1
Benedic, ánima mea, Dómino: et ómnia, quæ intra me sunt, nómini sancto eius.
V. Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto.
R. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Benedícite Dóminum, omnes Angeli eius: poténtes virtúte, qui fácitis verbum eius, ad audiéndam vocem sermónum eius.
Kyrie
S. Kýrie, eléison.
M. Kýrie, eléison.
S. Kýrie, eléison.
M. Christe, eléison.
S. Christe, eléison.
M. Christe, eléison.
S. Kýrie, eléison.
M. Kýrie, eléison.
S. Kýrie, eléison.
Gloria
Glória in excélsis Deo. Et in terra pax homínibus bonæ voluntátis. Laudámus te. Benedícimus te. Adorámus te. Glorificámus te. Grátias ágimus tibi propter magnam glóriam tuam. Dómine Deus, Rex cæléstis, Deus Pater omnípotens. Dómine Fili unigénite, Iesu Christe. Dómine Deus, Agnus Dei, Fílius Patris. Qui tollis peccáta mundi, miserére nobis. Qui tollis peccáta mundi, súscipe deprecatiónem nostram. Qui sedes ad déxteram Patris, miserére nobis. Quóniam tu solus Sanctus. Tu solus Dóminus. Tu solus Altíssimus, Iesu Christe. Cum Sancto Spíritu + in glória Dei Patris. Amen.
Oratio
V. Dóminus vobíscum.
R. Et cum spíritu tuo.
Orémus.
Deus, qui, miro ordine, Angelórum ministéria hominúmque dispénsas: concéde propítius; ut, a quibus tibi ministrántibus in cœlo semper assístitur, ab his in terra vita nostra muniátur.
Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
R. Amen.
Lectio
Léctio libri Apocalýpsis beáti Ioánnis Apóstoli
Apoc 1:1-5
In diébus illis: Significávit Deus, quæ opórtet fíeri cito, mittens per Angelum suum servo suo Ioánni, qui testimónium perhíbuit verbo Dei, et testimónium Iesu Christi, quæcúmque vidit. Beátus, qui legit et audit verba prophetíæ huius: et servat ea, quæ in ea scripta sunt: tempus enim prope est. Ioánnes septem ecclésiis, quæ sunt in Asia. Grátia vobis et pax ab eo, qui est et qui erat et qui ventúrus est: et a septem spirítibus, qui in conspéctu throni eius sunt: et a Iesu Christo, qui est testis fidélis, primogénitus mortuórum et princeps regum terræ, qui diléxit nos et lavit nos a peccátis nostris in sánguine suo.
R. Deo grátias.
Graduale
Ps 102:20; 102:1
Benedícite Dóminum, omnes Angeli eius: poténtes virtúte, qui fácitis verbum eius.
V. Benedic, ánima mea, Dóminum, et ómnia interióra mea, nomen sanctum eius.
Allelúia, allelúia.
V. Sancte Míchaël Archángele, defénde nos in prœ́lio: ut non pereámus in treméndo iudício. Allelúia.
Evangelium
Munda cor meum ac lábia mea, omnípotens Deus, qui lábia Isaíæ Prophétæ cálculo mundásti igníto: ita me tua grata miseratióne dignáre mundáre, ut sanctum Evangélium tuum digne váleam nuntiáre. Per Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Iube, Dómine, benedícere. Dóminus sit in corde meo et in lábiis meis: ut digne et competénter annúntiem Evangélium suum. Amen.
V. Dóminus vobíscum.
R. Et cum spíritu tuo.
Sequéntia ++ sancti Evangélii secúndum Matthǽum
R. Glória tibi, Dómine.
Matt 18:1-10
In illo témpore: Accessérunt discípuli ad Iesum, dicéntes: Quis, putas, maior est in regno cœlórum? Et ádvocans Iesus párvulum, státuit eum in médio eórum et dixit: Amen, dico vobis, nisi convérsi fuéritis et efficiámini sicut párvuli, non intrábitis in regnum cœlórum. Quicúmque ergo humiliáverit se sicut párvulus iste, hic est maior in regno cœlórum. Et qui suscéperit unum párvulum talem in nómine meo, me súscipit. Qui autem scandalizáverit unum de pusíllis istis, qui in me credunt, expédit ei, ut suspendátur mola asinária in collo eius, et demergátur in profúndum maris. Væ mundo a scándalis! Necésse est enim, ut véniant scándala: verúmtamen væ hómini illi, per quem scándalum venit! Si autem manus tua vel pes tuus scandalízat te, abscíde eum et proiíce abs te: bonum tibi est ad vitam ingrédi débilem vel claudum, quam duas manus vel duos pedes habéntem niitti in ignem ætérnum. Et si óculus tuus scandalízat te, érue eum et proiice abs te: bonum tibi est cum uno óculo in vitam intráre, quam duos óculos habéntem mitti in gehénnam ignis. Vidéte, ne contemnátis unum ex his pusíllis: dico enim vobis, quia Angeli eórum in cœlis semper vident fáciem Patris mei, qui in cœlis est.
R. Laus tibi, Christe.
S. Per Evangélica dicta, deleántur nostra delícta.
Credo
Credo in unum Deum, Patrem omnipoténtem, factórem cæli et terræ, visibílium ómnium et invisibílium. Et in unum Dóminum Iesum Christum, Fílium Dei unigénitum. Et ex Patre natum ante ómnia sǽcula. Deum de Deo, Lumen de Lúmine, Deum verum de Deo vero. Génitum, non factum, consubstantiálem Patri: per quem ómnia facta sunt. Qui propter nos hómines et propter nostram salútem descéndit de cælis. Et incarnátus est de Spíritu Sancto ex María Vírgine: Et homo factus est. Crucifíxus étiam pro nobis: sub Póntio Piláto passus, et sepúltus est. Et resurréxit tértia die, secúndum Scriptúras. Et ascéndit in cælum: sedet ad déxteram Patris. Et íterum ventúrus est cum glória iudicáre vivos et mórtuos: cuius regni non erit finis. Et in Spíritum Sanctum, Dóminum et vivificántem: qui ex Patre Filióque procédit. Qui cum Patre et Fílio simul adorátur et conglorificátur: qui locútus est per Prophétas. Et unam sanctam cathólicam et apostólicam Ecclésiam. Confíteor unum baptísma in remissiónem peccatórum. Et exspécto resurrectiónem mortuórum. Et vitam ventúri sæculi. Amen.
Offertorium
V. Dóminus vobíscum.
R. Et cum spíritu tuo.
Orémus.
Apoc 8:3; 8:4
Stetit Angelus iuxta aram templi, habens thuríbulum áureum in manu sua, et data sunt ei incénsa multa: et ascéndit fumus arómatum in conspéctu Dei, allelúia.
Súscipe, sancte Pater, omnípotens ætérne Deus, hanc immaculátam hóstiam, quam ego indígnus fámulus tuus óffero tibi Deo meo vivo et vero, pro innumerabílibus peccátis, et offensiónibus, et neglegéntiis meis, et pro ómnibus circumstántibus, sed et pro ómnibus fidélibus christiánis vivis atque defúnctis: ut mihi, et illis profíciat ad salútem in vitam ætérnam. Amen.
Deus, + qui humánæ substántiæ dignitátem mirabíliter condidísti, et mirabílius reformásti: da nobis per huius aquæ et vini mystérium, eius divinitátis esse consórtes, qui humanitátis nostræ fíeri dignátus est párticeps, Iesus Christus, Fílius tuus, Dóminus noster: Qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus: per ómnia sǽcula sæculórum. Amen.
Offérimus tibi, Dómine, cálicem salutáris, tuam deprecántes cleméntiam: ut in conspéctu divínæ maiestátis tuæ, pro nostra et totíus mundi salúte, cum odóre suavitátis ascéndat. Amen.
In spíritu humilitátis et in ánimo contríto suscipiámur a te, Dómine: et sic fiat sacrifícium nostrum in conspéctu tuo hódie, ut pláceat tibi, Dómine Deus.
Veni, sanctificátor omnípotens ætérne Deus: et béne + dic hoc sacrifícium, tuo sancto nómini præparátum.
Lavábo inter innocéntes manus meas: et circúmdabo altáre tuum, Dómine: Ut áudiam vocem laudis, et enárrem univérsa mirabília tua. Dómine, diléxi decórem domus tuæ et locum habitatiónis glóriæ tuæ. Ne perdas cum ímpiis, Deus, ánimam meam, et cum viris sánguinum vitam meam: In quorum mánibus iniquitátes sunt: déxtera eórum repléta est munéribus. Ego autem in innocéntia mea ingréssus sum: rédime me et miserére mei. Pes meus stetit in dirécto: in ecclésiis benedícam te, Dómine.
V. Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto.
R. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Súscipe, sancta Trínitas, hanc oblatiónem, quam tibi offérimus ob memóriam passiónis, resurrectiónis, et ascensiónis Iesu Christi, Dómini nostri: et in honórem beátæ Maríæ semper Vírginis, et beáti Ioannis Baptistæ, et sanctórum Apostolórum Petri et Pauli, et istórum et ómnium Sanctórum: ut illis profíciat ad honórem, nobis autem ad salútem: et illi pro nobis intercédere dignéntur in cælis, quorum memóriam ágimus in terris. Per eúndem Christum, Dóminum nostrum. Amen.
S. Oráte, fratres: ut meum ac vestrum sacrifícium acceptábile fiat apud Deum Patrem omnipoténtem.
M. Suscípiat Dóminus sacrifícium de mánibus tuis ad laudem et glóriam nominis sui, ad utilitátem quoque nostram, totiúsque Ecclésiæ suæ sanctæ.
S. Amen.

Secreta
Hóstias tibi, Dómine, laudis offérimus, supplíciter deprecántes: ut eásdem, angélico pro nobis interveniénte suffrágio, et placátus accípias, et ad salútem nostram proveníre concédas.
Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
R. Amen.
Præfatio
V. Dóminus vobíscum.
R. Et cum spíritu tuo.
V. Sursum corda.
R. Habémus ad Dóminum.
V. Grátias agámus Dómino, Deo nostro.
R. Dignum et iustum est.

Communis
Vere dignum et iustum est, æquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere: Dómine sancte, Pater omnípotens, ætérne Deus: per Christum, Dóminum nostrum. Per quem maiestátem tuam laudant Angeli, adórant Dominatiónes, tremunt Potestátes. Cæli cælorúmque Virtútes ac beáta Séraphim sócia exsultatióne concélebrant. Cum quibus et nostras voces ut admítti iubeas, deprecámur, súpplici confessione dicéntes:

Sanctus, Sanctus, Sanctus Dóminus, Deus Sábaoth. Pleni sunt cæli et terra glória tua. Hosánna in excélsis. Benedíctus, qui venit in nómine Dómini. Hosánna in excélsis.
Canon
Te ígitur, clementíssime Pater, per Iesum Christum, Fílium tuum, Dóminum nostrum, súpplices rogámus, ac pétimus, uti accépta hábeas et benedícas, hæc + dona, hæc + múnera, hæc + sancta sacrifícia illibáta, in primis, quæ tibi offérimus pro Ecclésia tua sancta cathólica: quam pacificáre, custodíre, adunáre et régere dignéris toto orbe terrárum: una cum fámulo tuo Papa nostro et Antístite nostro et ómnibus orthodóxis, atque cathólicæ et apostólicæ fídei cultóribus.
Meménto, Dómine, famulórum famularúmque tuarum N. et N. et ómnium circumstántium, quorum tibi fides cógnita est et nota devótio, pro quibus tibi offérimus: vel qui tibi ófferunt hoc sacrifícium laudis, pro se suísque ómnibus: pro redemptióne animárum suárum, pro spe salútis et incolumitátis suæ: tibíque reddunt vota sua ætérno Deo, vivo et vero.
Communicántes, et memóriam venerántes, in primis gloriósæ semper Vírginis Maríæ, Genetrícis Dei et Dómini nostri Iesu Christi: sed et beáti Ioseph, eiúsdem Vírginis Sponsi, et beatórum Apostolórum ac Mártyrum tuórum, Petri et Pauli, Andréæ, Iacóbi, Ioánnis, Thomæ, Iacóbi, Philíppi, Bartholomǽi, Matthǽi, Simónis et Thaddǽi: Lini, Cleti, Cleméntis, Xysti, Cornélii, Cypriáni, Lauréntii, Chrysógoni, Ioánnis et Pauli, Cosmæ et Damiáni: et ómnium Sanctórum tuórum; quorum méritis precibúsque concédas, ut in ómnibus protectiónis tuæ muniámur auxílio. Per eúndem Christum, Dóminum nostrum. Amen.

Hanc ígitur oblatiónem servitútis nostræ, sed et cunctæ famíliæ tuæ,
quǽsumus, Dómine, ut placátus accípias: diésque nostros in tua pace dispónas, atque ab ætérna damnatióne nos éripi, et in electórum tuórum iúbeas grege numerári. Per Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Quam oblatiónem tu, Deus, in ómnibus, quǽsumus, bene + díctam, adscríp + tam, ra + tam, rationábilem, acceptabilémque fácere dignéris: ut nobis Cor + pus, et San + guis fiat dilectíssimi Fílii tui, Dómini nostri Iesu Christi.
Qui prídie quam paterétur, accépit panem in sanctas ac venerábiles manus suas, et elevátis óculis in cælum ad te Deum, Patrem suum omnipoténtem, tibi grátias agens, bene + díxit, fregit, dedítque discípulis suis, dicens: Accípite, et manducáte ex hoc omnes.

HOC EST ENIM CORPUS MEUM.



Símili modo postquam cenátum est, accípiens et hunc præclárum Cálicem in sanctas ac venerábiles manus suas: item tibi grátias agens, bene + díxit, dedítque discípulis suis, dicens: Accípite, et bíbite ex eo omnes.

HIC EST ENIM CALIX SANGUINIS MEI, NOVI ET ÆTERNI TESTAMENTI: MYSTERIUM FIDEI: QUI PRO VOBIS ET PRO MULTIS EFFUNDETUR IN REMISSIONEM PECCATORUM.


Hæc quotiescúmque fecéritis, in mei memóriam faciétis.

Unde et mémores, Dómine, nos servi tui, sed et plebs tua sancta, eiúsdem Christi Fílii tui, Dómini nostri, tam beátæ passiónis, nec non et ab ínferis resurrectiónis, sed et in cælos gloriósæ ascensiónis: offérimus præcláræ maiestáti tuæ de tuis donis ac datis, Hóstiam + puram, Hóstiam + sanctam, Hóstiam + immaculátam, Panem + sanctum vitæ ætérnæ, et Cálicem + salútis perpétuæ.

Supra quæ propítio ac seréno vultu respícere dignéris: et accépta habére, sicúti accépta habére dignátus es múnera púeri tui iusti Abel, et sacrifícium Patriárchæ nostri Abrahæ: et quod tibi óbtulit summus sacérdos tuus Melchísedech, sanctum sacrifícium, immaculátam hóstiam.
Súpplices te rogámus, omnípotens Deus: iube hæc perférri per manus sancti Angeli tui in sublíme altáre tuum, in conspéctu divínæ maiestátis tuæ: ut, quotquot ex hac altáris participatióne sacrosánctum Fílii tui Cor + pus, et Sán + guinem sumpsérimus, omni benedictióne cælésti et grátia repleámur. Per eúndem Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Meménto étiam, Dómine, famulórum famularúmque tuárum N. et N., qui nos præcessérunt cum signo fídei, et dórmiunt in somno pacis. Ipsis, Dómine, et ómnibus in Christo quiescéntibus locum refrigérii, lucis, et pacis, ut indúlgeas, deprecámur. Per eúndem Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Nobis quoque peccatóribus fámulis tuis, de multitúdine miseratiónum tuárum sperántibus, partem áliquam et societátem donáre dignéris, cum tuis sanctis Apóstolis et Martýribus: cum Ioánne, Stéphano, Matthía, Bárnaba, Ignátio, Alexándro, Marcellíno, Petro, Felicitáte, Perpétua, Agatha, Lúcia, Agnéte, Cæcília, Anastásia, et ómnibus Sanctis tuis: intra quorum nos consórtium, non æstimátor mériti, sed véniæ, quǽsumus, largítor admítte. Per Christum, Dóminum nostrum.
Per quem hæc ómnia, Dómine, semper bona creas, sanctí + ficas, viví + ficas, bene + dícis et præstas nobis.
Per Ip + sum, et cum Ip + so, et in Ip + so, est tibi Deo Patri + omnipoténti, in unitáte Spíritus + Sancti, omnis honor, et glória.
Per ómnia sǽcula sæculórum.
R. Amen.
Preparatio Communionis
Orémus: Præcéptis salutáribus móniti, et divína institutióne formáti audémus dícere:
Pater noster, qui es in cælis. Sanctificétur nomen tuum. Advéniat regnum tuum. Fiat volúntas tua, sicut in cælo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie. Et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris. Et ne nos indúcas in tentatiónem:
R. Sed líbera nos a malo.
S. Amen.
Líbera nos, quǽsumus, Dómine, ab ómnibus malis, prætéritis, præséntibus et futúris: et intercedénte beáta et gloriósa semper Vírgine Dei Genetríce María, cum beátis Apóstolis tuis Petro et Paulo, atque Andréa, et ómnibus Sanctis, da propítius pacem in diébus nostris: ut, ope misericórdiæ tuæ adiúti, et a peccáto simus semper líberi et ab omni perturbatióne secúri.
Per eúndem Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum.
Qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus.
V. Per ómnia sǽcula sæculórum.
R. Amen.
Pax Dómini sit semper vobíscum.
R. Et cum spíritu tuo.
Hæc commíxtio, et consecrátio Córporis et Sánguinis Dómini nostri Iesu Christi, fiat accipiéntibus nobis in vitam ætérnam. Amen.
Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi: miserére nobis.
Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi: miserére nobis.
Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi: dona nobis pacem.
Dómine Iesu Christe, qui dixísti Apóstolis tuis: Pacem relínquo vobis, pacem meam do vobis: ne respícias peccáta mea, sed fidem Ecclésiæ tuæ; eámque secúndum voluntátem tuam pacificáre et coadunáre dignéris: Qui vivis et regnas Deus per ómnia sǽcula sæculórum. Amen.
Dómine Iesu Christe, Fili Dei vivi, qui ex voluntáte Patris, cooperánte Spíritu Sancto, per mortem tuam mundum vivificásti: líbera me per hoc sacrosánctum Corpus et Sánguinem tuum ab ómnibus iniquitátibus meis, et univérsis malis: et fac me tuis semper inhærére mandátis, et a te numquam separári permíttas: Qui cum eódem Deo Patre et Spíritu Sancto vivis et regnas Deus in sǽcula sæculórum. Amen.
Percéptio Córporis tui, Dómine Iesu Christe, quod ego indígnus súmere præsúmo, non mihi provéniat in iudícium et condemnatiónem: sed pro tua pietáte prosit mihi ad tutaméntum mentis et córporis, et ad medélam percipiéndam: Qui vivis et regnas cum Deo Patre in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum. Amen.
Panem cæléstem accípiam, et nomen Dómini invocábo.
V. Dómine, non sum dignus, ut intres sub tectum meum: sed tantum dic verbo, et sanábitur ánima mea.
V. Dómine, non sum dignus, ut intres sub tectum meum: sed tantum dic verbo, et sanábitur ánima mea.
V. Dómine, non sum dignus, ut intres sub tectum meum: sed tantum dic verbo, et sanábitur ánima mea.
Corpus Dómini nostri Iesu Christi custódiat ánimam meam in vitam ætérnam. Amen.
Quid retríbuam Dómino pro ómnibus, quæ retríbuit mihi? Cálicem salutáris accípiam, et nomen Dómini invocábo. Laudans invocábo Dóminum, et ab inimícis meis salvus ero.
Sanguis Dómini nostri Iesu Christi custódiat ánimam meam in vitam ætérnam. Amen.
Communio

Quod ore súmpsimus, Dómine, pura mente capiámus: et de múnere temporáli fiat nobis remédium sempitérnum.
Corpus tuum, Dómine, quod sumpsi, et Sanguis, quem potávi, adhǽreat viscéribus meis: et præsta; ut in me non remáneat scélerum mácula, quem pura et sancta refecérunt sacraménta: Qui vivis et regnas in sǽcula sæculórum. Amen.
Communio
Dan 5:58
Benedícite, omnes Angeli Dómini, Dóminum: hymnum dícite et superexaltáte eum in sǽcula, allelúia.
Postcommunio
S. Dóminus vobíscum.
R. Et cum spíritu tuo.
Orémus.
Beáti Archángeli tui Michaélis intercessióne suffúlti: súpplices te, Dómine, deprecámur; ut, quod ore proséquimur, contingámus et mente.
Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
R. Amen.
Conclusio
S. Dóminus vobíscum.
M. Et cum spíritu tuo.
V. Ite, Missa est.
R. Deo grátias.
Pláceat tibi, sancta Trínitas, obséquium servitútis meæ: et præsta; ut sacrifícium, quod óculis tuæ maiestátis indígnus óbtuli, tibi sit acceptábile, mihíque et ómnibus, pro quibus illud óbtuli, sit, te miseránte, propitiábile. Per Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Benedícat vos omnípotens Deus,
Pater, et Fílius, + et Spíritus Sanctus.
R. Amen.
V. Dóminus vobíscum.
R. Et cum spíritu tuo.
V. Inítium ++ sancti Evangélii secúndum Ioánnem.
R. Glória tibi, Dómine.
Ioann. 1, 1-14
Iunctis manibus prosequitur:
In princípio erat Verbum, et Verbum erat apud Deum, et Deus erat Verbum. Hoc erat in princípio apud Deum. Omnia per ipsum facta sunt: et sine ipso factum est nihil, quod factum est: in ipso vita erat, et vita erat lux hóminum: et lux in ténebris lucet, et ténebræ eam non comprehendérunt.
Fuit homo missus a Deo, cui nomen erat Ioánnes. Hic venit in testimónium, ut testimónium perhibéret de lúmine, ut omnes créderent per illum. Non erat ille lux, sed ut testimónium perhibéret de lúmine.
Erat lux vera, quæ illúminat omnem hóminem veniéntem in hunc mundum. In mundo erat, et mundus per ipsum factus est, et mundus eum non cognóvit. In própria venit, et sui eum non recepérunt. Quotquot autem recepérunt eum, dedit eis potestátem fílios Dei fíeri, his, qui credunt in nómine eius: qui non ex sanguínibus, neque ex voluntáte carnis, neque ex voluntáte viri, sed ex Deo nati sunt. Genuflectit dicens: Et Verbum caro factum est, Et surgens prosequitur: et habitávit in nobis: et vídimus glóriam eius, glóriam quasi Unigéniti a Patre, plenum grátiæ et veritátis.
R. Deo grátias.
Orationes Leonis XIII
S. Ave María, grátia plena, Dóminus tecum, benedícta tu in muliéribus et benedíctus fructus ventris tui, Iesus.
O. Sancta María, Mater Dei, ora pro nobis peccatóribus, nunc et in hora mortis nostræ. Amen.
S. Ave María, grátia plena, Dóminus tecum, benedícta tu in muliéribus et benedíctus fructus ventris tui, Iesus.
O. Sancta María, Mater Dei, ora pro nobis peccatóribus, nunc et in hora mortis nostræ. Amen.
S. Ave María, grátia plena, Dóminus tecum, benedícta tu in muliéribus et benedíctus fructus ventris tui, Iesus.
O. Sancta María, Mater Dei, ora pro nobis peccatóribus, nunc et in hora mortis nostræ. Amen.

O. Salve Regína, Mater misericórdiæ, vita, dulcédo, et spes nostra, salve. Ad te clamámus, éxsules fílii Evæ. Ad te suspirámus geméntes et flentes in hac lacrymárum valle. Eia ergo, Advocáta nostra, illos tuos misericórdes óculos ad nos convérte. Et Iesum, benedíctum fructum ventris tui, nobis, post hoc exílium, osténde. O clemens, o pia, o dulcis Virgo Mária.
S. Ora pro nobis, sancta Dei Génitrix.
O. Ut digni efficiámur promissiónibus Christi.

S. Orémus. Deus, refúgium nostrum et virtus, pópulum ad te clamántem propítius réspice; et intercedénte gloriósa, et immaculáta Vírgine Dei Genitríce María, cum beáto Ioseph, eius Sponso, ac beatis Apóstolis tuis Petro et Paulo, et ómnibus Sanctis, quas pro conversióne peccatórum, pro libertáte et exaltatióne sanctæ Matris Ecclésiæ, preces effúndimus, miséricors et benígnus exáudi. Per eúndem Christum Dóminum nostrum. Amen.

O. Sancte Míchaël Archángele, defénde nos in prǽlio; contra nequítiam et insídias diáboli esto præsídium. Imperet illi Deus, súpplices deprecámur: tuque, Princeps milítiæ Cæléstis, sátanam aliósque spíritus malígnos, qui ad perditiónem animárum pervagántur in mundo, divína virtúte in inférnum detrúde. Amen.

S. Cor Iesu sacratíssimum.
O. Miserére nobis.
S. Cor Iesu sacratíssimum.
O. Miserére nobis.
S. Cor Iesu sacratíssimum.
O. Miserére nobis.
Post Missam

     Sancta Missa Persoluta     

         

Propers

Versions   Credits   Download   Rubrics   Technical   Help

9-29-2026
In Dedicatione S. Michaëlis Archangelis Duplex I classis ~ : ex Sancti/05-08 Gloria Credo

 

SANTO MICHAEL ARCÁNGEL DEFIÉNDENOS EN LA BATALLA. EL PSICAGOGO Y TASADOR QUE PESA LAS ALMAS

 

Hoy es san Miguel y se acabó el verano. Soplan aires contrarios. Mas, a mal viento buena cara. Yo rezo  todas las mañanas y noches la oración que aprendí cuando ayudaba a misa de niño después del último evangelio en latín:

 “Sancte Michael Arcangel, defende nos in proelio. Contra nequitiam et insidias diabnoli esto nobis praesidium. Suplices te rogamus. Imperet ei Deus. Satam aliosque malignos spiritus qui per terram pergavantur tua divina virtute in inferno detrude”.

Esta plegaria me ayudó a capear los malos temporales, las adversas rachas de mi vida pasada, por lo cual puedo asegurar y no es una cosa subjetiva que el gran capitán de la milicia celeste nos asiste y existe, no es una entelequia, ni un ente de razón. Es el refugio de los pobres y afligidos a los que defiende a brazo partido contra los abusos del criminal y del poderoso.

¿Quién era este espíritu puro? Pues cuenta la biblia que Dios creó las Nueve Legiones de ángeles. Eran miles y miles pero uno de ellos se sublevó, Luzbel ( portador de luz), el más hermoso uy poderoso de los nueve coros porque quería ser más que Dios.

Contra este golpe de estado que hubo en la gloria tomó la espada y al grito de quis sicut deus (nadie es como dios) los venció y mandó para el infierno. Pero desde allí siguen conspirando, pervirtiendo a la juventud, tentando a los devotos y causando daño.

El primero que habla del arcángel Miguel es el profeta Daniel a raíz de las persecuciones contra los judíos de Nabucodonosor. Y desde entonces es el protector de iglesia y sinagoga. Miles de iglesias, castillos y bastiones en la cristiandad avocan su devoción.

 Por ejemplo el monte Saint Michel en Bretaña y en Inglaterra uno de los nombres más extendidos es el de Mikel y en Rusia Mijail Mijail. Sin ir más lejos, de donde yo soy hay dos templos derruidos que  alzan su atalaya sobre el paisaje castellano; son el castillo de San Miguel de Bernuy y la iglesia de san Miguel en Sacramenia en lo alto de aquel cotarro pedregoso que yo trepé siendo niño cuando iba a por moras.

 El culto miguelino se extendió por toda la edad media en Europa. Y en algunos casos es anterior al de hiperdulía o devoción a la Virgen María. Fue consecuencia de la lucha contra el islam.

Además de esto, yo creo como católico que es un dogma de fe, pero como historiador y erudito pienso que tiene un origen maniqueo basándose en la leyenda de Ormuz y Ahrimán. La eterna pugna, la inexorable dualidad, del bien y el mal en la cual creían los persas y que tanto nos enseñaron e influyeron en  la cultura judeocristiana.

Bendito seas Irán trono de sabiduría donde estuvo instalado el paraíso terrenal. Los ataques de Trump- Netanyahu son una afrenta al culto miguelino.

 Las alas de san Miguel se esculpen en los capiteles románicos, son mostrados en los camafeos de las damas. Fue un tema favorito de la pintura y la escultura occidental. Resplandece en los iconos rusos. Porque san Miguel es el que pesa las almas. Por, mandato de Dios. Cuando alguien muere saca una romana en la cual se echan las acciones de la vida pasada del difunto. Con arreglo al lado del que se incline el fiel de la balanza irá al paraíso si hizo el bien y arrojado a las tinieblas exteriores si pesan más las malas acciones. Los cristianos en la edad media sentían pavor ante la “statera” o balanza del divino Miguel el tasador, el Psicagogo. El que pesaba las almas. Tengan ustedes un buen día.

Martes, 29 de septiembre de 2026

 

 

 

2026-09-28

 

SAN WENCESLAO PATRÓN DE POLONIA. SAN COSME Y SAN DAMIÁN PATRONOS DEL MUNDO ÁRABE Y DE LOS PRÁCTICOS EN MEDICINA, SAN PROBO VICTOR Y ANDRÓNICO. TODOS ELLOS MÁRTIRES

 

Desde muy joven vengo siguiendo la rotación de las estaciones por el santo del día, los eucologios y martirologios, una literatura que si no es históricamente exacta es al menos edificante. Nos habla de la fugacidad de los días (vita volans) y de los nombres inscritos en los cartularios y epactas. Las actas de los mártires en las nueve persecuciones del imperio romano son lacónicos. Apenas dan detalles y narran situaciones de tormentos increíbles. ¿Podían ser los pretores romanos tan crueles con aquellos cristianos que se negaban a quemar incienso a los dioses? Su sevicia me parece sorprendente pero arraigó tan profundamente en el pueblo que se elevaron basílicas y templos a lo largo y a lo ancho de la cristiandad. La lista de los que dieron la fe por Xto es innumerable como también parece ser que pudo ser la de los que la dieron por Mahoma o por Israel. En cualquier caso son un testimonio de las consecuencias a los que puede llegar la naturaleza humana instigada por ideales políticos o religiosos. Si a san Cosme y Damián los decapitaron en Cilicia unos dicen que por brujería y otros porque tenían el don de curar, a san Wenceslao le cortó la cabeza su hermano Boslao en una aldea cerca de Kiev. Su madre Ludmila había abrazado la de católica por las prédicas de san Metodio cuando realizaba una misión aguas arriba del Vístula. Era un eslavo típico, príncipe de Polonia que ejerció la caridad con todos sus súbditos pero que hubo de padecer las intrigas y penalidades de la corte en Cracovia. Polacos, ucranianos, rusos, bielorusos, checos y moldavos en un principio practicaban la misma religión bizantina. Luego vinieron las desavenencias, las guerras, las disputas. Nadie sabe por qué. Pese a tal es una de las conclusiones que sacamos de las enseñanzas de los menologios: la condición humana es imperfecta y sujeta a las pasiones.

 

lunes, 28 de septiembre de 2026

 OIGO LOS COROS

 

Hay un pasaje en la vida del gran compositor ruso Musorski a punto de morir alcohólico en el hospital militar de Petrogrado ─lo habían recogido tirado en la calle como un vagabundo al gran autor de “Boris Godunov─ que exclama:

─Escucho los coros. Se acerca a mí un serafín batiendo sus alas.

Era el ángel de la muerte que lo llevaba al paraíso.

Acto seguido Musorsky expiró y este pasaje selló un poco mi vida porque yo gracias a facebook me empapo de la liturgia bizantina. Tintinean los incensarios en los turíbulos de plata y los diáconos con voz incomparable acometan las letanías cantan la epístola y el evangelio.

 Los diáconos llevan el peso triunfal de las misas cantadas rusas. Son Platonov y el moldavo Kosuchev y otros muchos más.

Ellos certifican la veracidad del dicho que la voz humana es el mejor instrumento musical. Sí oigo los coros. El cielo se une con la tierra mediante el bel canto. Mi alma se eleva y a veces se me saltan las lágrimas cuando un subdiácono recita los Kiries, el Gospodi. Es el Cristus musicus paladín de la belleza y mensajero de la paz que baja a la tierra a reencarnarse en el pan y el vino eucarístico:

─Eto telo maiá, etó savui mayá. Eto krobi maiá v establenia grekov (este es mi cuerpo y esta es mi sangre que será derramada por vosotros para el perdón de los pecados)

Impresionantes las cabelleras merovingias y las barbas bizantinas de los popes. Escucho la voz de los coros. Desciende sobre nosotros la voz de Dios. Rozo los horizontes de lo inefable. ¿El orfeón catedralicio, el órgano que aturdió los tímpanos de mi infancia, que era como una coz de un caballo apocalíptico cabalgando por las bóvedas, o el armónium aldeano de nuestras misas cantadas cuál es mejor?

 No sabría decirte pero como estoy algo mejor del lumbago huyo hacia Orense la ciudad episcopal a tomar las aguas calientes de las burgas por ver si se recupera mi espalda afligida de los dolores lumbares y de paso comer en una posada con mi amigo el chantre de la catedral de Orense.

 Ah meu Orense digo todo el camino lo que decían los afiladores de mi infancia con morriña. Galicia es misteriosa, enxeibre porque brujas haberlas haylas. Por menos de nada se te aparece la Santa Compaña con la cantinela de “andar de día que la noche es mía” y aquel roble a la vera de la carretera no es un árbol sino un fantasma.

 Nada se parece Galicia a Asturias la región donde vivo. El paisaje asturiano es un paisaje macho y el gallego es femenino. Sigo oyendo la voz de los coros que cantan en el interior de la catedral auriense.

Orense fue el mayor enclave estratégico en el finisterre donde posaban las legiones. Orense es en latín aquae urente, aguas hirvientes.

Me restriego bien la espalda y las posaderas con un chorro que sale a cincuenta grados y luego marcho con mi amigo a la catedral a las vísperas de San Mateo. Atruenan los tubos del órgano, retumban las bóvedas.

Mi amigo el chantre me explica que el órgano es el símbolo de la iglesia católica. Puede imitar incluso a la voz humana y copiar su perfección lo que no con sigue el piano ni la flauta ni otros instrumentos musicales.

El órgano funciona por implosión y el piano y el armónium por digitación, son instrumentos de percusión. El tudel de uno de este órgano es trompetería celeste, casi anonada y acojona; parece el grito del Sinaí.

Sin embargo yo sigo escuchando a los coros rusos. Que me llenan de unción. Me elevan a las regiones del Todopoderoso.

 Sin embargo, la sensación de la música del órgano es al contrario. Impresiona por su grandeza. Parece que suenan tambores de guerra. Así que me vuelvo para Asturias. En la noche de luna llena por la autopista del norte sigo escuchando a los coros rusos. El pulpo regado con Ribeiro que cené con el chantre tampoco fue cosa desdeñable. El lumbago va mejor. Bendito sea Dios.

 

lunes, 28 de septiembre de 2026

 

MEDIO SIGLO DEL “PAIS” GLOBAL

 

Me sube la miloglubina, se me atascan las arterias cuando tengol en mis manos el suplemento extraordinario del diario El País· con motivo del L aniversario de su creación. ¿Somos un país mejor? ¿Tenemos más casas y más trabajo? ¿Mejoró el futuro para nuestros jóvenes?

El vocero gubernamental el BOE lo llaman en vez de servir a los intereses de España se ha puesto al servicio de los intereses de la plutocracia capitalista disfrazada de Oenegé buenista y toda esa chusma oculta capitalista.

 Airea a los felones como el otro día publicando un artículo de una árabe de cuyo nombre no quiero acordarme que reivindicaba Ceuta y Melilla como ciudades marroquíes.

 Una de sus fundadoras ─casi todos sus redactores pioneros venían del Arriba falangista y en sus prosas encuentro ciertas reminiscencias del estilo y del espíritu del Diario de Castellana 142 en que trabajé─ me envió la carta de despido Soledad Gallego Díaz RIP, de Bonifacio de la Cuadra no sé lo que fue de él.

A Rosa Montero la leo de vez en cuando y Jacinto Antón viejo colega de muchos años se hinchó a publicar cosas de los nazis. En fin con la llegada de este matutino no instauramos la democracia sino la felonía.

Exalta los valores mundialistas en contra de los hispanos. Fui amigo de José Luis Cebrián y guardo un recuerdo grato de su padre. Pese a tal tengo que decirle que es un periodista del poder y un mal periodista. Escribió una novela infumable “La Rusa”.

Me llamarán conspiranoico pero la voladura de este gran país que fue España is in the offing por causa de estos fementidos.

Trataron de acabar conmigo pero no lo hn conseguido. Soy un viejo soldado de trinchera de los que luchan cuerpo a cuerpo en primera línea. Soy infantería española. Mi arma en el parapeto es un ordenador ahora. Antes una máquina de escribir

 

EL ALGARROBO FAMOSO ACTOR SU MUJER Y EL REDACTOR JEFE A LA SAZÓN CON EL PRIMER NUMERO DEL DIARIO DE LA CALLE MIGUEL YUSTE. ALGUNOS LO PREGONARON CON MALA LECHE DICIENDO QUE HA SALIDO EL PRAVDA PERO ERA EN REALIDAD UNA SUCURSAL DEL BOE

lunes, 28 de septiembre de 2026

 CANCIÓN DE SIEGA EL BIERZO

 

 

Segaba la niña

La niña segaba

Y en cada manadica

Suspiros daba

Van mis amores

A segar para el Bierzo

Quiera Dios que no fagan muchos calores

Van mis suspiros a segar el centeno

Como el camino es largo

Van extendidos ay

Dicen que sitio

Dicen qué sitio

Y a la sombra se estaba

La que lo ha dicho

2026-09-27

ES MÁS FALSO QUE UNA CASTAÑA PILONGA EL TAL TROMPAS

 

TRUMP EL REY DE LOS JUDÍOS

 

"¿Eres tú el rey de los judíos? Preguntó Pilatos a Jesús en el pretorio. Él le respondió: "tú lo has dicho" son preguntas y respuestas en gazofilacio que cambiaron el rumbo de la historia, cuando he aquí que Donald Trump quiere quitarle el puesto al verdadero Mesías.

 Él es falso, todo él una mentira. Quiere restaurar el mundo mediante el odio. La guerra, la aniquilación de países y de razas. El ex contratista neoyorquino cree en un sólo dios: el Dólar, el de la pirámide masónica que estampan los billetes gringos siempre lavados con sangre. Trata de construir un reino propio sobre la base de nickels and dimes y él en la punta luciendo su cabezota de hereje. Es rubicundo como Judas. Lo quiere todo: Venezuela la primera en caer y allí puso a una tal Desy una chica de los recados a la que no se inhibe de meterla mano por los pasillos del edificio azul. Escandaloso necking lo que vimos ayer pero ¿a este octogenario se le para y se le empina?

 Luego Groenladia toda una isla de hielo para él, sobornando a los daneses. Quiso las tierras negras de Ucrania y duro con él. Dejó sin patria ni hogar a los palestinos. Organizó la guerra del Golfo para dejar al mundo sin gasolina. Dice que España tras cerca de mil años de historia es un estado fallido y secunda las intenciones expansionistas del moro en Ceuta y Melilla y el Sahara. Es el fundador del Eretz Israel y del Gran Marocco. Ha creado centenares de oenejes que están a su servicio para fomentar una inmigración incontrolada que acabe con el ego histórico de las grandes naciones europeas.

Esa es una de las razones de la crisis de vivienda que tenemos en España no tenemos casas para acoger a tanta gente, pero Trump y sus compinches doran la píldora especulando excavadores en ristre con los bienes raíces. Este tío es un malvado contratista de obras, no un jefe de Estado tan importante como el norteamericano.

Un especulador nato, egoísta, al cual le importan nada los demás por más que diga América first y está dañando la imagen del país que preside.

Lujurioso, putero (papeles Epstein y su mujer eslovaca trabajaba en un puticlub) cobarde nunca fue a Vietnam y desconoce los males que causa la guerra. Yo he visto a veteranos de la Aerotransportada, cocidos en drogas y alcohol, tirados en el Bajo Manhattan que fueron héroes de los Estados Unidos y tiraban al East River sus condecoraciones y medallas. Trump es un mal bicho. Le repugna la crítica periodística y no permite al Washington Post y la CNN en sus ruedas de prensa.

Tócate los cojones  Eso sí se arrastra ante los poderosos. Adula a Putin y a Xi Ping. Luego les asesinará por la espalda si puede. Su habla volviendo la cabeza de medio lado como los falsos santitos de pacotilla con esa voz de monja clarisa y esos ojos iracundos que echan chispas y amenazan denuncian su hipocresía. 

Es más falso que una castaña pilonga. Ha hecho sufrir a mucha gente. No le importaría acabar con este planeta meditante el exterminio nuclear porque él ya está prevenido. Un refugio nuclear en Argentina dicen que encargó. Sin embargo, no os preocupéis, "guardaos de los falsos profetas". Todo lo que dijo Jesucristo se cumple. Dentro de poco estaremos de funeral, de las exequias de Donald Trump, que estirará la pata en uno de sus accesos de cólera.

 

 

27 de septiembre de 2026

2026-09-26

 

SAN CASIODORO EL ÚLTIMO ROMANO


fueron aquellos tiempos convulsos los que vivió roma tal vez como España y Europa lo están viviendo ahora. Ahí están los bárbaros, las turbas invasoras instigadas por los nuevos poderes que controlan el mundo. El imperio se hundía. el caballo de Alarico piafaba a las puertas de la ciudad eterna. Hérulos, vándalos, lombardos y bizantinos acechaban. Ardían las ciudades, las casas se arruinaban, cundía el hambre, la desnudez y los atacantes se cobraban el tributo en carne de mujeres. Las matronas patricias eran violadas. el pasado ha muerto. Es en este ambiente cuando surge la figura de san Casiodoro que predica y bautiza a los godos. Consejero de Teodorico trata de pacificar a los romanos y revolver la situación. Propone al papa Agapito que se vuelvan a estudiar las escrituras abandonadas en detrimento de la retórica pagana vigente en aquel entonces. Predominaba lo inane y las discusiones bizantinas. Los romanos discutían sobre el sexo de los ángeles cuando se escuchaban  ya, cerca del foro, los relinchos de los caballos de los bárbaros del norte. Casiodoro huye del mundanal ruido y se convierte en monje. Murió el año 574 en el desierto de Calabria.

2026-09-25

 

LEÓN XIV: LO DE CEUTA ES UNA CRISIS MIGRATORIA NO UNA INVASIÓN

 

Anatema sit. Ante tales palabras en París la teología de la infalibilidad pontificia se derrumba. Su santidad visita la catedral de Notre Dame con ánimo de reivindicar sus origines galos. Los hispanos ya los reivindicó yendo a Canarias a bendecir migrantes. Parece ser que el sumo pontífice da de lado los sufrimientos, la violencia, las violaciones y toda la mierda que se abate sobre la ciudad española y sólo le interesa la gran caterva de  hordas marroquíes que saltaron la valla. ¿Habla por boca de ganso? ¿El Vaticano, una ONG al servicio de las fuerzas oscuras? Me pregunto. Este fraile agustino elevado al papado representa el suma y sigue de la versión de Bergoglio corregida y aumentada. Lo lavaron la cara porque Francisco era un tipo impresentable. Como cristiano formado en el catolicismo y aferrado a las palabras de Cristo: “nadie puede servir a dos señores y el que busca su vida la perderá… vosotros estáis en el mundo pero no sois mundanos”” esta posición es materia de escándalo. Como también es su apoyo al sionista Zelensky en Ucrania. No hay que pasar por alto que nació en Chicago y que fue misionero en Perú donde la CIA ha sido muy activa para galvanizar y controlar el indigenismo. Es materia de escándalo para mí pero no merma ni un adarme mi fe ni mi amor a la Iglesia y solidifica mi convicción de que el papado es una conclusión o prolongación de la divinización de los emperadores en la Roma antigua venerados por los arúspices en cuyo honor quemaban incienso. Entonces ¿los papas son sacerdotes de Júpiter o verdaderos representantes de Xto en la tierra? Ciertamente este obispo de Roma es un suma y sigue de su predecesor argentino. Si tanto aman a los emigrantes ¿por qué no les meten en las cavas vaticanas donde hay tanto rancho? Bendicen a los invasores muslímicos y se olvidan del dolor e inseguridad que aflige a los invadidos cristianos.Peligroso buenismo pazguato perforado de entelequias. Anatema sit.

 

sábado, 26 de septiembre de 2026

SEÑOR SALVA A TU PUEBLO

 https://youtu.be/CMy3F9U0Qik?si=uD0YXA3ajBu-HqTh